krimineel

Vanavond een surreële televisionale kijkervaring op ZDF (met dat mooie logo, waar de Z ook een 2 is). Een Duitse krimi, rond commissaris Bruno van Leeuwen spelend in Amsterdam. Een Amsterdam dat op haar mooist wordt getoond: zonder zwervers en junkies, opgebroken straten en rotzooi. Natuurlijk wel moord en doodslag want het is een krimi. Dus ook een hoertje van de Walletjes en een subplot rond euthanasie.

Hier de korte inhoud van “Totenengel—Van Leeuwens zweiter fall”:

Im Amsterdamer Rotlichtviertel wird die Leiche eines Mannes gefunden. Kommissar van Leeuwen und sein Team stehen vor einem Rätsel. Zuletzt gesehen hat das Opfer die schöne Prostituierte Sherry. Der Polizei gegenüber hüllt Sherry sich in Schweigen. Nachts erzählt sie jedoch dem Moderator einer Call-In-Sendung im Radio, daß sie den Mord beobachtet hat. Wahrheit oder Lüge? Kommissar van Leeuwen will die Ehefrau des Mordopfers benachrichtigen. Er findet sie im Krankenhaus, als austherapierte Patientin, die sterben möchte. Das hatte ihr Mann zu verhindern versucht. Die Ermittlungen führen zu Dr. van der Meer, einem erklärten Verfechter der aktiven Sterbehilfe. Hat der kompromißlose Neurologe etwas mit dem Fall zu tun? Diese Fragen stellt Kommissar van Leeuwen nicht nur sich selbst, sondern auch der Polizeipsychologin Feline Menardi. Nach dem Tod seiner Frau wurde sie ihm zur Seite gestellt. Menardi entpuppt sich als eine hervorragende Profilerin und wird Kommissar van Leeuwen bei seinem neuen Fall eine unerwartete Hilfe sein.

Wat krijg je als Duitsers een politiefilm situeren in Amsterdam? Zoals gezegd, plaatjes die de VVV graag ziet, geen Turken of Marokkanen, wel zwijgzame Chinezen. Geen Amsterdamse gein of afrekeningen in het criminele milieu. Bruno van Leeuwen is een kruising van De Cock (met c-o-c-k) en Maigret, alleen nog eenzelviger, en spreekt Duits met een nauwelijks hoorbaar accent. Dat komt omdat hij wordt gespeeld door de Deen Peter Haber, bekend als Martin Beck en van de Millennium-TVserie. Zijn Vledder heet Anton Gallo en wordt belichaamd door Marcel Hensema uit Winschoten. Hij speelt een Nederlandse politie-inspecteur maar dan Duitssprekend.

Het is verwarrend om Amsterdam te zien door de ogen van onze oosterburen; tegelijk bekend en onherkenbaar.

dief

Moet ik „dief van mijn eigen portemonnee” blijven of vandaag nog mijn vaste telefonie- en internetabonnement uitbreiden met Interactieve TV en bundelen in een Alles-in-één Pakket?  
Dat wordt mij telefonisch dwingend aangeraden door een jongmens van KPN. ’Opgedrongen’ is een beter woord, gelet op het letterlijke citaat zie boven.

Omdat ik al klant ben bij KPN valt dit telefoontje niet onder het belmeniet-regime, maar onder het kopje cliëntcontacten, vermoed ik.

Maar ik heb een TV met afstandsbediening, dus ik ben al interactief. En of een Alles-in-één Pakket goedkoper is dan mijn huidige abonnement bij KPN (telefoon + internet) en Ziggo (radio + TV), zou ik moeten nakijken/uitrekenen. En wat kan het de KPN schelen of ik steel van mezelf? Het gaat toch om mijn portemonnee?

Misschien wanneer KPN een nieuwe TV in het Alles-in-één Pakket stopt ben ik bereid mijn afwijzing van het aanbod te heroverwegen.

mits

De laatste dagen samenvattend kom ik tot de slotsom dat ‘politiek’ niet meer wordt gedaan in/op/rond Het Binnenhof, maar via Twitter en Pauw & Witteman.

Ik vind dat niet goed. 

De mist wordt erdoor vergroot. 

pover

Ik heb niets met sport, laat staan voetbal, maar ik kan oprecht genieten van de taal waarin e.e.a. verpakt wordt. Zie dit fragment van TeleTekst.* (klik aan om uit te vouwen)

*dat dat nog bestaat…

zizou

Van voetbal weet ik niet veel meer dan dat er een bal voor nodig is en dat je daar niet met je handen aan mag zitten en soms ook weer wel. De doelverdediger uitgezonderd. Dit i.t.t. korfbal.

Voorts heb ik een hartgrondige hekel aan "supporters" die zichzelf oranje gekleurd aan er niet van gediend zijnde buitenstaanders opdringen of/en de openbare ruimte en elkaar vernielen om hun clubliefde te demonstreren.

