koor

Het nadeel van opruimen is dat je daarna van alles kwijt bent. Het voordeel is dat je dingen vindt, waarvan je niet meer wist dat je ze had.

Zo luister ik nu via compact cassette (Maxell XLII 90, position high, “energy efficient and anti-resonance cassette mechanism”) naar prachtige muziek. En wel van Kasper Othmayr (1515-1553), Adam Gumpelzhaimer (1559-1625), Antonio Scandello (1517-1580), Johannes Crüger (1598-1662) en Johann Walter (1490-1570). Allemaal geen tijdeigen muziek, want Passiemuziek, met als hoogtepunt een Johannespassion door Antonio Scandello.

Allemaal namen die ik moet googelen (behalve Crüger) en dat is een mooie tijdsbesteding op een zwoele zondagmiddag, terwijl de was draait en onder begeleiding van fraaie klanken.

De muzikale kleinoden werden mooi en verstild gezongen door het Oostnederlands Kamertjeskoor, o.l.v. Mariëtte Effing in het jaar onzes Heren 1995. 

De componistennamen nodigen overigens uit tot het schrijven van een detectiveverhaal: Othmayer!, Gumpelzhaimer!, Johann Walter!, Scandello! De laatste naam hoort ook thuis in een Marvel superhelden franchise.

Het googelen heeft mij tevens geleerd dat je anno 2018 nog steeds (of weer) cassettebandjes kunt kopen (met gratis potlood!). Ik meende dat het obsolete techniek was.

tijd

De letters van het binnenwerk zijn gedrukt in vlekkerig zwart-wit (Times New Roman vermoed ik) op dik krantepapier, met op de omslag een onscherpe kleurenfoto (© Bernard Charlon/Gamma) van Joeri Andropov en face met een rode strik. De foto’s binnenin zijn alle in zwart-wit op één afbeelding na van een schilderij  »Rolschaatser1982« door Margreet Kolvoort.

Het is juli 1983 en het gaat om weekblad De Tijd (“Dieu et mon droit”), № 460, Jrg. 9. Het was toen crisis met hoge werkloosheid (20%) en een piepjonge Jan Mulder schrijft over zijn avonturen in Las Vegas. 

Een andere bijdrage komt van Tom Pauka* (“Na een lange en succesvolle tocht door de media, zowel bij krant als radio en televisie, en actieve betrokkenheid bij de politiek kan men Tom Pauka nu vinden in de kop van Noord-Holland, alweer betrokken bij kunst maar vooral geconcentreerd op het schrijven van boeken”), die schrijft over wat hij mooi vindt: spelende honden, rolschaatsende jongeren en een schilderij van Margreet Kolvoort. Over die Margreet Kolvoort is op het WWW niets te vinden dus heeft zij officieel niet bestaan.

Andropov heeft wel bestaan. Wikipedia: Joeri Vladimirovitsj Andropov [(Юрий Владимирович Андропов), geb. in Nagoetskaja, Kraj Stavropol, Rusland, 15 juni 1914 — gestorven aan een leveraandoening te Moskou, 9 februari 1984], was een Sovjet-Russisch politicus. Gedurende 15 maanden was hij Secretaris-generaal van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie. Joeri is ook een Russische kattenaam en ondanks zijn vroegtijdig verscheiden heeft Joeri Andropov een Facebook-pagina. De Tijd: “Hij wist veel meer af van de VS dan Reagan afwist van de Sovjet-Unie.”

Het 8 pagina’s tellende omslagartikel focust op Andropov’s inspanningen als Secretaris-generaal van de USSR om de kernkoparsenalen van de wereld te verminderen. Zijn tegenpool was Reagan, dus dan weet je het wel.

Wat verder opvalt in De Tijd van 1983 is het zorgvuldig gebruik van leestekens. Zoals de aanhalingstekens „ en ” i.p.v. “ en ”. Dat vind ik heel fraai. Net zo als de accent grave in nòg.  

En ik wil Pauka lezen. Zou De Slegte nog iets van hem hebben staan?

