lollig

Ik lachte uit luid bij het lezen bij de eerste regels van deze recensie op Pitchfork (en doe dat nog steeds bij het tijpen van dit stukje)

Remember Catherine Hardwicke’s revisionist fairy tale film Red Riding Hood? Neither does anyone else.

Deze grap is misschien/zeker al eerder gemaakt, maar ik zag ’m voor het eerst en vind ik leuk.

Voor de liefhebbers de rest van de recensie (naam & muziek bij de redactie onbekend):

But while Hardwicke failed at crafting a horror blockbuster, she did get one thing right: If you want to scare the shit out of people, get this lady to sing them a song. Like pretty much everything Karin Dreijer Andersson has done since the Knife’s Silent Shout, “The Wolf” is deliciously terrifying. It’s all tension and menace and something terrible happening just offscreen, the threat of unknown danger seeping in through droning synthesizers and hollow drums. And then there’s Andersson’s lustful voice, breathing heavily and erupting in primal yowls that mimic the song’s namesake. It’s the perfect soundtrack for a tale as old as time that also just happens to be a parable about the perils of female sexual awakening. My, what big teeth you have, Fever Ray. —Amy Phillips

halmuziek

[…] The instruments are orchestral, synthesized, organic, and invented. A church-bell pairs effortlessly with horn and an analog synthesizer. The pacing is fast and slow simultaneously, which is a sign of both good songwriting and good sonic composition. […]

Aldus Nico Muhly over »Hall Music« van, door en met Loney Dear.

variatie

Met de nieuwe Picasa werktuigen heb ik variaties op twee originele photographieën gemaakt, onderwijl luisterend naar Radio Paradise ("eclectic commercial free Internet radio").

Van beide krijg ik een Pasen-gevoel en het moet nog Aswoensdag worden...

frisch

Vandaag ga ik mij herinneren hoe mijn Tante Magteld (met een ‘g’ want haar ouders waren geen aanstellers) mij op een warme zondagochtend in juli 1968, in de NH kerk van Middelburg, opgefrist heeft met een uit een Boldoot-flesje besprenkeld schoon, zorgvuldig gestreken en gevouwen zakdoekje (met in elk hoekje een fijngeborduurd roosje).  

[Ik ken/heb geen Tante Magteld (ook niet met ‘ch’) en ik ben nog nooit in Middelburg geweest. Ik heb vandaag een flesje 4711 gekocht uit een raar soort nostalgie, vandaar. Boldoot associëer ik nog meer dan dat ‘Echt Kölnisch Wasser’ met lang vervlogen tijden toen Boldoot al ouderwets was.]

Hier hoort ‘Perfume’ bij van Sparks (van Hello Young Lovers, 2006)

grace

Bij mijn vinylische uitstapjes in mijn platenkast ben ik nu ergens bij de ‘H’ van Rupert Hine, maar de Archiefafdeling hier ten huize heeft abusievelijk (mag ik hopen) alle LP’s van Kraftwerk daar vlak voor neergezet. 

Waar ik blij om ben, want ik heb de krautrockende Hütter & Schneider GmbH lang niet beluisterd. En wat zijn hun hoezen fraai van aanzien! Hun album Radioaktivität bevat zelfs een stickervel in dezelfde kleuren als de ‘Atomkraft? Nein danke’ button die ik destijds opgespeld had (we hebben het over 1975 e.v.).* En hun Trans Europa Express is visueel helemaal een feestje.

Ik heb ook de Englischsprachige versie van Radioaktivität, maar ik geef aan het origineel de voorkeur. Dan blijven de jongens van Coldplay er hopelijk met hun tengels van af.  (Overigens schijnen Ralf & Florian niet langer een paar te zijn, maar hoe mijn bron dat weet weet ik ook niet.)

