ontginnen

Ja, daar heb je nou literatoren voor. Om in één zin te verwoorden wat de muziek van U2 teweeg brengt:

De U2-song Desire ontgon in hem bergen van matigheid en boorde gangen in zijn binnenste waardoor heiligheid stroomde, verlangen en verwarring.

Uit: »Nach Hause schwimmen«/»Naar huis zwemmen« door Rolf Lappert (vertaling Jan Bert Kanon), uitgegeven bij Signatuur. 

koboïstisch

(Foto James Charlick via flickr)

Ik ben momenteel per Kobo Touch als letters vermomde bits-and-bytes aan het lezen. »Nach Hause schwimmen« door Rolf Lappert. Vertaald uit het Duits door Jan Bert Kanon heet de roman dan: »Naar huis zwemmen«, uitgegeven bij Signatuur.
Ik ben nog maar in hoofdstuk 1 (“1% gelezen”, geeft de Kobo aan), maar nu al ben ik verrukt over de wilde fantasie van Lappert en diens stijl (of/en die van Jan Bert Kanon).
Lezenderweg ben ik de in-and-outs van het electronisch lezen aan het ontdekken. Dat moet via trial-and-error want Kobo geeft geen handleiding bij hun speeltje. Bijvoorbeeld hoe je meteen naar pagina 23 kunt klikken. Dat moet toch mogelijk zijn maar ik heb nog niet ontdekt hoe.
Onderwijl is een andere beeldroman van Craig Thompson (»Blankets«) gearriveerd, dus het is maar goed dat ik binnenkort drie weken vakantie heb.

pover

Ik heb niets met sport, laat staan voetbal, maar ik kan oprecht genieten van de taal waarin e.e.a. verpakt wordt. Zie dit fragment van TeleTekst.* (klik aan om uit te vouwen)

*dat dat nog bestaat…

puur

In hun reclame-uitingen op tv doen ze heel hard hun best op een ‘authentieke’ Zuid-Duitse/Oostenrijkse/Zwitserse alpenwei uitstraling, maar Almhof zit in Veenendaal en is waarschijnlijk van Unilever of van Friesche Vlag-Campina of een hedge fund op de Kaaimaneilanden.

De lekkerbek in mij geniet met volle teugen van ‘Almhof milde roomyoghurt’ eender welke smaakvariant: Citroen, Aardbei, Spaanse sinaasappel. Maar niet de versie met (Griekse!) honing en walnoten want die stukjes plakken onaangenaam tussen mijn namaakgebit en mijn gehemelte.

Almhof tettert op de verpakking dat hun yoghurt producten geen kunstmatige aroma’s, geen kunstmatige kleurstoffen en geen conserveringsmiddelen bevatten.

Maar van de EU moeten ze vertellen wat de ingrediënten zijn en dan lees ik dat roomyoghurt Citroen ‘aroma’ bevat en ‘kleurende kurkuma-extract’. In roomyoghurt Aardbei zit rode-bietensap en ‘natuurlijk aroma’.  Roomyoghurt Spaanse sinaasappel heeft wortel- en paprikaconcentraat en sinaasappelaroma.

Plus vanzelfsprekend ‘milde yoghurt’, room, suiker (wat het zo verslavend lekker maakt) en aardbeien (dan wel sinaasappel of citroen).

Maar waarom moet er ‘kleurende kurkuma-extract’ in citroen-yoghurt? Idem bietensap in aardbei-yoghurt, dito wortel en paprika in sinaasappel-yoghurt. Kan Almhof mij uitleggen wat daar ‘natuurlijk’ en niet-kunstmatig aan is? 

toegangsdeur

Volgens het Wikipedium:

Der Hoher Kasten liegt mit 1'795 m auf der Kantonsgrenze zwischen St. Gallen und Kanton Appenzell Innerrhoden in der Schweiz und ist Teil des Alpsteins als Bergmassiv. Anteil haben die Gemeinden Altstätten und Rüte, die Gemeinde Sennwald reicht bis unter den Gipfelaufbau. Über dem St. Galler Rheintal gelegen, bildet der Hoher Kasten das Eingangstor in die Schweizer Alpen. Der markante Berggipfel wird seit 1964 von der Appenzeller Seite her mit einer Luftseilbahn erschlossen. Sie benötigt 8 Minuten, um die 871 m Höhendifferenz ab Brülisau zu überwinden.

