Posts tonen met het label hersfst. Alle posts tonen
Posts tonen met het label hersfst. Alle posts tonen

dinsdag 23 september 2014

600

Zeshonderd jaar geleden: 

Drei Päpste, die gleichzeitig den Anspruch auf den Stuhl Petri erhoben, eine geteilte Christenheit, Konflikte in ganz Europa – aus diesen Gründen kamen zwischen 1414 und 1418 in der Bischofsstadt Konstanz geistliche und weltliche Würdenträger zum Konstanzer Konzil zusammen.

Der Chronist Richental zählte über 70.000 Besucher. Die Zahl der tatsächlich Anwesenden mag geringer gewesen sein, dennoch vollbrachten die Konstanzer mit der Versorgung ihrer Gäste eine logistische Meisterleistung.

Drei Ziele setze sich die Kirche, wovon sie mit der Wahl von Papst Martin V. nur eines, die Beendigung des Schismas erreichte.

Nötige Reformen der Kirche wurden vertagt. Die Todesurteile gegen Jan Hus und Hieronymus von Prag zählen zu den Auslösern der Hussitenkriege, die im 15. Jahrhundert Europa verunsicherten.

Neben den theologischen Aspekten spielte auch das politische Geschehen auf dem Konzil eine wichtige Rolle. Die in Konstanz anwesenden weltlichen Herrscher fällten weitreichende Entscheidungen, die Europa bis heute prägen. Zugleich entwickelte sich Konstanz zu einer Drehscheibe des Wissens: Professoren und Magister, Künstler und Kaufleute sorgten für einen regen Austausch von Liedern und anderen Impulsen. 

Hieronder een sfeerbeeld van de situatie ter plekke:


dinsdag 8 oktober 2013

niks

Het beest komt hijgend en snuivend op me af. Het heft zich half op en raakt mijn onderbeen aan met zijn voorpoten. Ik ben hier niet van gediend en wijk achteruit. Maar de liftcabine waarin ik me bevind heeft weinig ruimte en ik ben al snel in een hoek gedrongen.

Dan zegt ’het baasje’ de onvermijdelijke woorden: „Hij doet niks hoor” en trekt aan de riem die hem verbindt met de bulldog-achtige variant van de Canis lupus familiaris.

„Maar ik wel”, zeg ik binnensmonds.

’Het baasje’ heeft me toch verstaan en werpt me een blik toe van ongeloof vermengd met afkeer en trekt de hond nog dichter naar zich toe.

Dan piept de lift dat we op de vierde etage zijn gekomen, waar ik er uit moet. Ik schuif langs de wand en de honde-eigenaar naar buiten. We zijn allemaal opgelucht.

maandag 30 september 2013

links



Vanmiddag sloeg ik linksaf waar ik normaal rechtdoor fiets.  Doordat ik nu, vanuit de kijker gezien, de zon van rechts in mijn gezicht kreeg was ik een kort moment verblind.  Het effect van deze flits was dat ik ineens diverse halo’s en veelkleurige cirkels waarnam, waardoor mijn uitzicht op een prettige manier werd verstoord.
Morgen zal ik rechtsaf slaan. 


zondag 7 oktober 2012

wim



Als de beste antwoorden op niet gestelde vragen gelden de boeken »Wim« en »Tweede boek over Wim« met illustraties van de schrijver. De schrijver is Wim Hofman (google die naam zelf maar). »Wim« (1976) begint aldus:

Op het strand. Tegen de avond.
De zee grijs. Stil. En troebel. Laag water.
Het kan niet lager. Af en toe komt er heel moe en lui een golfje omhoog. Omdat het nu eenmaal moet.
De lucht heeft de kleur van lood. De zon is een enorm oranje ding.
Die stoort zich nergens aan. Die doet maar. Gaat langzaam maar zeker onder, de zee in.
En de rest maar wachten.

Die regels zijn pure poëzie en maken dat je verder wilt lezen.
En dat ben ik nu aan het doen.

Genoemde boeken verschenen destijds bij uitgeverij Van Holkema & Warendorf en tegenwoordig bij Querido, geloof ik.

zaterdag 11 augustus 2012

gaia's wraak


Moeder Natuur, Gaia of hoe je het maar noemen wilt gaat haar eigen gang, terwijl we ons bezig houden met Epke. En gooit alles in de war. Zoals de gescheiden afval verwerking.
Deels daartoe gedwongen door gemeentelijke autoriteiten, deels als mijn particuliere bijdrage aan de vermindering van de CO2-uitstoot teneinde Moeder Natuur minder te verkrachten, gebruik ik groene, grijze, blauwe, gele kliko’s. Maar Moeder Natuur lijkt er niet blij mee te zijn.
Drie spinnen hebben in één nacht hun jachtgebied ingericht met hun ongelooflijk ingewikkeld mooi web (niet wereldwijd maar zeer lokaal). Deze spinnen – waarvan ik soort en type niet herken, ik ben geen Midas Dekkers – hebben hun web deels bevestigd aan de kliko’s hier ter plaatse. Wanneer ik mijn afval milieuvriendelijk wil verwerken dan moet ik hun web kapot maken. Moeder Natuur frustreert mijn goede bedoelingen. Is dat haar dank of haar Zoete Wraak? 



woensdag 25 juli 2012

RIP Vectis


Ik ben sinds gisteren definitief niet meer van deze tijd. Geboren in het midden van de 20ste eeuw lijkt het of de klok van de samenleving  tienmaal sneller tikt dan mijn biologische klok. Gisteren bleek dat er geen APS-filmpjes meer worden geproduceerd en dies ook niet langer verkocht. APS was destijds (rond 1996) het summum van photographische technologie en toen ik de camera met toebehoren kocht, meende ik klaar te zijn voor de toekomst. Vandaag de dag kan willekeurig ieder GSM-etje wat de Vectis doet/deed maar dan sneller, handiger en efficiënter.
Ik kan mijn Minolta Vectis camerasysteem, met inbegrip van lenzen, filters, tas ter vernietiging naar het gemeentelijke afvalstation brengen. RIP Minolta Vectis. Gelukkig hebben we de foto's nog... 




