update

Boeken die ik de afgelopen tijd gelezen heb (o.a.):

• Esther (uit de Bijbel, Naardense vertaling)
• Mr. Penumbra’s 24-Hour Bookstore (Robin Sloan)
• Héél stilletjes (Marten Toonder)
• Shady Characters (Keith Houston)
• Het geheim van Eberwein (Boudewijn Büch)
• De donkere kamer van Damokles (Willem F. Hermans)
• Een normaal boek (Ronald Snijders & Fedor van Eldijk)
• De vergeten bom (Martin Lodewijk)
• De Daddy-Vinci code (Martin Lodewijk)
• De laatste liefde van mijn moeder (Dimitri Verhulst)
• Birk (Jaap Robben)

Dingen die ik de afgelopen tijd niet heb opgeruimd:

• Kranten, tijdschriften, de vaat

Wat ik de afgelopen tijd op TV gezien heb (o.a):

• Wolf Hall
• Jonathan Strange & Mr. Norrell
• Onnoemelijk veel  Tatort-afleveringen en andere krimi’s
• The Ghost Writer (Roman Polanski)
• Le Fils (Gebroeders Dardenne)

Afgezien van het niet-opruimen, is al het bovenstaande ten zeerste aan te bevelen.

vast

„Voor al Uw goede gaven, Heer, zij U de dank en eer.” Dat rijmpje bij wijze van dankgebed voor de maaltijd zeg ik dagelijks wanneer ik bijvoorbeeld mijn zelfgebreide  spaghetti-carbonara ga nuttigen. Maar niet deze veertig dagen want het is vasten.

Om straks met Pasen in een welgemeend en diepdoorvoeld gejubel uit te kunnen barsten, ontzeg ik mijzelf  heerlijkheden als chocolade en dus ook vlees. Vasten is een vrijwillig niet- of minder consumeren van wat je lekker vindt. Je begint er mee op Aswoensdag en gaat er mee door tot Pasen. Door te vasten beleef je het lijden van Christus mee, vooral wanneer je het combineert met  het lezen van religieuze teksten. Ik lees dagelijks een gedeelte van het Evangelie volgens Marcus. De vasten mag je op zondagen ’breken’, want dat is de dag waarop je de Opstanding viert. Dan geniet ik van een reep chocola. Dat heeft verder weinig te maken met de Verrijzenis, maar is wel lekker.

Vasten is meer dan niet of minder eten. Het is vooral een tijd van dankbaarheid. Door te vasten besef je je rijkdom beter. Vasten is ook een oefening in afhankelijkheid van God. Het doet je beseffen hoe veel of weinig je eigenlijk maar nodig hebt om in leven te blijven. Vasten moet leiden tot verdieping van inzicht, tot een beter inzicht van jezelf, je plaats en rol in de wereld en tot een beter inzicht in onrecht dichtbij of veraf. Vasten drukt bereidheid tot inkeer en omkeer uit, solidariteit met hen die lijden, maar ook de bereidheid er wat aan / tegen te doen. Maar vasten is nooit een verdienste, alsof je daarmee de hemel zou kunnen verdienen. Vasten is ook een test: hou ik het vol, hoe groot is mijn wilskracht? Het is een oefening in discipline, soberheid en in het uitstellen van onmiddellijke behoeftenbevrediging.

Dat is de theorie. Maar ik voel dat ik maar relatief kleine ’offers’ breng. Vlees eet ik sowieso niet dagelijks en ik consumeer dan wel geen BonBonBloc, maar ik eet wel koekjes. En ik blijf deze dagen roken, muziek luisteren, tv kijken.  Moet ik daarmee ook niet minderen? Was vrijdag niet visdag? 

[Het plaatje, gestolen van het internet, is van Erwin Olaf die niet bekend staat om zijn soberheid]. 

service

Toen zij op het punt stond om de hoorn op de haak te leggen — zo’n telefoon heeft zij nog — zei de onbekende aan de andere kant van de lijn dat hij het later nog eens zou proberen. Maar zij wilde geen service-abonnement voor het reinigen van de kliko.

Haar kliko die door de vriendelijke buurman elke twee weken aan de stoeprand werd gezet was meestal nog niet voor helft vol.  Vooral met lege plastic bakjes van Daily Diner maaltijden (“Culinaire Hoogstandjes Met Smaak Thuisbezorgd”). De bakjes die zij zorgvuldig elke keer afwaste alvorens ze in de kliko te werpen.