Ik was daar, waarvan foto's getuigen. Maar welke opname van het stukje Appenzellerland geeft de werkelijkheid beter weer, deze met mij erin of die zonder mijn storende aanwezigheid?

Ik hoor er eigenlijk niet, want ik woon en werk hier in Nederland. Ik denk dus dat de foto aan het begin van dit bericht het beste een moment samenvat van de omgeving van Hoher Kasten.

hier en toen

De afgelopen weken was ik elders.

Nu ben ik weer waar ik altijd was.

Mijn aanwezigheid daar was het omgekeerde van mijn afwezigheid hier.

Gewende gewoontes kregen daar andere vormen, maar blijken hier toch sterker.

Verandering van omgeving is blijkbaar niet zo ingrijpend om een levensstijl volledig om te gooien.

Dat roept vragen op bij het nut van gevangenisstraf.

Hier een plaatje van mijn uitzicht nog niet zo lang geleden en daaronder van het momentele.

Er wil niets mee gezegd zijn. 

divan

Dit is een fragment uit een vakantiedagboek van zo’n vijf jaar geleden.

2003-08-08. Met Stan H. gegeten. Tonijnsalade. Lekker. Zijn huis is helemaal donker om de zon & hitte uit te sluiten. Een beetje onwerkelijk. Hij kon niet geloven dat ik met een depressie te maken heb. Een opmerkelijk man, die Stan. Hij zei [o.a.]: don’t measure yourself with other men’s measuring stick. Dat raakte me. Omdat ik heel genegen ben om dat juist wel te doen en mezelf en mijn eigen meetlat te vergeten. Voor het eten naar een gigantische megasupermarkt, waar alles te koop is en bovendien airconditioned. Dat laatste is een preoccupatie van Stan. En met de huidige hittegolf een obsessie. De volgende middag naar de film. Phone Booth van Joel Shumacher. Prachtig beklemmende film. De hoofdrolspeler verandert van een cocky lefgozer in een zielig hoop mens, wanneer-ie in een telefoonhokje [hence de filmtitel] door een onbekende onder schot wordt gehouden. Deze onbekende schutter heeft al twee mannen omgelegd, vanwege hun a-morele handelen. En ook de hoofdrolspeler leeft niet netjes. Hij bedriegt zijn vrouw en behandelt zijn cliënten [hij is een soort impresario] zeer slecht en zijn assistent helemaal. Wie is die schutter – God? Hij is in total control en weet alles over zijn slachtoffer. Een film die zich anderhalf uur afspeelt in en rond een telefooncel. Is dat spannend? En óf dat spannend is! Daarna shoppen en lekker lang op een terras gezeten. Toen gegeten in de Irish Pub [vanwege de airconditioning]. Nog veel gesproken. Volgens Stan is er maar dan ook helemaal geen reden voor mijn gebrek aan self-esteem. Go for it! en dat soort dingen. Stan is Amerikaan, vandaar zijn ongegrond optimisme. En vandaar al mijn anglicismen in deze tekst. Want 1½ dag in het Engels praten en denken, doet dat met je moedertaal.

Wat zal een psychiater, ingevlogen door een nieuwsrubriek à la Nova, van de persoon te zeggen hebben die deze regels schreef?

speier

Deze photographische inpressie (zwaar gemanipuleerd m.b.v. Picasa) staat hier om het wonderschone woord 'gargoelje' aan de vergetelheid te ontrukken. Een gargoelje (van het Franse gargoyle) is een waterspuwer, of spuier, of speier. Deze is in Zürich te bewonderen, maar de (neo)gothische kerk bij u in de buurt heeft er tientallen; kijk omhoog Sammie!

Fotobijschrift

De foto rechts is een opname van een standbeeld nabij het meer van Zürich, Zwitserland. Het stelt David voor met het afgehakte hoofd van Goliath. Of het is een stenen weergave van een gedeelte uit oud-Griekse mythologie. Of het is een scêne uit de rijke historie van de Zwitsers.
Hoe dan ook, wie dan ook, wanneer en waarom; het beeld straalt kracht en overwinning uit. De 'kleine man', schijnbaar weerloos maar met z'n voet op een afgehouwen hoofd.
Een beeld dat mij doet denken aan het neerhalen van Saddam's stenen evenbeeld aan het zogenaamde eind van de krijgstocht van de VS in Irak.
Maar in het beeld in Zürich, staat het hoofd in mijn visie voor de VS.
En de jongeling...? Wie of wat representeert hij?