Ik heb mezelf dan ook hogelijk verbaasd door donderdagavond 1 juli '10 bij Het Gesprek enigszins ademloos  de volle 90 minuten van de documentaire Zidane, un portrait du 21e siècle te volgen ("van de aftrap tot het laatste fluitsignaal").

Zinedine Zidane is de beste voetballer aller tijden, net zoals Maradona, Cruijff, Beckham, Platini, Pele, Best en Lance Armstrong (behalve dat laatstgenoemde wielrent).

In de film zien we een wedstrijd van 23 april 2005 van het team van Zidane tegen een andere club, waarbij de camera uitsluitend Zidane in het oog houdt, gedurende de hele wedstrijd.

[Ik zeg camera; in werkelijkheid waren het er 17, in HD-kwaliteit, maar dat is overbodige informatie. Zo wil ik niet weten hoe de Daleks in Doctor Who precies werken of de CGI van Avatar tot stand komt. Het gaat om het effect, om wat we te zien krijgen en wat de maker ermee wil overbrengen, niet of zij daarvoor computers gebruikt heeft dan wel kurk. De korenvelden van Van Gogh worden ook niet indrukwekkender wanneer ik de chemische samenstelling van zijn gele verf weet.]

Je ziet de man dus drentelen, rennen, kijken, hoofdschudden, grimlachen, schoppen en af en toe hoor je hem (zijn enige verbaliteit bestaat uit het roepen van 'hé!' in verschillende toonaarden). En zijn gedachten worden onderin het scherm afgedrukt.

Ik kan 's mans genialiteit in de voetbalkunst niet beoordelen of becommentariëren. Daarvoor mis ik een paar chromosomen. Maar de genialiteit van de makers van Zidane, A 21st Century Portrait, Douglas Gorden & Philippe Parreno, staat buiten kijf. Als je het voor elkaar krijgt een notoire voetbal-ignorant als ik (het heeft meer iets van afkeer en walging), negentig minuten lang te boeien met beelden van een voetballer in vol bedrijf, dan kun je iets.

Halverwege de film krijgen we ineens een montage te zien van journaalbeelden (bermbom Irak) en 'triviale' gebeurtenissen die plaatsvonden op 23 april 2005.  Daarmee wordt de titel van de documentaire verklaard en het 'zinloze' én tegelijkertijd 'gedenkwaardige' van het hele gedoe van Zidane en companen. Zoals al het menselijke doen en laten: "Wie zal ooit kunnen denken dat in de toekomst een ongewone dag als deze als iets doodgewoons zou worden beschouwd".

Voetbal: het gaat nergens over, maar het is onmisbaar (zelfs voor voetbalhaters).

Idem het leven.

heldhaftig

De helden van Heroes zijn terug. Donderdagavond 21.00u CET op BBC-2.

En ze zijn allemaal terug, zelfs Nathan die de cheerleader (en en passant de wereld) redde door zichzelf met Peter (bezeten van de vernietigende krachten van Sylar) de ruimte in te schieten. Om daar jammerlijk maar heroïsch te ontploffen.

Ik hoop dat in de komende afleveringen duidelijk wordt hoe de broers die gigantische explosie hebben overleefd.

De komende weken ben ik donderdagsavonds dus niet meer te bereiken en zal ik ademloos toezien hoe gewone ongewone vrouwen, mannen, meisjes, jongens zich inzetten om de wereld opnieuw te redden.

De regels van Herman van Veen zijn wel heel toepasselijk:

[…] getuigen zijn zelden helden,
echte helden getuigen zelden […]

no more heroes

Het wordt een lege avond. Vorige week werden de laatste twee delen van Heroes achter mekaar uitgezonden. En ja, New York is gered. Dankzij de broertjes Peter en Nathan. Hun specialiteit was vliegen en zij hebben de radioactieve kracht van Sylar samen in het heelal tot ontploffing gebracht. Met henzelf erbij, Wat een opofferingsgezindheid! Pfoe! En net op tijd.

Sylar heeft vlak daarvoor Hiro, onze sympathieke Star Trek- en heldenstrip-liefhebber naar 17e-eeuws Japan gezwiept. Met hem zullen we volgend jaar, in de tweede serie weer veel spannends beleven.

De anderen stonden erbij en keken ernaar. Behalve Claire die Sylar doodschoot. Sylar dood? Niet echt, want de laatste still liet ons een bloedspoor zien vanaf Sylar’s plek naar de riolering. En van zijn lichaam niets meer. Van hém zijn we dus ook niet af.

DL en Nikki vormen met hun zoontje en Molly (duurt te lang om uit te leggen wie dát nu weer is, had je maar moeten kijken) een leuke hoeksteen van de samenleving.

