service

Toen zij op het punt stond om de hoorn op de haak te leggen — zo’n telefoon heeft zij nog — zei de onbekende aan de andere kant van de lijn dat hij het later nog eens zou proberen. Maar zij wilde geen service-abonnement voor het reinigen van de kliko.

Haar kliko die door de vriendelijke buurman elke twee weken aan de stoeprand werd gezet was meestal nog niet voor helft vol.  Vooral met lege plastic bakjes van Daily Diner maaltijden (“Culinaire Hoogstandjes Met Smaak Thuisbezorgd”). De bakjes die zij zorgvuldig elke keer afwaste alvorens ze in de kliko te werpen.

Die maaltijdbezorgservice was haar destijds aangeraden door de nadrukkelijk aanwezige thuishulp die twee maal per week haar serviceflatje (ruime woonkamer met open keuken, één slaapkamer en douche- annex toiletruimte) kwam doen.

De thuishulp kwam niet meer. Dat was nu eenmaal per week een studente psychologie, Malies, die in 2½ uur kwam stoffen, stofzuigen, klamvochtig afnemen, raamzemen, douche reinigen. Dat deed ze met enorme hoeveelheden allesreiniger en nauwelijks verhulde tegenzin. Malies kon ook Tessa, Eline of Annemijn zijn want het was elke week een verrassing wie er kwam. Zij hoopte steeds op Amber, het inmiddels 17-jarige buurmeisje van vroeger, toen zij met man en kinderen woonde op Tesselmalaan 15. Daar stond nu buurtservicecentrum "Het Kwakel".

pakkans

Zondag mag ik weer mijn nette pak dragen, compleet met overhemd en stropdas in Windsor-knoop. Ik heb drie pakken die ik nooit draag in mijn dagelijks werk, wel voor de zondagsarbeid.

Mijn gewone (werk)kleding bestaat uit spijkerbroek, T-shirt met lange mouwen (of katoenen ruitjes-overhemd) en sweatshirt, maar dan een dunne. Of één van de katoenen broeken die ik al een jaar of tien heb en eigenlijk een beetje te kort zijn. Kwaliteit: C&A, Vögele of Dirk supermarkt aanbieding.

De kostuums + bijbehorende overhemden en dassen zijn een klasse of 10 hoger, hoewel aangeschaft tijdens opruimingen dus minder duur dan de kwaliteit voorschrijft.

Ik hou niet van winkelen voor kleding. Wanneer een broek bijna uit elkaar valt, moet er een nieuwe komen. Aan het kopen daarvan besteed ik nooit meer dan een half uur. 

Mijn kostuums echter hebben bij aanschaf meer tijd vereist. Niet omdat ik een halve of hele dag in Utrecht of Amsterdam winkel-in-winkel-uit loop. Ik ga voor mijn extravagante kleding-aankopen naar het winkelcentrumpje beneden mij. Aan het eind van een kledingseizoen, wanneer er sale/solden/opruiming is. Naar een mannenmodezaak met een mevrouw die niet (of minder) kleurenblind is dan ik. Ik kijk bij de afgeprijsde pakken en heb zo maar een beperkte keuze. Is er een aansprekend model en het past, koop ik het.

En dan wordt de verkoopster in de mevrouw wakker. ‘Daar hoort een mooi shirt bij’, zegt ze, ‘met een mooie das.’ En dankzij haar adviezen worden dat overhemden en ties die ik alleen niet zou durven kopen, met kleuren en motiefjes waarvoor ik terugschrik maar me toch heel goed staan. Vindt de mevrouw. En ik moet haar gelijk geven.  

Ja, en dan wordt het concept ‘nu met 70% korting!’ op de kop gezet. Want de (inderdaad) fraaie shirts + dassen vallen niet onder de kortingsvoorwaarden.  En zo wordt de totale som die ik in gedachten had tientallen euro’s groter en ga ik de winkeldeur uit met een rekening die net zo hoog als de oorspronkelijke prijs van het pak.  

Dan ben ik wel het heertje.

Wanneer ik mijn pak draag, voel ik me anders. Ik ga er rechterop mee lopen en lijk er groter in. Dan hoort men mij met ‘u’ aan te spreken. Al is mijn verschijning die van een hogere bankemployee of zo’n hedge-fund type. In die kringen zijn mijn kostuums niet bijzonder.

[Bij gebrek aan een afbeelding van mij in pak, een willekeurig ander mooi plaatje. Plus gratis & voor niets erbij—het is opruiming—drie citaten van Raza Ryad, aanstormend filmscenarioschrijver in Hollywood, courtesy http://highindustrial.com/]

After a while we discover that some of our beliefs are merely opinions—and a little later, that some of our opinions are just feelings.

Death may have existed forever but life has been around even longer.

Fortunately eagle-eyed Tal, who resides ten hours in the future, alerted me to the issue almost immediately. I promptly corrected it and purged the superfluous entries.

senioor

Het is zover. Ik ben vanaf vandaag een senior citizen, een oude van dage, bejaarde, een opa, opaatje, oudje, deel van de grijze plaag.

Ik ging vanmorgen per bus naar mijn werkadres en stond temidden van een trosje van twintig  kwetterende maar verder opvallend ingetogen tieners of/en jongeren die langzaam aan het wakker worden waren bij de halte — het was nog vroeg, ¼-voor-8. Toen de al volle bus arriveerde stroomde het hele gezelschap de bus in. De chauffeur maande tot dóórlopen, er waren geen zitplaatsen meer en ik stapte als laatste binnen. Er was voor mij alleen nog staruimte voorin, vlak naast de chauffeur.

TOEN ZEI EEN MEISJE VAN 16 à 17 JAAR: 

‘U MAG HIER WEL ZITTEN’.

EN ZIJ STOND OP VAN HAAR ZITPLAATS, ZODAT IK ER KON PLAATSNEMEN.

Ik stamelde tot op het bot verbaasd ‘dankjewel’ en na 10 minuten nogmaals ‘dankjewel’ toen zij uitstapte op haar bestemming.

Ik draag buitenshuis een pet, binnen- en buitenshuis een witte baard en behalve wanneer ik slaap een bril, maar ik maak mezelf wijs dat ik er verder niet uitzie als iemand die niet kan staan in de bus. Ik ben niet de ontvangende partij bij de regel ‘opstaan voor iemand, misstaat niemand’, dacht ik (tot vandaag).

Maar deze vertegenwoordigster van de Digitale generatie (of Achterbankgeneratie, of knip-en-plakgeneratie, of Mediageneratie, of Y-generatie of Einstein-generatie) schatte mij anders in. En gunde mij haar stoel (en ook nog op de beste zitplek in een bus, vind ik: rechts vooraan, vlak bij de voordeur met ruim zicht op de weg vóór je).

Ik voelde me aanvankelijk een ietsje beledigd, maar was vooral verbaasd dat een fraai exemplaar (het was een knappe meid) van de jeugd-van-tegenwoordig, waarover bevooroordeeld wordt dat ze egocentrisch, vertroeteld, apolitiek zijn, uit beleefdheid haar zitplaats afstond.

Zij had het ook niet kunnen doen en dat was niemand, en mij al helemaal niet, opgevallen of had ik haar niet kwalijk genomen; in een volle bus verwacht ik niet dat iemand voor mij opstaat. Daarom ook mijn verbazing, want dit soort omgangsvormen lijken zo schaars tegenwoordig in deze tijd van verruwing.

Maar ik ben dan ook oud en dan mag je zo denken.