*Vanaf 1980 maakte Tom Pauka naam als literair auteur. Hij debuteerde met de verhalenbundel Een moeilijke eter en andere verhalen. De literaire pers reageerde unaniem positief. In 1981 volgde de roman/novelle Winnifred onttrekt zich aan het oog. Daarna publiceerde Tom Pauka twee romans die nog steeds kunnen rekenen op een groot lezerspubliek: Een ongewenst verlangen (1982) en De meidenziekte (1983), respectievelijk met als thema multiple sclerose en anorexia nervosa. Hierna verschenen nog twee romans, te weten Gedroomde kansen (1984) en Lente voor beginners (1985). Succes bleef uit, waarna het stil werd rond de auteur. Wel publiceerde hij nog samen met Rein Zunderdorp — voormalig wethouder van Groningen en thans o.a. voorzitter van het Humanistisch Verbond — twee boeken over de voor- en nadelen van het inschakelen van externe adviseurs: De Banaan wordt bespreekbaar (1988) en Banaan voor gevorderden (1990). In beide boeken wordt het veranderingsproces van de gemeente Groningen eind jaren tachtig beschreven. Kenmerkend voor Pauka’s kleine maar overtuigende oeuvre, is het vertrouwen in de menselijke vitaliteit. Belast met gevoelens van schuld en overbodigheid slagen de hoofdpersonen er desondanks in hun leven zin en inhoud te geven. Zij blinken uit in levensmoed en verstaan de begerenswaardige kunst van het overleven. (Bron: Wikipedia)

onledig

Hiermee was ik de laatste tijd bezig. Maar ook met een donkere kamer, St. Brandaan, de Vrede van Utrecht (1730-2013), Nespresso, werk, consumentisme, tegendraadse gevoelens, treinreizen, enquêtes, The National, Internet, endoscopie, terugtrekken, Pinksteren, fietsen, laat gaan slapen.

begin

Vanilla

Vanilla 
Klikken en dan bewonderen.

groots

Wanneer zij voor haar leven een wisknop zou hebben zou zij het liefst alles wissen van ná haar veertiende verjaardag. Zij was bijna 76 en haar zoons wilden dat „groots” vieren, want „een volgende verjaardag zal U misschien niet meer meemaken”. Je hoorde de hoofdletter u, wanneer zij haar toespraken want op goede manieren had zij altijd gelet. En inderdaad, haar gezondheid werd minder: het hart, de nieren en de laatste tijd ook het geheugen. Dus een groots feest zou weleens fataal kunnen zijn. „Of dat de bedoeling was”, schoot door heen. Blijkbaar had zij het hardop gezegd (weer zo’n kortsluitinkje van haar brein), want Albert-Jan, haar jongste, had „geen woorden genoeg” om die gedachte te bestrijden en Arno had verontwaardigd betoogd dat „zij de laatste tijd ze niet allemaal meer op een rijtje had”.  

Dus zo zat zij in haar eigen luie stoel (door Arno een dag eerder opgehaald, zodat zij een middag en avond op een keukenstoel tv had moeten kijken, vandaar haar rugpijn) pontificaal vooraan in de eetzaal van verzorgingshuis De Eengelanden. Het gebakje smaakte lekker, maar zij kon nergens het lege schoteltje neerzetten en kreeg een beetje kramp in haar hand. 

behoeftig

Gezond eten. Men is er al lang mee bezig.
Uit een foldertje met jaartal onbekend van een even anonieme instantie haalde ik dit overzichtje.
Over welke tijd hebben we het hier? Ik vermoed de jaren ’50 van de vorige eeuw. Let op beroepen als ’stenotypiste’, ’broodbezorger’, ’mijnwerker’. Beroepen welke volgens dit staatje alleen door mannen uitgeoefend worden, terwijl vrouwen schijnbaar wel bankwerkten of chauffeerden. Bij het mij onbekende beroep ’ovenist’ wordt nog gevoetnoot: (bij walsen). Een ovenist doet iets in de metaalindustrie, vermoed ik.
Verderop in het foldertje “voorbeeld van een voedingsmiddelenkeuze die beantwoordt aan caloriebehoefte van 3200”:
Brood – 380 gr
Karnemelk – (geen)
Vlees – 170 gr
Groente vers – 300 gr
Aardappels – 400 gr
Margarine – 70 gr
Jam – 40 gr
Melk – ¾ l
Fruit vers – 200 gr
Worst/Kaas – 90 gr
Suiker – 40 gr
Dit is dus uit een tijd dat rijst en pasta onbekend waren op het Nederlandse menu.
Nu ga ik krentenwegge eten. Met een dikke laag boter (per 100 gr 751 Kcal; 0,5 gr eiwit; 83 gr vet; 0,4 gr koolhydraten).