Die maaltijdbezorgservice was haar destijds aangeraden door de nadrukkelijk aanwezige thuishulp die twee maal per week haar serviceflatje (ruime woonkamer met open keuken, één slaapkamer en douche- annex toiletruimte) kwam doen.

De thuishulp kwam niet meer. Dat was nu eenmaal per week een studente psychologie, Malies, die in 2½ uur kwam stoffen, stofzuigen, klamvochtig afnemen, raamzemen, douche reinigen. Dat deed ze met enorme hoeveelheden allesreiniger en nauwelijks verhulde tegenzin. Malies kon ook Tessa, Eline of Annemijn zijn want het was elke week een verrassing wie er kwam. Zij hoopte steeds op Amber, het inmiddels 17-jarige buurmeisje van vroeger, toen zij met man en kinderen woonde op Tesselmalaan 15. Daar stond nu buurtservicecentrum "Het Kwakel".

wim

Als de beste antwoorden op niet gestelde vragen gelden de boeken »Wim« en »Tweede boek over Wim« met illustraties van de schrijver. De schrijver is Wim Hofman (google die naam zelf maar). »Wim« (1976) begint aldus:

Op het strand. Tegen de avond.

De zee grijs. Stil. En troebel. Laag water.

Het kan niet lager. Af en toe komt er heel moe en lui een golfje omhoog. Omdat het nu eenmaal moet.

De lucht heeft de kleur van lood. De zon is een enorm oranje ding.

Die stoort zich nergens aan. Die doet maar. Gaat langzaam maar zeker onder, de zee in.

En de rest maar wachten.

Die regels zijn pure poëzie en maken dat je verder wilt lezen.

En dat ben ik nu aan het doen.

Genoemde boeken verschenen destijds bij uitgeverij Van Holkema & Warendorf en tegenwoordig bij Querido, geloof ik.

lollig

Ik lachte uit luid bij het lezen bij de eerste regels van deze recensie op Pitchfork (en doe dat nog steeds bij het tijpen van dit stukje)

Remember Catherine Hardwicke’s revisionist fairy tale film Red Riding Hood? Neither does anyone else.

Deze grap is misschien/zeker al eerder gemaakt, maar ik zag ’m voor het eerst en vind ik leuk.

Voor de liefhebbers de rest van de recensie (naam & muziek bij de redactie onbekend):

But while Hardwicke failed at crafting a horror blockbuster, she did get one thing right: If you want to scare the shit out of people, get this lady to sing them a song. Like pretty much everything Karin Dreijer Andersson has done since the Knife’s Silent Shout, “The Wolf” is deliciously terrifying. It’s all tension and menace and something terrible happening just offscreen, the threat of unknown danger seeping in through droning synthesizers and hollow drums. And then there’s Andersson’s lustful voice, breathing heavily and erupting in primal yowls that mimic the song’s namesake. It’s the perfect soundtrack for a tale as old as time that also just happens to be a parable about the perils of female sexual awakening. My, what big teeth you have, Fever Ray. —Amy Phillips

halmuziek

[…] The instruments are orchestral, synthesized, organic, and invented. A church-bell pairs effortlessly with horn and an analog synthesizer. The pacing is fast and slow simultaneously, which is a sign of both good songwriting and good sonic composition. […]

Aldus Nico Muhly over »Hall Music« van, door en met Loney Dear.

genespressood

Sinds zaterdag ben ik het zoveelste gewillige slachtoffer van niet-aflatende marketing. Toen ben ik in bezit genomen door de Magimix M300. Dat klinkt als een automaton in een Terminatorfilm, maar het gaat om een tweedehands, maar als nieuw ogend (en vooralsnog ook zo functionerend), espressomachien.

En niet zomaar één, maar een product van de grootste voedselwarengigant Nestlé (in het Engels uit te spreken als ’nestel’) die mij vanaf nu met haar Nespresso-concept slaaf heeft gemaakt van haar overprijsde (maar wel heel lekker gevulde) cupjes. I.t.t. andere espressomachines gaat in een Nespresso geen fijngemalen koffie van eender welk merk of samenstelling. Een Nespresso slikt uitsluitend kleine aluminium cupjes met daarin een afgepaste hoeveelheid maalsel, goed voor 1 espressootje. Het doortrapte van het Nespresso-concept is dat je die cupjes alleen bij de eigen club kan (moet) kopen, minstens 50 per bestelling (à € 0,35 per cupje), over het interweb. Gedwongen nering dus, net als bij Apple. Wanneer je een iPhone ofzo koopt, ben je voor de rest van je leven opgesloten in het universum van Jobs (God hebbe zijn ziel. Vast).

