nat

Ik woon vierhoog dus ik krijg niet meteen natte voeten wanneer de waterwegen hier vlakbij over de dijk klotsen, maar dat is dan ook mijn enige troost. Vandaag in Trouw een alarmerend bericht over waterbeheer in Nederland. Moet Z.M. Willem-Alexander hier niet onmiddellijk ingrijpen? Hij is toch de Waterman van de Wereld?

tijd

De letters van het binnenwerk zijn gedrukt in vlekkerig zwart-wit (Times New Roman vermoed ik) op dik krantepapier, met op de omslag een onscherpe kleurenfoto (© Bernard Charlon/Gamma) van Joeri Andropov en face met een rode strik. De foto’s binnenin zijn alle in zwart-wit op één afbeelding na van een schilderij  »Rolschaatser1982« door Margreet Kolvoort.

Het is juli 1983 en het gaat om weekblad De Tijd (“Dieu et mon droit”), № 460, Jrg. 9. Het was toen crisis met hoge werkloosheid (20%) en een piepjonge Jan Mulder schrijft over zijn avonturen in Las Vegas. 

Een andere bijdrage komt van Tom Pauka* (“Na een lange en succesvolle tocht door de media, zowel bij krant als radio en televisie, en actieve betrokkenheid bij de politiek kan men Tom Pauka nu vinden in de kop van Noord-Holland, alweer betrokken bij kunst maar vooral geconcentreerd op het schrijven van boeken”), die schrijft over wat hij mooi vindt: spelende honden, rolschaatsende jongeren en een schilderij van Margreet Kolvoort. Over die Margreet Kolvoort is op het WWW niets te vinden dus heeft zij officieel niet bestaan.

Andropov heeft wel bestaan. Wikipedia: Joeri Vladimirovitsj Andropov [(Юрий Владимирович Андропов), geb. in Nagoetskaja, Kraj Stavropol, Rusland, 15 juni 1914 — gestorven aan een leveraandoening te Moskou, 9 februari 1984], was een Sovjet-Russisch politicus. Gedurende 15 maanden was hij Secretaris-generaal van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie. Joeri is ook een Russische kattenaam en ondanks zijn vroegtijdig verscheiden heeft Joeri Andropov een Facebook-pagina. De Tijd: “Hij wist veel meer af van de VS dan Reagan afwist van de Sovjet-Unie.”

Het 8 pagina’s tellende omslagartikel focust op Andropov’s inspanningen als Secretaris-generaal van de USSR om de kernkoparsenalen van de wereld te verminderen. Zijn tegenpool was Reagan, dus dan weet je het wel.

Wat verder opvalt in De Tijd van 1983 is het zorgvuldig gebruik van leestekens. Zoals de aanhalingstekens „ en ” i.p.v. “ en ”. Dat vind ik heel fraai. Net zo als de accent grave in nòg.  

En ik wil Pauka lezen. Zou De Slegte nog iets van hem hebben staan?

*Vanaf 1980 maakte Tom Pauka naam als literair auteur. Hij debuteerde met de verhalenbundel Een moeilijke eter en andere verhalen. De literaire pers reageerde unaniem positief. In 1981 volgde de roman/novelle Winnifred onttrekt zich aan het oog. Daarna publiceerde Tom Pauka twee romans die nog steeds kunnen rekenen op een groot lezerspubliek: Een ongewenst verlangen (1982) en De meidenziekte (1983), respectievelijk met als thema multiple sclerose en anorexia nervosa. Hierna verschenen nog twee romans, te weten Gedroomde kansen (1984) en Lente voor beginners (1985). Succes bleef uit, waarna het stil werd rond de auteur. Wel publiceerde hij nog samen met Rein Zunderdorp — voormalig wethouder van Groningen en thans o.a. voorzitter van het Humanistisch Verbond — twee boeken over de voor- en nadelen van het inschakelen van externe adviseurs: De Banaan wordt bespreekbaar (1988) en Banaan voor gevorderden (1990). In beide boeken wordt het veranderingsproces van de gemeente Groningen eind jaren tachtig beschreven. Kenmerkend voor Pauka’s kleine maar overtuigende oeuvre, is het vertrouwen in de menselijke vitaliteit. Belast met gevoelens van schuld en overbodigheid slagen de hoofdpersonen er desondanks in hun leven zin en inhoud te geven. Zij blinken uit in levensmoed en verstaan de begerenswaardige kunst van het overleven. (Bron: Wikipedia)

zelf

Schrijf uw eigen bijdrage aan de hand van deze statistieken:

pok

Dit is een deel van het interieur van het »Pavilion of Knowledge« (Pavilhão do Conhecimento) in Lissabon. Ik wil er onmiddellijk heen. 

spectaculair

 Mooi hè?