IM Martin Bril

Dit is het Prinses Amaliaplantsoen (2003) dat zomaar in de buurt van het Máximapark zou kunnen liggen, ware het niet dat het park in Leidsche Rijn te vinden is en het plantsoen voornoemd, vele kilometers daar vandaan.
Zo mogen stedebouwkundigen, wethouders en architecten het graag zien. Moderne architectuur maar niet té, een beetje jaren ’30 en Dudok-achtige elementen (de appartementen rechts), een kinderspeelplaats (“verboden voor honden”) met klimelementen uit een catalogus, een hekje en groen. Er is ook nog een water met een publiek terras, maar dat bevindt zich achter de rug van de fotograaf.
Ik vermoed dat Martin Bril bij het zien van dit wijkje, hele mooie dingen had kunnen schrijven. Ik mis hem zeer.

5.0

Nu ik tot mijn leedwezen de definitieve uitdiensttreding van mijn fotoopnameapparaat moest vernemen, ben ik in de weer met een digifotografisch machientje, ene Pentax Optio WP. 5.0 Megapixels, 3x optical zoom, water proof. Mijn Vectis was dat laatste ook, maar verder is digitaal fotograferen heel anders. De Optio is klein: 10½ x 5 x 2½ cm. Er zit geen zoeker op. In plaats daarvan moet ik met een microscopisch klein (4 x 3) tv-schermpje zo ongeveer bepalen hoe en welke megapixels ik ga herschikken om tot het plaatje te komen dat ik ongeveer weer wil geven. Of de foto gelukt is, weet ik pas wanneer ik een minuscuul datakaartje in de pc stop. Dan kan ik zien hoe het geworden is. Dit digifotograferen lijkt daarmee veel op hoe het toeging in het fotorolletjes-tijdperk. Toen  moest ik (af)wachten op het ontwikkelen en afdrukken (± 5 dagen) voordat ik mijn plaatjes kon beoordelen. Digitaal gaat het veel sneller, maar ik mis bij de Optio een zoeker. Desondanks bracht ik met het apparaat dit beeld voort.  

RIP Vectis

Ik ben sinds gisteren definitief niet meer van deze tijd. Geboren in het midden van de 20^ste eeuw lijkt het of de klok van de samenleving  tienmaal sneller tikt dan mijn biologische klok. Gisteren bleek dat er geen APS-filmpjes meer worden geproduceerd en dies ook niet langer verkocht. APS was destijds (rond 1996) het summum van photographische technologie en toen ik de camera met toebehoren kocht, meende ik klaar te zijn voor de toekomst. Vandaag de dag kan willekeurig ieder GSM-etje wat de Vectis doet/deed maar dan sneller, handiger en efficiënter.

Ik kan mijn Minolta Vectis camerasysteem, met inbegrip van lenzen, filters, tas ter vernietiging naar het gemeentelijke afvalstation brengen. RIP Minolta Vectis. Gelukkig hebben we de foto's nog... 

APS Vectis

vla

Nostalgie is herinnering met de pijn eruit verwijderd, las ik ooit.

Dit weekend heb ik me ongeneerd overgegeven aan nostalgische gevoelens toen ik na twee jaar weer eens in het Zuidelijkste Zuiden des Lands was.

Steeds als ik voorbij ’s-Hertogenbosch Limburg binnenga is er een gevoel van thuiskomen en ik ben niet eens geboren of/en getogen in die streken.

Vijf à zes jaren heb ik er gewoond en gewerkt en heb ik er hoogte- en dieptepunten beleefd. En die highs & lows zaten ’m niet persé in de geologie van Limburg.