Ik heb nu Mensch-Maschine opstaan, maar daarna zal Steven Wilson (van Varkensachtige Boom-faam) weer op repeat gaan, want diens Grace For Drowning is mij onlangs geworden en is sindsdien niet uit de CD-speler/Winamp-player geweest. Wat is dat mooie muziek!

* de Broeder-scanner maakt helaas een fletse afdruk van het rood en geel. 

goed inter

Maar dit is mooi!

Luister ook eens met je ogen dicht ook al bedelt het poëtisch-geheimzinnige filmpje om alle aandacht.

"Holocene" en "Calgary" komt van 's mans (Bon Iver is de nom de plume van Justin Vernon) gelijknamige tweede album.

Bon Iver's eerste CD ("For Emma, forever ago", 2008) is net zo mooi maar kaler: vaak alleen gitaar én die zang in de hogere registers.

Zorg dat je Bon Iver in je bezit krijgt, bijvoorbeeld via Pop-Eye Speciaalzaak (Drienerstraat 9,  Hengelo-Ov). 


P.S. Bon Iver doet een concert op 26 oktober '11 in de roodkleurige als een TNT distributiecentrum ogende hal, die Vredenburg-Leidsche Rijn heet, de meest ongeschikte plek voor dit soort muziek. Desondanks al lang & breed uitverkocht.  

Zimmerman

I.v.m. een hopelijk tijdelijke handicap ben ik momenteel aan huis gebonden en heb me ertoe gezet de platencollectie auditief af te stoffen. Alfabetisch ben ik qua draaischijf nu aangeland bij Bob Dylan.

Van deze bard met scheermesjes in de keel, bezit ik Desire, Street Legal, het ‘heilige trio’ van toen hij in de Here was (Slow Train Coming, Saved, Shot of Love) en Infidels.*

Dus ik heb ik tientallen platen van hem niet (om over de bootlegs, live-albums en coöperatieve projecten maar te zwijgen). De oer-Dylan van de jaren ‘60–’70 heb ik helemaal gemist omdat ik toen nog kind was en ik heb nooit de moeite genomen noch de behoefte gevoeld om die tijd/muziek in te halen. Ik was als puber meer met The Sound, U2, Genesis, Kraftwerk, Tangerine Dream, Camel en Sparks bezig. Waarvan ik nu als vijftiger nog steeds met volle teugen geniet: U2 is de beste rockband. Ter wereld. Ooit.

Enige algemene en willekeurige opmerkingen bij het herbeluisteren van deze kleine uitsnede van ’s mans repertoire:**

• z’n muziek klinkt nauwelijks gedateerd
• ook in de pre-Saved periode wemelt het in z’n teksten van bijbelse metaforen en citaten
• de hoes van zowel Saved en Shot of Love is godsgruwelijk lelijk — gristenen en esthetiek gaan blijkbaar slecht samen
• Mark Knopfler is een kloon van Dylan
• “Every Grain of Sand” is hartverscheurend mooi, zowel de tekst als de muziek
• de gospel-Bob doet me meer
• Dylan gebruikt alle stijlen (blues, C&W, gospel, rock) en maakt er iets van hemzelf van
• er zijn veel ondoorgrondelijkheden in zijn teksten
• “Union Sundown” lijkt wel een clublied voor de Tea Party-aanhangers
• zoals Dylan is er geen
• zelfs clichés (“Sweetheart Like You”) klinken bijzonder uit zijn mond
• Street Legal is middelmatig tot slecht
• …

*op CD ook Time out of Mind, maar die telt niet in dit 33⅓-verband.

** voor de Dylan-discipel zijn het ook nog inzichten die én niet nieuw én niet wereldschokkend zijn.

grammofonisch

Om gezondheidsredenen ben ik deze dagen aan huis gebonden, met een pijnlijke arm/schouder die functioneren belemmert.

In arrenmoede heb ik mij gewend tot de platenkast.

Linksboven beginnend bij de A ben ik nu bij Kate Bush (“The Dreaming”, 1982).

