600

Zeshonderd jaar geleden: 

Drei Päpste, die gleichzeitig den Anspruch auf den Stuhl Petri erhoben, eine geteilte Christenheit, Konflikte in ganz Europa – aus diesen Gründen kamen zwischen 1414 und 1418 in der Bischofsstadt Konstanz geistliche und weltliche Würdenträger zum Konstanzer Konzil zusammen.

Der Chronist Richental zählte über 70.000 Besucher. Die Zahl der tatsächlich Anwesenden mag geringer gewesen sein, dennoch vollbrachten die Konstanzer mit der Versorgung ihrer Gäste eine logistische Meisterleistung.

Drei Ziele setze sich die Kirche, wovon sie mit der Wahl von Papst Martin V. nur eines, die Beendigung des Schismas erreichte.

Nötige Reformen der Kirche wurden vertagt. Die Todesurteile gegen Jan Hus und Hieronymus von Prag zählen zu den Auslösern der Hussitenkriege, die im 15. Jahrhundert Europa verunsicherten.

Neben den theologischen Aspekten spielte auch das politische Geschehen auf dem Konzil eine wichtige Rolle. Die in Konstanz anwesenden weltlichen Herrscher fällten weitreichende Entscheidungen, die Europa bis heute prägen. Zugleich entwickelte sich Konstanz zu einer Drehscheibe des Wissens: Professoren und Magister, Künstler und Kaufleute sorgten für einen regen Austausch von Liedern und anderen Impulsen. 

Hieronder een sfeerbeeld van de situatie ter plekke:

resultaat

Trouw heeft het als ochtendkrant moeilijk de dag na de raadsverkiezingen. Want om 00.00u zijn misschien de helft van de uitslagen bekend en toch wil ik als lezer bij m’n ontbijt (koffie en Brinta) lezen of Femke Goedendorp voldoende kiezers heeft getrokken voor een zetel. Goedendorp, daar gaat het toch om de komende vier jaar.

Maar om 12 uur ’s nachts moet de krant naar de drukker en dus moet de redactie op grond van zeer voorlopige uitslagen kond doen van dalers en stijgers en dat duiden. 

“D66 de winnaar, de PvdA verliest drie grote steden” opende Trouw donderdagmorgen, met daarbij een kleurenfoto van een ‘opgetogen’ Pechtold. Over Femke Goedendorp werd verder niets gemeld; ik vermoed dat zij ook opgetogen was.

Maar nu iets raadselachtigs. Ik woon in midden des lands en ging die donderdag met mijn Trouw per trein naar oosten des lands. Mijn ouders die daar wonen, lezen die krant natuurlijk ook, maar de kop van hun exemplaar riep: “PvdA verliest van D66, PVV, Leefbaar”. Met daarbij een foto van een blije Joost Eerdmans, lijsttrekker van Leefbaar Rotterdam, geflankeerd door een peroxide -blonde dame.* Terzijde, De Telegraaf roeptoeterde over de volle breedte van de voorpagina: “PvdA ontredderd”.

Drie mededelingen over de uitkomst van de gemeenteraadsverkiezingen, drie samenvattingen van de stand der zaken om 23.50u van woensdag toen nog overal in Nederland commissies met hun saaie en tijdrovende telwerk bezig waren.

Raadselachtig is dat er blijkbaar verschillende Trouw-en circuleren op een gegeven dag. Ik las mijn Trouw om 7.00u, de variant las ik om 10.45u in Twenthe. Alleen de voorpagina was anders, de rest van beide kranten was hetzelfde. Hoe zit dat? Past Trouw het nieuws aan voor verschillende regio’s in Nederland? Trouw is toch een landelijke krant? Is dit desinformatie? Wordt hier met behulp van Big Data het nieuws gepersonaliseerd, afgestemd op mijn profiel? Of is er sprake van ruzie en partijschappen op de redactie, zodat achter elkaars rug om verschillende kranten worden gedrukt?

Eén boodschap wordt overgebracht (de lokale D66 heeft landelijk meer kiezers getrokken dan de PvdA ter plaatse), maar de verwoording van die boodschap is anders en daarmee ook het gevoel dat wordt opgeroepen. ‘D66 de winnaar’ klinkt anders dan ‘PvdA verliest van D66’. Om over ‘PvdA ontredderd’ maar te zwijgen (daarbij beeldt De Telegraaf de PvdA-roos ondersteboven af, of was dat een zetfout?).

Raadselachtig, die verschillende versies van dezelfde krant op één dag.

Overigens, Femke Goedendorp heeft samen met vijf kompanen de meeste zetels behaald in mijn gemeente. Eén meer dan de VVD en vier meer dan de PvdA. Gefeliciteerd! 