Misschien vanwege de emotioneel ingrijpende gebeurtenissen (zowel positieve als negatieve), die ik in de Oostelijke Mijnstreek beleefde dat ik heimwee naar het Limburgse heb.

Of is het gewoon omdat de Krosjele (of Kroezjele, Kroesels, Kroonsjele) Vla (’vlaai’ in het Hollands) er vandaan komt. Die vlaai van kruisbessen welke de lekkerste is van alle vlaaien, maar al jaren niet meer te bestellen via MultiVlaai. 

frisch

Vandaag ga ik mij herinneren hoe mijn Tante Magteld (met een ‘g’ want haar ouders waren geen aanstellers) mij op een warme zondagochtend in juli 1968, in de NH kerk van Middelburg, opgefrist heeft met een uit een Boldoot-flesje besprenkeld schoon, zorgvuldig gestreken en gevouwen zakdoekje (met in elk hoekje een fijngeborduurd roosje).  

[Ik ken/heb geen Tante Magteld (ook niet met ‘ch’) en ik ben nog nooit in Middelburg geweest. Ik heb vandaag een flesje 4711 gekocht uit een raar soort nostalgie, vandaar. Boldoot associëer ik nog meer dan dat ‘Echt Kölnisch Wasser’ met lang vervlogen tijden toen Boldoot al ouderwets was.]

Hier hoort ‘Perfume’ bij van Sparks (van Hello Young Lovers, 2006)

spectaculair

 Mooi hè?

En dit is d’andere kant:

Van school meen ik mij te herinneren dat één van de prerogatieven des Konings was dat hij/zij haar/zijn beeltenis mag voeren op geld en postzegels. Andere waren het recht om gratie te verlenen of iemand in de adelstand te verheffen. De huidige Hare Majesteit heeft als persoon geen enkel prerogatief meer, die zijn overgegaan op de Kroon (staatshoofd + Ministerraad).

Een uitzondering is misschien dat heur hoofd op het geld staat. Zoals op de achterkant van een nieuwe € 5,00 munt die ik vandaag ontvangen heb. Het is een door ’s Rijks Munt uitgegeven herdenkingsmunt bij het 50-jarig jubileum van het Wereld Natuur Fonds. Ik heb niet zoveel met het WNF, ik vind het vooral een commerciële sponsoringmachine, maar dit muntstuk vind ik heel mooi. ’s Rijks Munt is het met mij eens, dit is wat ze zelf van hun ‘spectaculaire’ munt zeggen:

De inspiratie van de ontwerper

Een munt als een sculptuur. Dat was de uitdaging die multidisciplinair kunstenaar Willehad Eilers (1981) zichzelf oplegde bij het ontwerp voor het 50 jaar WNF Vijfje. Het muntontwerp is ontstaan in een muntworkshop op de Rijksakademie.
Zijn inspiratie leidde hem tot de kleinste boom op aarde, compleet met kroon en wortels. De voorzijde van de munt laat een majestueuze boomkroon zien, met centraal daarin het portret van Koningin Beatrix. De keerzijde toont een indrukwekkende wortelstructuur, die nodig is om de boom te voeden en te laten bloeien. Beide zijden van de WNF munt hebben een eigen symbolische betekenis, die in hun combinatie bezien winnen aan kracht.
Het sublieme, ambachtelijke ontwerp en de 3D-vertaling ervan maakt het 50 jaar WNF Vijfje tot een spectaculaire munt die rijk aan inhoud is. De natuur en het leven in al zijn glorie en kwetsbaarheid, vervat in deze herdenkingsmunt van 2011.

’s Rijks Munt heet trouwens tegenwoordig Koninklijke Nederlandse Munt NV en is dus ook al een zelfstandig bedrijf geworden, dus ik vraag me af hoeveel het WNF geschoven heeft om een jubileumvijfje te krijgen.

Andreas update

Als achtergrondinformatie bij de vrije bijdrage van vandaag verwijs ik graag naar wat ik schreef op 30 november vorig jaar alweer.