[Even tussendoor:

The first patent application for Nespresso’s process of brewing espresso from capsules containing ground coffee was filed in 1996.[citation needed]

zegt de Engelstalige Wikipedia. De Nederlandse Wikipedisten menen:

Het systeem werd geïntroduceerd in 1989 in het Franssprekende deel van Zwitserland. Pas in 1991 werd het een zakelijk succes na een marketingcampagne.

Twee elkaar tegensprekende jaartallen; ten overvloede een teken van de onbetrouwbaarheid van de encyclopie.]

Douwe Egberts & Philips hebben het idee slecht gekopiëerd en kwamen met het, in alle opzichten, aftreksel Senseo.

Op het Nespresso-concept is veel aan te merken. Slecht voor het milieu (al die aluminium cupjes die je na één keer gebruiken kunt weggooien), gedwongen winkelnering (hoewel DE nu ook Nespresso-achtige kuipjes aanbiedt) tegen een naar diefstal neigende prijs.

Maar de Nespresso-machines zijn zo likkebaardend mooi, het is zo’n elegant systeem, en het espressootje smaakt zo lekker met dat heerlijk romig laagje. Alsof je bij toverslag wordt getransporteerd naar een terrasje op een dorpsplein ergens in Umbrië, op een vroege ochtend (de zon schijnt al volop, het belooft een prachtige dag te worden) terwijl je je eerste nip neemt van een perfect kopje espresso.

Hieronder een indruk van de schoonheid van het Nespresso-concept. (Afgebeeld niet de Magimix M300, maar de Krups Citiz.) 

bijbelachtig

De graphic novel (‘beeldroman’) «habibi» (‘mijn geliefde’) van Craig Thompson telt ±700 pagina’s maar door de combinatie tekst/plaatjes lijken het er wel 1400. Dit is wat de uitgever ervan vindt:

Sprawling across an epic landscape of deserts, harems, and modern industrial clutter, habibi tells the tale of Dodola and Zam, refugee child slaves bound to each other by chance, by circumstance, and by the love that grows between them.

At once contemporary and timeless, habibi gives us a love story of astounding resonance: a parable about our relationship to the natural world, the cultural divide between the first and third worlds, the common heritage of Christianity and Islam, and, most potently, the magic of storytelling.

Verkooppraatjes, zeker, en in dit geval een nauwkeurige beschrijving van het boek.

«habibi» is spannend, ontroerend, schokkend, magisch, laagbijdegronds, leerzaam, somber, hoopvol; in één woord prachtig.

Zorg wel dat je de originele, gebonden (Engelse) uitgave leest, want de Bezig Bij heeft er een paperback van gemaakt en dat doet afbreuk aan dit boek van bijbelachtige proportie. 

vla

Nostalgie is herinnering met de pijn eruit verwijderd, las ik ooit.

Dit weekend heb ik me ongeneerd overgegeven aan nostalgische gevoelens toen ik na twee jaar weer eens in het Zuidelijkste Zuiden des Lands was.

Steeds als ik voorbij ’s-Hertogenbosch Limburg binnenga is er een gevoel van thuiskomen en ik ben niet eens geboren of/en getogen in die streken.

Vijf à zes jaren heb ik er gewoond en gewerkt en heb ik er hoogte- en dieptepunten beleefd. En die highs & lows zaten ’m niet persé in de geologie van Limburg.

Misschien vanwege de emotioneel ingrijpende gebeurtenissen (zowel positieve als negatieve), die ik in de Oostelijke Mijnstreek beleefde dat ik heimwee naar het Limburgse heb.

Of is het gewoon omdat de Krosjele (of Kroezjele, Kroesels, Kroonsjele) Vla (’vlaai’ in het Hollands) er vandaan komt. Die vlaai van kruisbessen welke de lekkerste is van alle vlaaien, maar al jaren niet meer te bestellen via MultiVlaai. 

pakkans

Zondag mag ik weer mijn nette pak dragen, compleet met overhemd en stropdas in Windsor-knoop. Ik heb drie pakken die ik nooit draag in mijn dagelijks werk, wel voor de zondagsarbeid.

Mijn gewone (werk)kleding bestaat uit spijkerbroek, T-shirt met lange mouwen (of katoenen ruitjes-overhemd) en sweatshirt, maar dan een dunne. Of één van de katoenen broeken die ik al een jaar of tien heb en eigenlijk een beetje te kort zijn. Kwaliteit: C&A, Vögele of Dirk supermarkt aanbieding.