Nog één keer Mr Linderman (ook dood dankzij DL):

People need hope, but they trust fear.

(En wat moet ik nú elke woensdagavond doen?)

hel den

Even over Heroes, mijn laatste netdagboek-bijdrage over het helden-epos was te vroeg (07-11-03, heroïsch). Dat Mr. Bennett is doodgeschoten, bedoel ik. Ik had blijkbaar een aflevering van RTL5 of SBS69 gezien en die lopen vooruit op de BBC.

Na vanavond ben ik weer bij. Mr. Bennett is nog beslist niet dood, maar juist op weg naar New York om met Matt en nog iemand, wiens naam me zo gauw niet meer te binnen schiet, het volgsysteem van de Genetisch Geavanceerde Helden te saboteren. Dat je het maar weet. Misschien is Bennett toch niet zo'n nare man, zoals ik de hele tijd dacht. Of hij heeft zich bekeerd.

Dit was trouwens een heftige aflevering, compleet met kruisiging (d.m.v. schilderpenselen nota bene); die Sylar is een naar mannetje, hoor!

Elke episode van Heroes heeft wel een mooie zin, dankzij de nu stakende scenaristen van Hollywood. Zolang zo met dit soort zinnetjes komen, mogen ze van mij 34% van de opbrengst krijgen, van de DVD-verkoop van door hun geschreven series en films.

Hier komt het citaat, uitgesproken door Mr. Linderman, een écht nare man, die meent door alles op te blazen een nieuw begin te kunnen maken. (Waar hebben we dat meer gehoord?) En alle New Yorkers die daar bij omkomen vormen toch maar 0,7% van de bevolking. Mr. Linderman heeft trouwens een prachtig witte baard, om jaloers op te zijn. Zo'n baard heb ik ook, maar dan grauwig wit. Of moet ik die juist afscheren, omdat Linderman zo'n nare man is...

Linderman is zo'n inkeurige opperbaas in strak pak, die je bijna zou gaan geloven. Gelukkig deed Nathan dat niet en liep weg. Maar hij wil wel erg graag politieke carrière maken en Linderman biedt hem aan om president te worden. Kan Nathan zo'n aanbod weigeren? Dat, en nog veel meer, zien we de volgende keer bij: HEROES!

People need hope, but they trust fear. Mr Linderman
(Heroes)

heroïsch

Ondertussen zijn de helden van Heroes gewoon doorgegaan, zonder mijn regelmatig toekijken. Ik heb deze maand er niet elke woensdag bij gedacht om 22:00u de TV aan te zetten. De BBC straalt soms een herhaling uit van de woensdagaflevering, maar niet consequent en wel om half 1 's-nachts, dus dat schiet ook niet op.
Ik ben de draad van het grote verhaal een beetje kwijt. De wereld zoals we die kennen is nog niet vergaan en de cheerleader is ook nog onder ons. Afgelopen woensdag werd Mr. Bennett neergeschoten door de Haïtiaan. Dat stemde me wel tevreden, want ik vond het een enge man die zelfs de liefde voor zijn dochter veinsde. Maar het hoe of wat rond zijn aandeel in het hele Human Genome Project is me niet duidelijk. Hiro en zijn vriend heb ik niet gezien, maar wel weer een stel nieuwe karakters. O.a. de vader van Hiro die een vondeling aan Bennett geeft. En die Bennett had weer een baas. Dus.

Maar het leuke van al die subplotten en in elkaar verweven hoofd- en zijverhaallijnen, is dat het niet uitmaakt of je een paar afleveringen hebt gemist. Want je pakt gewoon de draad op bij de avonturen van één van de karakters. Heroes is zo'n serie die vanaf het begin al schijnbaar lukraak een stel mensen op de voet volgt en hoe hun diverse levens op elkaar inwerken. En of wat de persoon toevallig meemaakt iets, of veel te maken heeft met het Grote Verhaal, kannieschele, het is gewoon lekker om te kijken. En de gaten in het verhaal stimuleren om je eigen verzinsels in een episode te stoppen.

Een hedendaagse kijker weet via het internet gemiste afleveringen te bezien, maar ik heb een telefoonverbinding voor het WWW, dus neerladen van bewegende beelden kost uren en te veel geld.

Zien!

Save the cheerleader, save the world!
Heroes, dus. Mooie scifi TV op BBC2, woensdagavond 22.00u (Nederlandse tijd).
Één of andere RTL zendt het al langer uit, maar bij de BBC hebben ze niet om de 10 minuten reclame. En je kunt met Teletekst pagina 888 het ondertiteld krijgen. Het verhaal met een dozijn protagonisten is ingewikkeld; ondertiteling maakt het allemaal wat makkelijker te volgen. Het is bedoeld voor gehoorgestoorden, dus krijg je ook mededelingen als "eerie sounds" of "door slams", maar daar moet je maar overheen lezen.