Ik heb reeds gedraaid Louis Andriessen (“De Tijd”), Jurriaan Andriessen (broer van maar met totaal andere muziek), ABBA (“The Visitors”), Kevin Ayers, AD, Virginia Astley.

Allemaal LPs uit de vorige eeuw.

De techniek is weer even wennen. Bijvoorbeeld het na ± 18 minuten moeten opstaan om de plaat om te draaien om de b-kant te beluisteren. Vooral storend bij Andriessen’s “De Tijd”, dat bedoeld is als één lange muzikale beweging.

Voor het overige ben ik aan het genieten, ondanks de pijn.

coupé

Blijkens een recensie in de krant van vandaag* hebben o.l.v.  Antonio Pappano,  Orchestra e Coro dell’Accademia Nazionale di Santa Cecilia Roma en een stel solisten Rossini’s opera Guillaume Tell (1829) op cd gezet. Voor EMI.

Mijn enige real life opera-ervaring is Madama Butterfly (Puccini), die ik bewonderde in de Stopera, honderd jaar geleden. Ik vond het prachtig. Maar wie wat zong en welk orkest begeleidde, kan ik niet reproduceren.  

Verder doe ik niet aan opera, behalve dan Ernst Daniël Smid, zondagsavonds, 18.00u op Radio4. En ik heb ooit op tv Wagner’s Ring gevolgd, waarbij ik vooral onder de indruk was van het theaterdeel van het Gesamtkunstwerk.

Dus ik kan niet helemaal meevoelen met de laatste regels van de recensent over Guillaume Tell,

Jammer dat het terzet van de dames in de laatste akte gecoupeerd is [...].

 Een intrigerende zin, vooral omdat ik niet weet wat er mee bedoeld wil zijn.  

* eigenlijk dinsdag 30-8-2011.

fostering

Oh, had ik de CD "Torches" van Foster The People al in juni gehad, dan was ik deze verlepte zomer heel wat opgewekter door gekomen.

Helena Beat by Foster The People

fascinerend

Luistert hier eens naar!
Het is een bandje uit Seattle, The Fascination Movement.

bitter

De stichting Quality in Music presenteert: 

het vijfde concert in de serie Muzikale Jonge Meesters op Nyenrode 10 april 2011 aanvang: 16.00 uur

“Jonge meesters schitteren in ontroering”

STABAT MATER van Giovanni Battista Pergolesi

Het Stabat Mater van Pergolesi, een van de meest aangrijpende werken ooit geschreven, wordt hier uitgevoerd door jonge zangers en instrumentalisten die onder leiding van concertmeester  Elisabeth Perry laten horen hoe zij reeds op jonge leeftijd kunnen schitteren in ontroering.

In muziek en tekst wordt het moment uit de geschiedenis van Christus beschreven waarop Maria moet toezien hoe haar zoon gekruisigd is.

Dit speciale concert wordt ingeleid door de befaamde acteur en regisseur Hans Croiset.

Kassa opent om 15.30 uur.

Aansluitend aperitief en bittergarnituur.

seductief

Mijn allereerste langspeelplaat [LP, elpee, 33⅓ rpm (het aantal omwentelingen per minuut — een singletje had 45 rpm) gemaakt van vinyl] was "Kimono My House" van Sparks. Dat was in 1974. In die tijd stond op elke LP-hoes deze waarschuwing:

"This modern record can be played with every modern light-weight pick-up. The stereo sound, however, is reproduced only when stereo equipment is used."

En het was de tijd van de compact cassette (Neêrlands trots, want uitgevonden door Philips), getuige dit citaat uit een recensie van de plaat:

'KMH is, quite simply, the most invigorating, appealing rock 'n' roll album that I can recall at the moment. It's the kind of joyous, arresting work that makes you want to carry a cassette recorder around with you all the time so that you can play it for friends.' (Robert Hilburn, L.A. Times, 1974)

21 LP's later schreven de Gebr. Ronald D. Mael & Russell Craig Mael in november 2009 "The Seduction of Ingmar Bergman". Een radiohoorspel speciaal gemaakt voor en op uitnodiging van de Zweedse Staatsomroep.