Vandaag lees ik in de krant dat momenteel Andreas’ hoofd in Boekarest (Roemenië)* wordt rond geprocessioneerd in het kader van de herdenking van Dimitri Bassabarov, beschermheilige van Roemenië. Want volgens de Roemeens-Orthodoxe Kerk is de bekering van het Roemeense volk al begonnen toen Andreas door de provincie Dobrogea langs de kust van de Zwarte Zee trok.

*dat zeg ik er maar even bij, want ik onthoud slecht welke hoofdstad bij welk land hoort, vooral bij landen buiten West-Europa, en dat zijn dus bijna alle landen. Gelukkig heb ik een The Times Atlas of the World (“To Her Majesty Queen Elizabeth II with her most gracious permission respectfully dedicated”). Zo leer ik dat bij Niger Niamey hoort, bij Liechtenstein Vaduz, bij Kazachstan Astana. En dat wist u ook niet uit ’t hoofd.

grace

Bij mijn vinylische uitstapjes in mijn platenkast ben ik nu ergens bij de ‘H’ van Rupert Hine, maar de Archiefafdeling hier ten huize heeft abusievelijk (mag ik hopen) alle LP’s van Kraftwerk daar vlak voor neergezet. 

Waar ik blij om ben, want ik heb de krautrockende Hütter & Schneider GmbH lang niet beluisterd. En wat zijn hun hoezen fraai van aanzien! Hun album Radioaktivität bevat zelfs een stickervel in dezelfde kleuren als de ‘Atomkraft? Nein danke’ button die ik destijds opgespeld had (we hebben het over 1975 e.v.).* En hun Trans Europa Express is visueel helemaal een feestje.

Ik heb ook de Englischsprachige versie van Radioaktivität, maar ik geef aan het origineel de voorkeur. Dan blijven de jongens van Coldplay er hopelijk met hun tengels van af.  (Overigens schijnen Ralf & Florian niet langer een paar te zijn, maar hoe mijn bron dat weet weet ik ook niet.)

Ik heb nu Mensch-Maschine opstaan, maar daarna zal Steven Wilson (van Varkensachtige Boom-faam) weer op repeat gaan, want diens Grace For Drowning is mij onlangs geworden en is sindsdien niet uit de CD-speler/Winamp-player geweest. Wat is dat mooie muziek!

* de Broeder-scanner maakt helaas een fletse afdruk van het rood en geel. 

vieroog

“Erik? Ben jij het echt?”

Met een ongelovige blik loopt Arno op mij toe.

“Hoi, Arno”, zeg ik neutraal, “Hoe is het met je?”

“Goh, dat is lang geleden? Vijftien jaar? Twintig?”

“Ja, zo ongeveer.”

Na twintig jaar sta ik weer op de dijk en kijk over de Waal. Twintig jaar geleden kwam ik elke zomer hier naar Wamel. Zes weken vrijheid. Spelen in de uiterwaarden, fietsen in de polder, met de pont naar Tiel, zwemmen in de rivier hoewel dat eigenlijk niet mocht vanwege de stroming. En altijd samen met Arno.

Arno pakt een stok en een vuilbruine hond zet er meteen z’n tanden in.

“Heb jij een hond, Arno? Maar jij hield toch niet van honden?”

“Nee, dit is Bozo, de hond van m’n zus. Daar pas ik twee weken op. Pak ‘em Bozo!”

Als de hond is weggeroffeld kijkt Arno mij strak aan.

“Je bent veranderd.”

“Veranderd? Nou ja ik heb al een tijd een bril, maar verder....”

“Erik is een vieroog geworden. Weet je nog hoe we dat altijd riepen naar Harmke, als ze weer met ons wou spelen?”

”Ja, dat moet heel traumatisch voor haar zijn geweest.”

“Wat een dure woorden. We bedoelden er toch niks mee? Wat doe jij tegenwoordig?”

“Ik ben psycholoog op het Pædagogisch Instituut.”

“Oh, je hebt dus gestudeerd. Zo, zo.”

“En jij, Arno?”

“Oh, ik ben hier blijven hangen. Ik werk nu bij de Gemeente. Afdeling grondwerken om precies te zijn. Lekker buitenwerk, hoewel er steeds meer administratie bij komt. Dat vind ik niet zo leuk.”

“Dan zoek je toch wat anders.”