APS Vectis

dinsdag 14 februari 2012

tobberig


Nachtelijk getob.

Wat als er géén gevaarlijke klimaatverandering gaande is?
Moet ik al mijn wachtwoorden veranderen?
Is Roemer wel een goed alternatief voor Rutte & De Witte Gedoger?
Welke boeken zal ik naar De Slegte brengen?
Hoe kan ik in bed naar Radio Paradise (internetradio) luisteren?
Krijgt mijn zus, tijdelijk verblijvend in de Dominicaanse Republiek, een onbekende tropische ziekte?
Bid ik wel genoeg? (Nee)
Wanneer ga ik puinruimen in mijn flat?
(Hoelang) kan ik mijn baan behouden?
Wat herinner ik me van de laatste Groene? (en de Trouw van gisteren)
Maakt Damien Rice nog platen?
Wíl ik eigenlijk op Facebook? (Nee)
Met wie heb ik de laatste maanden een warm interpersoonlijk contact gehad?
Wat te denken van Ted van Lieshout’s Mijn meneer?
Waarom rook ik zoveel?
Ben ik de enige die Phil Collins best wel goed vind?
Waarom bel ik Pieter S. niet gewoon?
Zal ik donderdag naar de film gaan? (en zo ja welke?)
Ik heb nieuwe nette schoenen nodig; zal ik daarvoor mijn weinige spaargeld aanwenden? Maar wat als de ijskast kapot gaat?
Wanneer ontdekken ze dat ik een snotterige lamzak van niet-waargemaakte voornemens ben?
Lééf ik wel? 

vrijdag 11 november 2011

pap


We lusten er hier wel pap* van, van mooie ik-wil-er-ook-één dingen, ook en misschien wel juist als je ze nooit gemist en goedbeschouwd niet nodig hebt om een volwaardig of/en gelukkig bestaan te leiden.


Dit koffie/T-schepje gebruik ik maar voor de helft want ik drink 2¾ maal per jaar T (maximaal). Maar ik vind dit duo-lepeltje zo mooi dat ik het recentelijk heb aangeschaft. Vloeiende ‘natuurlijke’ vormen als gestolde ijzererts. Het heet de “utilo” en komt van de Duitse firma Blomus die allerhande handige overbodige overprijzige overgestyleerde huishoudelijke hebbedingen in de aanbieding heeft (+ irriterende “new age” loungemuziekdiaree op de netstek).


* zeg maar: roomyoghurt.

zaterdag 22 september 2007

Onderdruk

Op school had Wilbert Wipstrik geleerd dat actie nog geen beweging is. Daar hadden ze hem ook aangeraden 'iets met mensen' te gaan doen. Toen hij na een afgebroken stage bij de plaatselijke bakker, loketbeambte werd bij de Rabobank meende hij dan ook zijn draai gevonden te hebben.

Nu was het het de tweede dag van de cursus 'Fulfill Ur Potenzial'. Omdat hij vijf jaar in dienst was, had zijn chef hem naar Bilthoven gestuurd. In een 18de-eeuwse villa was hij, samen met zo'n vijftien lotgenoten uit het hele land, weer terug op school.

De cursusleider, een veertiger die bijna wanhopig deed of hij net 18 was geworden, had de cursisten een woensdagmiddag en -avond beziggehouden met spelletjes, post-it briefjes en dia's.

Ze waren nu door hem in groepjes van twee, drie een nabij bos ingestuurd, met de opdracht, 'task' zoals hij het noemde, om er met het daarin aangetroffen materiaal een boomhut te maken.

Dus zat Wilbert nu te sjorren aan een met zwammen overdekte boomtak, waarvan hij hoopte dat die het gewicht van hem en zijn collega Veerrssen zou kunnen dragen.

Veerssen was ondertussen in de weer met een zaag, maar het was Wilbert onduidelijk wat ze ermee moesten.

Wilbert gaf Veerssen een tikje op de schouder: "Wat gaat dat worden?"

Veerssen stopte met zijn werk, "Ik dacht, wat korte plankjes als bodem."

"Actie is nog geen beweging, Veerssen, hoe wil je die vastmaken?"

"Met spijkers", en Veerssen hield de 'toolkit' omhoog. "We spijkeren ze vast in die boom en dan met bladertakken wanden maken."

Wilbert knikte en sleepte zijn tak naast het stapeltje bij Veerssen's voeten.

"Dat moet genoeg zijn, ik ga maar op zoek naar takken met bladeren."

Pas toen hij Veerssen niet meer zag, maar nog wel kon horen, besefte Wilbert dat het herfst was.