Ik heb er sinds kort een Limited Edition Deluxe Box-Set
van, met twee stel dubbel-LP's (Zweedse versie en een Engelstalige), een CD en het libretto + de handtekeningen van Ron en Russell. Een rijk bezit.

Hoe moet je "The Seduction" recenseren? Het is een musical-achtig geheel, compleet met zwaar georkestreerde muziekpartijen en veel karakters die zingend of/en sprekend worden opgevoerd, maar het is geen Joopvandenende muziektheater. Want het is een hoor-spel, het theatrale roep je zelf op in je hoofd. Het is ook geen popmuziek, laat staan rockmuziek. Het hoort niet thuis op ClassicFM, meer in een nachtuitzending van Radio 6. Het is dus 21^e-eeuwse opera-voor-radio.

Ik zal er nog veel naar luisteren voor ik er iets zinnigs over zeggen kan.

blanco

Plaatjes-die-onzichtbaar-zijn.

Zijn het nog wel plaatjes, nu ze hun belangrijkste, misschien enige functie verloren hebben? Ze bestaan niet meer. Althans ik kan ze niet meer scrollen, ermee stoeien met Picasa, ze simpel bekijken/bewonderen of Broertje er een afdruk van laten maken. Ik kan ze niet meer letterlijk zien, hoewel ik ze voor de geest kan halen. Ze bestaan nog wel, maar in een andere werkelijkheid, namelijk die van mijn gedachten. Ze bestaan ook nog op het wereldwijdeweb, dus net zo virtueel.

Vele van de gewiste picturen kwamen door roofbouw van het interweb op mijn harde schijf. Ik heb ze geplakt in eigen documenten of alweer van het web gehaalde artikelen. Nooit heb ik de makers daarvoor toestemming gevraagd, bedankt of/en betaald.  En dat gaf me elke keer een gevoel van licht jeukende onbehaaglijkheid. Hetzelfde gevoel dat mij ervan weerhield muziek [of films] neer te laden van het web. [De krakkemikkigheid van mijn oude pc en internetverbinding maakte dat praktisch onmogelijk. Met mijn nieuwe configuratie zou het wel kunnen, maar ik doe het (nog?) niet].

Met statische afbeeldingen [foto's (van), schilderijen, tekeningen, cartoons, etc.] van het internet had ik blijkbaar minder scrupules. De waarschuwing van Google, "De afbeelding kan auteursrechtelijk zijn beschermd", werd elke keer door mij opgemerkt. Als het een afbeelding betrof van een dode meester had ik er minder moeite mee het plaatje te knippen/plakken. Plaatjes in recensies kopieerde ik ook zonder gewetensvragen. Bij andere plaatjes dacht ik er iets langer over na en copy/paste alsnog.

Voordeel van een lege map Mijn Afbeeldingen is het blanke lei gevoel. Er kan herbegonnen worden, nieuwe wegen liggen open.

Ik heb nu letterlijk alle ruimte om een nieuwe bibliotheek van plaatjes op te bouwen. Dat is tegelijkertijd een beangstigend vooruitzicht; hoeveel tijd gaat dat kosten? Mijn 'oude' plaatjes kan ik zeker niet  terughalen. Ik weet niet meer van welke netstek ik welke plaatjes heb ge-oogst.

Overigens, Office 2007 heeft een onuitputtelijke voorraad van niet alleen [flauwe] tekeningetjes, icoontjes, vignetten, illustraties maar ook foto's waarvan ik aanneem dat ik die vrij kan gebruiken, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming en oncomfortabele schuldgevoelens.

toekomstmuziek

Laten we het eens over de toekomst hebben.

Het magazine Marie Claire, Nederlandse editie, laat een Politicoloog, een Astroloog en een Milieudeskundige antwoorden op de vraag ‘waar gaat het met de wereld naartoe?.

