koor

Het nadeel van opruimen is dat je daarna van alles kwijt bent. Het voordeel is dat je dingen vindt, waarvan je niet meer wist dat je ze had.

Zo luister ik nu via compact cassette (Maxell XLII 90, position high, “energy efficient and anti-resonance cassette mechanism”) naar prachtige muziek. En wel van Kasper Othmayr (1515-1553), Adam Gumpelzhaimer (1559-1625), Antonio Scandello (1517-1580), Johannes Crüger (1598-1662) en Johann Walter (1490-1570). Allemaal geen tijdeigen muziek, want Passiemuziek, met als hoogtepunt een Johannespassion door Antonio Scandello.

Allemaal namen die ik moet googelen (behalve Crüger) en dat is een mooie tijdsbesteding op een zwoele zondagmiddag, terwijl de was draait en onder begeleiding van fraaie klanken.

De muzikale kleinoden werden mooi en verstild gezongen door het Oostnederlands Kamertjeskoor, o.l.v. Mariëtte Effing in het jaar onzes Heren 1995. 

De componistennamen nodigen overigens uit tot het schrijven van een detectiveverhaal: Othmayer!, Gumpelzhaimer!, Johann Walter!, Scandello! De laatste naam hoort ook thuis in een Marvel superhelden franchise.

Het googelen heeft mij tevens geleerd dat je anno 2018 nog steeds (of weer) cassettebandjes kunt kopen (met gratis potlood!). Ik meende dat het obsolete techniek was.

richting

Door tijdens het fietsen de linker- dan wel rechterarm uit te steken geef je aan van richting te (willen) veranderen. Mij valt op dat niet alle fietsers dat doen [de arm uitsteken, bedoel ik. Velen veranderen wèl (onaangekondigd) van richting]. Dat levert gevaarlijke situaties op. Ik vind dat niet leuk. 

groots

Wanneer zij voor haar leven een wisknop zou hebben zou zij het liefst alles wissen van ná haar veertiende verjaardag. Zij was bijna 76 en haar zoons wilden dat „groots” vieren, want „een volgende verjaardag zal U misschien niet meer meemaken”. Je hoorde de hoofdletter u, wanneer zij haar toespraken want op goede manieren had zij altijd gelet. En inderdaad, haar gezondheid werd minder: het hart, de nieren en de laatste tijd ook het geheugen. Dus een groots feest zou weleens fataal kunnen zijn. „Of dat de bedoeling was”, schoot door heen. Blijkbaar had zij het hardop gezegd (weer zo’n kortsluitinkje van haar brein), want Albert-Jan, haar jongste, had „geen woorden genoeg” om die gedachte te bestrijden en Arno had verontwaardigd betoogd dat „zij de laatste tijd ze niet allemaal meer op een rijtje had”.  

Dus zo zat zij in haar eigen luie stoel (door Arno een dag eerder opgehaald, zodat zij een middag en avond op een keukenstoel tv had moeten kijken, vandaar haar rugpijn) pontificaal vooraan in de eetzaal van verzorgingshuis De Eengelanden. Het gebakje smaakte lekker, maar zij kon nergens het lege schoteltje neerzetten en kreeg een beetje kramp in haar hand. 

knabbel & schnabbel

Vandaag een optreden van twee muziekartiesten, hier in de micro-mall waarboven ik woon. Het schenen zangers uit de entourage van Jan Smit te zijn. Volendam-pop dus.

Wat een treurigheid.

In de centrale hal van het winkelcentrum, waar boodschappers de roltrap op en af gingen en weer andere boodschappers hun winkelwagens tussen het publiek door probeerden te loodsen, waren twee zangers 'live' aan het karaoken op een muziekCD.

Als je een beetje musicus bent, doe je dat toch niet. Je hebt toch niet je best gedaan om mooie muziek te maken, misschien wel zang- en gitaarlessen genomen, om dan op een half meter hoog podiumpje mee te zingen met een ingeblikt orkestje. En dat dan op uitnodiging van een winkeliersvereniging die hopen op een omzetverhoging van hun nering zo vlak voor Sinterklaas.

En dan heb ik het nog niet eens over de muziek van Niek & Kees, of Ernst & Bobbie of hoe de onderhavige zangers heten.