De kostuums + bijbehorende overhemden en dassen zijn een klasse of 10 hoger, hoewel aangeschaft tijdens opruimingen dus minder duur dan de kwaliteit voorschrijft.

Ik hou niet van winkelen voor kleding. Wanneer een broek bijna uit elkaar valt, moet er een nieuwe komen. Aan het kopen daarvan besteed ik nooit meer dan een half uur. 

Mijn kostuums echter hebben bij aanschaf meer tijd vereist. Niet omdat ik een halve of hele dag in Utrecht of Amsterdam winkel-in-winkel-uit loop. Ik ga voor mijn extravagante kleding-aankopen naar het winkelcentrumpje beneden mij. Aan het eind van een kledingseizoen, wanneer er sale/solden/opruiming is. Naar een mannenmodezaak met een mevrouw die niet (of minder) kleurenblind is dan ik. Ik kijk bij de afgeprijsde pakken en heb zo maar een beperkte keuze. Is er een aansprekend model en het past, koop ik het.

En dan wordt de verkoopster in de mevrouw wakker. ‘Daar hoort een mooi shirt bij’, zegt ze, ‘met een mooie das.’ En dankzij haar adviezen worden dat overhemden en ties die ik alleen niet zou durven kopen, met kleuren en motiefjes waarvoor ik terugschrik maar me toch heel goed staan. Vindt de mevrouw. En ik moet haar gelijk geven.  

Ja, en dan wordt het concept ‘nu met 70% korting!’ op de kop gezet. Want de (inderdaad) fraaie shirts + dassen vallen niet onder de kortingsvoorwaarden.  En zo wordt de totale som die ik in gedachten had tientallen euro’s groter en ga ik de winkeldeur uit met een rekening die net zo hoog als de oorspronkelijke prijs van het pak.  

Dan ben ik wel het heertje.

Wanneer ik mijn pak draag, voel ik me anders. Ik ga er rechterop mee lopen en lijk er groter in. Dan hoort men mij met ‘u’ aan te spreken. Al is mijn verschijning die van een hogere bankemployee of zo’n hedge-fund type. In die kringen zijn mijn kostuums niet bijzonder.

[Bij gebrek aan een afbeelding van mij in pak, een willekeurig ander mooi plaatje. Plus gratis & voor niets erbij—het is opruiming—drie citaten van Raza Ryad, aanstormend filmscenarioschrijver in Hollywood, courtesy http://highindustrial.com/]

After a while we discover that some of our beliefs are merely opinions—and a little later, that some of our opinions are just feelings.

Death may have existed forever but life has been around even longer.

Fortunately eagle-eyed Tal, who resides ten hours in the future, alerted me to the issue almost immediately. I promptly corrected it and purged the superfluous entries.

variatie

Met de nieuwe Picasa werktuigen heb ik variaties op twee originele photographieën gemaakt, onderwijl luisterend naar Radio Paradise ("eclectic commercial free Internet radio").

Van beide krijg ik een Pasen-gevoel en het moet nog Aswoensdag worden...

tobberig

Nachtelijk getob.

Wat als er géén gevaarlijke klimaatverandering gaande is?

Moet ik al mijn wachtwoorden veranderen?

Is Roemer wel een goed alternatief voor Rutte & De Witte Gedoger?

Welke boeken zal ik naar De Slegte brengen?

Hoe kan ik in bed naar Radio Paradise (internetradio) luisteren?

Krijgt mijn zus, tijdelijk verblijvend in de Dominicaanse Republiek, een onbekende tropische ziekte?

Bid ik wel genoeg? (Nee)

Wanneer ga ik puinruimen in mijn flat?

(Hoelang) kan ik mijn baan behouden?

Wat herinner ik me van de laatste Groene? (en de Trouw van gisteren)

Maakt Damien Rice nog platen?

Wíl ik eigenlijk op Facebook? (Nee)

Met wie heb ik de laatste maanden een warm interpersoonlijk contact gehad?

Wat te denken van Ted van Lieshout’s Mijn meneer?

Waarom rook ik zoveel?

Ben ik de enige die Phil Collins best wel goed vind?

Waarom bel ik Pieter S. niet gewoon?

Zal ik donderdag naar de film gaan? (en zo ja welke?)

Ik heb nieuwe nette schoenen nodig; zal ik daarvoor mijn weinige spaargeld aanwenden? Maar wat als de ijskast kapot gaat?

Wanneer ontdekken ze dat ik een snotterige lamzak van niet-waargemaakte voornemens ben?

Lééf ik wel?