Ik citeer:

“Ik zie twee mogelijke toekomstscenario’s voor de Sovjet-Unie. Een optimistisch scenario waarbij de republieken meer te vertellen krijgen en erin slagen onderling en met het centrale gezag overeenstemming te bereiken. Daardoor zou er een soort vrije federatie van staten ontstaan, die ingepast kan worden in het huidige internationale veiligheidssysteem. Maar er is ook een pessimistisch scenario denkbaar waarbij de republieken het niet eens kunnen worden over de verdeling van de bevoegdheden, de economische rijkdommen en schulden. Daardoor zou er een Joegoslavië-achtige toestand kunnen ontstaan met extreem-nationalistische stromingen.” (de Politicoloog)

“Ik denk wel dat we op belangrijke plekken op de aarde heel drastische verstoringen en veranderingen krijgen, waardoor leven op de manier waarop we dat gewend zijn, moeilijk zal worden. Als je nu al ziet hoe snel de verwoestijning toeneemt, dat hebben we niet op korte termijn teruggedraaid. En de effecten die dat heeft op het micro- en macroklimaat zijn enorm. We moeten niet versteld staan als bepaalde plekken op aarde onleefbaar worden. Maar dat betekent niet dat daarmee de hele mensheid ineens van de aardbol gevaagd zal zijn. […] Er is echt sprake van een groene hyperactiviteit. Als je ziet wat er is aan lezingen, conferenties, studiedagen, bijeenkomsten en onderwijselementen en wat er ondernomen wordt door bedrijven, consumentenorganisaties, in de landbouw, de verkeers- en vervoerssector, in de technologiesfeer. De omvang van al die activiteiten is zo enorm, dat kun je je nauwelijks voorstellen […] Er zijn nu zoveel krachten gemobiliseerd, dat wij in feite bezig zijn onze samenleving op ecologische grondslag te baseren. De verandering is voelbaar in alle kieren en gaten van de samenleving.” (de Milieudeskundige)

“Nederland staat onder het teken Kreeft, het tegenoverliggende teken van Steenbok. Als er een enorm conflict wordt uitgevochten in een teken, dan krijgt het tegenoverliggende teken het ‘droesem’ van dat conflict. Omdat in Steenbok de klappen vallen, zal het conflict zich in Kreeft ontladen. Dat betekent dat Nederland hier erg onder zal lijden. Volgens mij betekent het dat het hele sociale verzekeringsstelsel eraan gaat. Dat grote bedrijven die nu allerlei fusies aangaan in geweldige moeilijkheden komen en dat alleen de netwerken overleven. Het betekent dat het zwarte circuit een geweldig grote invloed gaat krijgen en ook dat er een nieuw proletariaat gaat ontstaan. Ik denk dat er een geweldige herverdeling van de welvaart komt.” (de Astroloog)

Dat zijn zomaar enkele toekomstvisies, in de Marie Claire, Nederlandse editie, (met ook een interview met de bloedmooie Isabella Rossellini: “Waarom mannen bij mij weglopen”) van januari 1992.

waar

Waar waren we gebleven?

Bono van U2 die hartverscheurend zingt “At the moment of surrender/of vision over visibility” terwijl de depressie opspeelt en ik geplaagd wordt door migraine.

Depressieve klachten heb ik nu al een tijd. Ik slik er pillen tegen, waardoor ik redelijk tot goed voldoe aan mijn plichten als werknemer, maar persoonlijk zit ik momenteel in een dal.

Dat uit zich door teveel tv-kijken, laat (héél laat) naar bed, terwijl de wekker op 07.00u staat en ik dus ’s middags bij thuiskomst meteen naar bed ga, luisterend naar muziek in slaap val, uit niet na te vertellen dromen beklemd en transpirerend ontwaak en de rest van de avond/nacht met de tv aan en melancholieke muziek op voor de pc zit en teksten van het interweb neerlaadt die ik vervolgens m.b.v. Word© aan mijn eigen typografische voorkeuren aanpas.