“Wat anders. Hoezo? Dat gaat niet zo makkelijk.”

“Alles kan, Arno. Je kunt je levensscript elk moment herschrijven”

“Levensscript?”

“Ja, de manier hoe je in het leven staat, je opvattingen, je doelen.”

“Daar weet ik allemaal niet zoveel van. Ik heb het goed hier, voor mij hoeft er niet zoveel te veranderen”

“Toch hoor ik een stuk onvrede bij je.”

“Stukke onvrede? Ik zei alleen maar dat ik soms teveel burowerk heb.”

De hond staat snuivend voor ons, de stok overdwars in zijn bek. Ik maak aanstalten om de stok te pakken. De hond begint te grommen.

“Pas op! Niet doen. Bozo is nogal eenkennig. Vreemden moeten niet aan z’n speelstok komen.”

“Waarschijnlijk verlatingsangst, omdat hij zonder zijn vrouwtje is”, zeg ik ironisch.

Maar Arno lacht niet. Hij kijkt me nogeens aan.

“Je bent veranderd, Erik.” Er valt een stilte.

“Nou Erik, ik moest maar ‘es verder. Het ga je goed.”

Hij geeft me een hand, de hond begint weer zachtjes te grommen.

Even kijk ik ze na, dan sta ik weer alleen op de dijk en kijk over de Waal.

historiek

Ik heb al een gehandicapte arm (Dktr. 1 zegt: "carpaal tunnel syndroom"; Dktr. 2 zegt: "tenniselleboog/muisarm", ze zijn nu aan het uitdokteren wie gelijk heeft en de neuroloog moet er nog naar kijken).

Maar m'n linkerarm is nu twee centimeter langer vanwege de aanschaf, ad 96 euro, van:

Ik heb er de hele middag mee rondgesjouwd in de Domstad en zit er nu heerlijk in te bladeren. 

De term "Bosatlas" brengt me in één zwaai terug naar de Jan van Nassau-MAVO, met Meester Mater, maar gelukkig hoef ik geen onverwachte schriftelijke overhoring aardrijkskunde meer te verwachten, zoals in de jaren 1973-1977. 

hier en toen

De afgelopen weken was ik elders.

Nu ben ik weer waar ik altijd was.

Mijn aanwezigheid daar was het omgekeerde van mijn afwezigheid hier.

Gewende gewoontes kregen daar andere vormen, maar blijken hier toch sterker.

Verandering van omgeving is blijkbaar niet zo ingrijpend om een levensstijl volledig om te gooien.

Dat roept vragen op bij het nut van gevangenisstraf.

Hier een plaatje van mijn uitzicht nog niet zo lang geleden en daaronder van het momentele.

Er wil niets mee gezegd zijn. 

yfc

Onderweg hiernaartoe zag ik zo'n Amerikaanse 'people carrier' ter grootte van een vliegdekschip, een witte Chrysler Grand Voyager. Het soort wagen waarmee het orthodox-katholiek gezin rijdt en hun zwaargereformeerde en dus kinderrijke tegenhangers op de Veluwe en in Rijssen e.o..

