i.p.v.

Wanneer we alle Pieten schminken als Putin, is dan iedereen tevreden?

planning

Desalniettemin betekent op zich niks en spreek je zo uit: /ˈdɛzɑlnitəˈmɪn/ .

Zo zijn er ook andere woorden die mij intrigeren. Het zijn de woorden die in de film  AI: Artificial Intelligence door moeder Monica gezegd worden tegen haar “Mecha child” (van: mechanisch i.t.t. organisch); een prototype van een kunstmatig 'kind'. Die woorden moet ze uitspreken in een voorgeschreven volgorde, terwijl ze haar hand op een speciaal plekje in de nek van de robot houdt. Zo zal zij een moeder-kind band krijgen met de androïde. Die vervolgens de naam David heeft. Dan volgt een fascinerende film die ik niet vaak genoeg kan zien. 

De woorden zijn: cirrus, socrates, particle, decibel, hurricane, dolphin, tulip. Waarom de makers van de film, Stanley Kubrick / Steven Spielberg, juist die woorden en die volgorde bedacht hebben, is voer voor minstens één tweede-kans student sociologie/psychologie/linguïstiek/mediatiek.

Mijn plan om aan de hand van die woorden zeven schrijfsels te maken (voor elke woord één) is vanaf vandaag in uitvoering gegaan. Volgens mijn plan(netje) mogen die teksten verhaal zijn of gedicht of iets anders, maar steeds met één van de zeven woorden als uitgangspunt.

Ik wens mij succes.

groots

Wanneer zij voor haar leven een wisknop zou hebben zou zij het liefst alles wissen van ná haar veertiende verjaardag. Zij was bijna 76 en haar zoons wilden dat „groots” vieren, want „een volgende verjaardag zal U misschien niet meer meemaken”. Je hoorde de hoofdletter u, wanneer zij haar toespraken want op goede manieren had zij altijd gelet. En inderdaad, haar gezondheid werd minder: het hart, de nieren en de laatste tijd ook het geheugen. Dus een groots feest zou weleens fataal kunnen zijn. „Of dat de bedoeling was”, schoot door heen. Blijkbaar had zij het hardop gezegd (weer zo’n kortsluitinkje van haar brein), want Albert-Jan, haar jongste, had „geen woorden genoeg” om die gedachte te bestrijden en Arno had verontwaardigd betoogd dat „zij de laatste tijd ze niet allemaal meer op een rijtje had”.  

Dus zo zat zij in haar eigen luie stoel (door Arno een dag eerder opgehaald, zodat zij een middag en avond op een keukenstoel tv had moeten kijken, vandaar haar rugpijn) pontificaal vooraan in de eetzaal van verzorgingshuis De Eengelanden. Het gebakje smaakte lekker, maar zij kon nergens het lege schoteltje neerzetten en kreeg een beetje kramp in haar hand. 

plaatje

Weliswaar zou dit beeld sprekend genoeg moeten zijn, maar toch een bijschrift. Een saai, doodnormaal, lelijk uitzicht ergens in Nederland. Beide foto’s werden vanaf dezelfde plek genomen. Voor de onderste draaide ik de camera een ¼slag. Deze uitsnede maakt dat er meer lucht is te zien. Het formaat van de foto boven maakt het beeld nog saaier. De horizon deelt het beeld in beide opnamen in tweeën. Dat hoort eigenlijk niet volgens de Fotocursus van Trouw (iets met de Gulden Snede en de Imperativ van Kant) maar ik heb heel bewust de plaatjes geschoten zoals ze hier zijn weergegeven, om iets van de onnadrukkelijke lelijkheid van het Nederlandse landschap vast te leggen. Dit is namelijk het dagelijks uitzicht van de meeste Nederlanders.

Hier komt

De kamer was niet groter dan het tweepersoonsbed waar hij alleen in lag. Hij was wakker geworden van het inschakelen van de bouwlampen. De zware gordijnen konden zelfs dat licht niet buitensluiten. De nachtploeg ging aan de slag. Het geratel van boorhamers werd soms overstemd door het gruizelend geluid van omlaag vallende bakstenen.
Hij kende de geluiden van overdag, nu klonken ze helderder.
Hij sloot de ogen en draaide zich op zijn rug.
In de cocon van lawaai begon hij geluidloos te tellen vanaf 1.