En dit is d’andere kant:

Van school meen ik mij te herinneren dat één van de prerogatieven des Konings was dat hij/zij haar/zijn beeltenis mag voeren op geld en postzegels. Andere waren het recht om gratie te verlenen of iemand in de adelstand te verheffen. De huidige Hare Majesteit heeft als persoon geen enkel prerogatief meer, die zijn overgegaan op de Kroon (staatshoofd + Ministerraad).

Een uitzondering is misschien dat heur hoofd op het geld staat. Zoals op de achterkant van een nieuwe € 5,00 munt die ik vandaag ontvangen heb. Het is een door ’s Rijks Munt uitgegeven herdenkingsmunt bij het 50-jarig jubileum van het Wereld Natuur Fonds. Ik heb niet zoveel met het WNF, ik vind het vooral een commerciële sponsoringmachine, maar dit muntstuk vind ik heel mooi. ’s Rijks Munt is het met mij eens, dit is wat ze zelf van hun ‘spectaculaire’ munt zeggen:

De inspiratie van de ontwerper

Een munt als een sculptuur. Dat was de uitdaging die multidisciplinair kunstenaar Willehad Eilers (1981) zichzelf oplegde bij het ontwerp voor het 50 jaar WNF Vijfje. Het muntontwerp is ontstaan in een muntworkshop op de Rijksakademie.
Zijn inspiratie leidde hem tot de kleinste boom op aarde, compleet met kroon en wortels. De voorzijde van de munt laat een majestueuze boomkroon zien, met centraal daarin het portret van Koningin Beatrix. De keerzijde toont een indrukwekkende wortelstructuur, die nodig is om de boom te voeden en te laten bloeien. Beide zijden van de WNF munt hebben een eigen symbolische betekenis, die in hun combinatie bezien winnen aan kracht.
Het sublieme, ambachtelijke ontwerp en de 3D-vertaling ervan maakt het 50 jaar WNF Vijfje tot een spectaculaire munt die rijk aan inhoud is. De natuur en het leven in al zijn glorie en kwetsbaarheid, vervat in deze herdenkingsmunt van 2011.

’s Rijks Munt heet trouwens tegenwoordig Koninklijke Nederlandse Munt NV en is dus ook al een zelfstandig bedrijf geworden, dus ik vraag me af hoeveel het WNF geschoven heeft om een jubileumvijfje te krijgen.

darwinnig

Schrijven per pen doe ik niet zoveel meer.

In mijn agenda, ja, en in mijn ‘logboek’. Dat is een dik schrift met harde omslag waarin ik noteer wat ik niet mag/moet vergeten en waar ik vervolgens te weinig inkijk.

Maar verder start ik de laptop op en teken ik aan d.m.v. Wordpad of Word. Met tien vingers en 'blind'. (Office07 heeft ook zoiets als OneNote, een virtueel notitieblok, maar dat ben ik pas sinds kort aan het ontdekken.)

Terwijl ik toch beschik over een fraaie roestvrijstalen vulpen.

"Studio, Modell 065. Füll­hal­ter aus rost­frei­em Edel­stahl, strich­mat­tiert. Mit Pa­tro­nen­füll­sys­tem mit Groß­raum-Tin­ten­pa­tro­ne (um­rüst­bar für Kon­ver­ter Z 26). Stahl­fe­der, poliert."

Hannes Wettstein (1958-2008) designde dit model voor de Duitse firma Lamy.

Een rijk bezit.

Onderlaatst wilde ik een tekst verzenden (per TNT) en daar moest een toelichting bij, een kattebelletje zoals dat v/h heette. Ik nam mijn Lamy Füllhalter ter hand. Al na drie, vier regels schrijven kreeg ik lichte schrijfkramp. En na beëindiging van een A4-tje deed mijn hele onderarm zeer.

Is dit het begin van een nieuwe stap in de menselijke evolutie? Kan de generatie na mij (en die daarna) nog wel schrijven? Of schrompelen zes vingers af en houdt de homo sapiens twee superflexibele duimen over om mee te sms-en + twee wijsvingers voor alle andere "schriftelijke" correspondentie op zijn iPad.