Wat mij onmiddellijk virtueel 10.227 dagen terug in de tijd wierp, was het nummerbord: 'YFC' (met wat cijfers).
Dertig jaar geleden was ik tot over m'n oren betrokken bij YfC. Youth for Christ, een para-kerkelijke jongerenevangelisatieorganisatie, in de jaren '60 van de vorige eeuw in het leven geroepen door de USAmerikaanse evangelist Billy Graham. Een soort niet-militaristische FDJ van het christendom voor tieners, pubers en jongvolwassenen.
YfC. Ik mag wel zeggen dat ik daar spiritueel, theologisch, psychologisch, sociaal en persoonlijk gevormd ben gedurende mijn puberteit en de jaren erna.
YfC bestaat nog steeds—zie: http://www.yfc.net/Brix?pageID=2941 en http://www.yfc.nl/ . [De slogan "Every young person. One in a time" vind ik overigens heel sinister klinken, als een tagline voor een slashermovie (I Know What You Did Last Summer)].
Ik heb er de bijbel leren lezen a.d.h.v. boekjes als Het komt je niet aanwaaien en Het komt je nog steeds niet aanwaaien ("I Still Know What You Did Last Summer") en uitleggen m.b.v. Ik verbind je door… (handboek voor bijbelkringleiders). Ik heb er leren bidden (stil, en hardop in groepen en zelfs in het openbaar).
Ik heb er vrienden voor het leven aan overgehouden.
Ik heb er leren presenteren in woord en geschrift en in persona ten overstaan van instanties (politie, ambtenaren, wethouders), dominees, kerkeraden, groepjes en groepen (met als uitschieter een gigantische hal vol Duitsers van Jugend für Christus, die ik, met een collega, op humoristische wijze uit de doeken deed hoe je niet moet evangeliseren).
Ik heb aan straattheater gedaan en als andere helft van Kabaret H ("De 'h' van lachen & huilen"), heb ik zo'n beetje alle YfC-koffiebars van Nederland aangedaan (niets is zo bevredigend als een zaal aan het lachen brengen met grappen & grollen).
Ik heb in YfC-verband onwillige, half-geïnteresseerde en nieuwsgierige medejongeren gevraagd en ongevraagd het Evangelie uitgelegd, tot in Zweden en Duitsland toe.
Veel, héél veel gelachen, teleurstellingen weggeslikt, hard gewerkt. Talloze gospelrock bandjes gezien (sommige waren écht goed) tijdens 'zomerkoffiebars' in tenten, en op het 'christelijke Lowlands': het Flevofestival.
Een ontelbaar aantal malen van Twenthe naar Driebergen getogen, waar het hoofdkwartier van YfC-Nederland staat, om nieuwe strategieën en werkvormen te leren of/en toegerust te worden in het ware geloof.
Ik ben in/door/met YfC geworden wie ik ben. (Dat verklaart veel…)

ongelovelijk

Vroeger, toen de PTT nog àlle brieven, (prent)briefkaarten en pakketjes & wat dies meer zij bezorgde (en nòg vroegerer zelfs tweemaal per dag), heette het een kettingbrief.

Zo’n brief die je voorspoed, fortuin, gezondheid beloofde als je deze doorstuurde naar twintig adressen. En die onheil over je afriep als je dat niet binnen 2 dagen deed. Je werd in zo’n brief ernstig gewaarschuwd om de “ketting niet te verbreken”.

Daarbij getuigenissen van mensen van meestal Zuid-Amerikaanse, Aziatische of Afrikaanse origine die dankzij het rondzenden van de brief miljonair waren geworden of/en genezen van kanker (èn eksterogen) of/en de baan van hun leven hadden gekregen of/en na jarenlang kinderloos te zijn geweest dankzij de brief nu trotse ouder waren van een drieling.

Nu is er het interweb (en SelektMail en Sandd). En krijg je van (vage) kennissen een email met als bijlage een .pps-diaserie.

Ik heb er vandaag zo-een ontvangen. De inhoud is dezelfde als de duizendmaal gefotokopieerde brief van weleer (compleet met een getuigenis van ene Pedro), maar nu met de wervelende effecten van MachtPunt. Ik heb 96 uur om twintig personen in familie- en kennissenkring deze email te forwarden, anders…

Ik hechtte nooit veel geloof aan dergelijke onzin, en ook deze electronische versie heb ik meteen met shift-delete naar de eeuwige binaire jachtvelden van mijn pc verwezen. (Met de hoop dat niet toch een Trojaans paard er zich genesteld heeft.)

Ik geloof niet in die dingen.

Maar ik geloof wel in (aan) God (de christelijke variant), de Incarnatie, Plaatsvervangend Lijden en Sterven en bovenal Opstanding van Jezus Christus en de Inspiratie van de Heilige Geest.

‘Magisch denken’, net zoals het geloof in een kettingbrief.

Wat is het verschil? Van zo’n brief zeg ik dat het bijgeloof is, maar van God verwacht ik wonderen (waarbij ik Hem toesta gebruik te maken van toeval en het onverhoopte).

Ben ik een huichelaar, door het ene te verwerpen en het andere aan te hangen? Is mijn geloof te klein? Doe ik aan bewustzijnsvernauwing?