En dan heeft BBC altijd wel een nachtfilm en ga ik om 02.30u naar bed, val in slaap met Radio M-Utrecht (93.1 FM), om 07.00u gewekt te worden met veel te vrolijke stemmen die voorlezen wat er die ochtend in de kranten staat (over luie radio gesproken).

Dat is het momenteel. Daar komt de stille woede bij over Coldplay. Hun nieuwe single staat alleen in een instrumentale versie op hun laatste cd. Ik word dus door deze miljonairs min of meer gedwongen dat nummer alsnog apart aan te schaffen, wat ik een aantasting vind van mijn rechten als consument. En nee, met mijn analoge telefoon-internetverbinding ga ik dat nummer niet neerladen van het WWW. Trouwens raadt Coldplay of/en hun platenmaatschappij dat af.

anders

De binnenhuisarchitect is langs geweest en mijn woonkamer is ineens twee keer zo groot geworden. Ik moet brood meenemen als ik van de tweezitsbank naar de keuken wandel [v.v.]. De personele rekenaar met afdrukker en bakjes voor papieren staan nu uit de toon te vallen, maar dat gaat allemaal nog naar de slaapkamer.

En dan is een grootse interne logistieke operatie voltooid.

Ik snap niet dat ik 10 [tien!] jaar lang het uitgehouden heb in de nu radicaal veranderde configuratie van meubels.

Zelfs mijn muziek klinkt anders.

spellen

Omdat van m’n tweede mobieltje, een Sony-Ericsson, de aan/uitknop lam was, heb ik onlangs een nieuwe handtelefoon aangeschaft.

M’n allereerste handy was een Ericsson T30s, met een slim klepje om de toetsen te beschermen en waarin je moest praten—zo leek het nog het meest op een gewone PTT-telefoon.

In mijn beleving staat Ericsson synoniem voor mobiel telefoneren en ik was erg gesteld op het enigszins rechthoekige design van hun toestelletjes.

Inmiddels is het dus Sony-Ericsson en kun je met een doorsnee mobieltje internetten, fotograferen, muziek beluisteren, de was drogen, koffie zetten, tv kijken en je oksels ontharen.

Dat wil ik dus allemaal niet. Ik heb een mooie fotocamera, muziek maken doe ik zelf (in m’n hoofd of/en zingend) en tv kijken op zo’n microschermpje lukt me niet zonder leesbril.

Maar een goedkoop toestel waarmee je alleen gebeld kan worden of zelf bellen (en tweemal per jaar een SMS-je versturen) wordt bijna niet meer gemaakt. Ook niet door Sony-Ericsson. En hun mobieltjes lijken steeds meer op die van Nokia.

De Sony-Ericsson J132 ‘Heaven Blue’ kwam nog ’t meest tegemoet aan mijn karige wensen. Hij is mooi mat zilvergrijs en roomwit aan de achterkant (dat zal wel niet lang duren). En er zit een radio-ontvanger (FM) op. Die ik dus niet gebruik, mede omdat de laagste volumestand nog veel te hard klinkt. Als beltoon heb ik een ‘ouderwetse’ telefoonrinkel.

Wat ik er het mooist aan vind, is de zaklantaarnfunctie. Dat betekent dat het schermpje intens wit licht uitstraalt. En die functie heet op dit toestel ‘toorts’. Wat een prachtig oud woord, toorts.

Het gekke is dat het Nederlandstalige menu zo inconsequent is. De J132 heeft het over Verjaardag, Toorts dus, enz., maar ook over Games. Terwijl Spellen toch goed Nederlands is. Waarom heeft de Japanner die menu’s van de ‘Heaven Blue’ moest vertalen wel Toorts in het woordenboek (waarschijnlijk een Koenen van 1950) gevonden, maar Games gewoon laten staan? Of was hij bang dat Spellen als werkwoord wordt gelezen?

toekomstmuziek

Het is weer tijd voor oudejaarsoverzichten. Dan is het wel leuk om te lezen wat men zich op de rand van 1907/1908 voorstelde van wat komen ging, volgens Jim Rasenberger in diens boek America, 1908. Vooral de vooruitziende blik van Hampton’s Magazine is opmerkelijk.

This morning [December 31, 1907], The New York World had published an essay to greet the New Year in which the paper’s editors looked back to the past, then ahead into the future. The title of the piece was simply “1808 – 1908 – 2008.” The World began by noting how far the country had progressed over the previous century. In 1808 […] the country’s population was a mere seven million souls. The federal government was underfunded and ineffectual.

The state of technology—of transportation, communication, medicine, agriculture, manufacturing—was barely more advanced than during the Middle Ages of Europe.

Now, in 1908, with the population of America at almost ninety million, the federal revenue was forty times greater than it had been a century earlier and America was on a par with Britain and Germany as a global power. U.S. citizens enjoyed the highest per-capita income in the world and were blessed with the marvels of railroads and automobiles, telegraph and telephone, electricity and gas. Banks of high-speed elevators zipped through vertical shafts of the tallest buildings on earth. Pneumatic tubes whisked mail between farflung post offices in minutes. Men shaved their whiskers with disposable razor blades and women cleaned their homes with remarkable new devices called vacuums. Couples danced to the Victrola in the comfort of their living rooms and snuggled in dark theaters to watch the flickering images of the Vitagraph. Invisible words volleyed across the oceans between the giant antennas of Marconi’s wireless telegraph, while American engineers cut a fifty-mile canal through the Isthmus of Panama.

From the glories of the present, The World turned to the question of the future: “What will the year 2008 bring us? What marvels of development await the youth of tomorrow?” The U.S. population of 2008 would be 472 million, predicted The World. “We may have gyroscopic trains as broad as houses swinging at 200 miles an hour up steep grades and around dizzying curves. We may have aero planes winging the once unconquerable air. The tides that ebb and flow to waste, may take the place of our spent coal and flash their strength by wire to every point of need. Who can say?”

[…]

Meanwhile, the very air seemed charged—it was, actually—with the possibilities of the infant wireless technology. “When the expectations of wireless experts are realized everyone will have his own pocket telephone and may be called wherever he happens to be,” Hampton’s Magazine daringly predicted in 1908, “The citizen of the wireless age will walk abroad with a receiving apparatus compactly arranged in his hat and tuned to that one of myriad vibrations by which he has chosen to be called… When that invention is perfected, we shall have a new series of daily miracles.”

Copyright © 2007 by Scribner Book Company.

populair

De Gebroeders Mael (Ron & Russell), opererend onder de naam SPARKS (niet The Sparks, dat is/was een Amerikaans country-gospel groepje), hebben altijd de vinger aan de snelkloppende polsslag van de heedendaagsche cultuur gehad.

Op »Sparks In Outer Space«, uit 1983 [!], voorzagen deze zieners de MSN- en Hyvesgeneratie, met het nummer ‘Popularity’:

I like you and you like me a lot
And we do those things that can make us feel hot
Then we join some friends, all of them are all right
And we talk a while, then we climb in our cars

What a night, we all drive into town
Where we'll park our cars, and meet the rest of our friends
At a place that's called, I forget what it's called
But it's really great, and all our friends will be there

Popularity
Popularity

I like you and you like me a lot
And it's nice to be all alone with you too
But it's also nice being out with our friends
Cause they're all all right, maybe that's why we're friends

Popularity
Popularity

I feel great, but it's getting real late
So I'll drive you home and you'll slide up real close
I'm so glad we met, and I like you so much
And I'm also glad that I got all those friends

Popularity
Popularity
Popularity

[Tekst & muziek: Ronald D. Mael/Russell Craig Mael]