* Wat hebben dergelijke partijen toch met geblondeerd haar? 

tijd

De letters van het binnenwerk zijn gedrukt in vlekkerig zwart-wit (Times New Roman vermoed ik) op dik krantepapier, met op de omslag een onscherpe kleurenfoto (© Bernard Charlon/Gamma) van Joeri Andropov en face met een rode strik. De foto’s binnenin zijn alle in zwart-wit op één afbeelding na van een schilderij  »Rolschaatser1982« door Margreet Kolvoort.

Het is juli 1983 en het gaat om weekblad De Tijd (“Dieu et mon droit”), № 460, Jrg. 9. Het was toen crisis met hoge werkloosheid (20%) en een piepjonge Jan Mulder schrijft over zijn avonturen in Las Vegas. 

Een andere bijdrage komt van Tom Pauka* (“Na een lange en succesvolle tocht door de media, zowel bij krant als radio en televisie, en actieve betrokkenheid bij de politiek kan men Tom Pauka nu vinden in de kop van Noord-Holland, alweer betrokken bij kunst maar vooral geconcentreerd op het schrijven van boeken”), die schrijft over wat hij mooi vindt: spelende honden, rolschaatsende jongeren en een schilderij van Margreet Kolvoort. Over die Margreet Kolvoort is op het WWW niets te vinden dus heeft zij officieel niet bestaan.

Andropov heeft wel bestaan. Wikipedia: Joeri Vladimirovitsj Andropov [(Юрий Владимирович Андропов), geb. in Nagoetskaja, Kraj Stavropol, Rusland, 15 juni 1914 — gestorven aan een leveraandoening te Moskou, 9 februari 1984], was een Sovjet-Russisch politicus. Gedurende 15 maanden was hij Secretaris-generaal van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie. Joeri is ook een Russische kattenaam en ondanks zijn vroegtijdig verscheiden heeft Joeri Andropov een Facebook-pagina. De Tijd: “Hij wist veel meer af van de VS dan Reagan afwist van de Sovjet-Unie.”

Het 8 pagina’s tellende omslagartikel focust op Andropov’s inspanningen als Secretaris-generaal van de USSR om de kernkoparsenalen van de wereld te verminderen. Zijn tegenpool was Reagan, dus dan weet je het wel.

Wat verder opvalt in De Tijd van 1983 is het zorgvuldig gebruik van leestekens. Zoals de aanhalingstekens „ en ” i.p.v. “ en ”. Dat vind ik heel fraai. Net zo als de accent grave in nòg.  

En ik wil Pauka lezen. Zou De Slegte nog iets van hem hebben staan?

*Vanaf 1980 maakte Tom Pauka naam als literair auteur. Hij debuteerde met de verhalenbundel Een moeilijke eter en andere verhalen. De literaire pers reageerde unaniem positief. In 1981 volgde de roman/novelle Winnifred onttrekt zich aan het oog. Daarna publiceerde Tom Pauka twee romans die nog steeds kunnen rekenen op een groot lezerspubliek: Een ongewenst verlangen (1982) en De meidenziekte (1983), respectievelijk met als thema multiple sclerose en anorexia nervosa. Hierna verschenen nog twee romans, te weten Gedroomde kansen (1984) en Lente voor beginners (1985). Succes bleef uit, waarna het stil werd rond de auteur. Wel publiceerde hij nog samen met Rein Zunderdorp — voormalig wethouder van Groningen en thans o.a. voorzitter van het Humanistisch Verbond — twee boeken over de voor- en nadelen van het inschakelen van externe adviseurs: De Banaan wordt bespreekbaar (1988) en Banaan voor gevorderden (1990). In beide boeken wordt het veranderingsproces van de gemeente Groningen eind jaren tachtig beschreven. Kenmerkend voor Pauka’s kleine maar overtuigende oeuvre, is het vertrouwen in de menselijke vitaliteit. Belast met gevoelens van schuld en overbodigheid slagen de hoofdpersonen er desondanks in hun leven zin en inhoud te geven. Zij blinken uit in levensmoed en verstaan de begerenswaardige kunst van het overleven. (Bron: Wikipedia)

antidip

Cup-a-soup is zout met een smaakje (bijvoorbeeld ‘Chinese tomaat’ of  ‘smoked ham & honey, BBQ-style’). Aangelengd met heet water maak je er een beker bouillon mee “…dan kun je er weer tegenaan”.

Gelukkig hoef je deze instant-oplossing tegen ‘een dip’ niet te consumeren, althans dat is wat het pakje zegt: 

dief

Moet ik „dief van mijn eigen portemonnee” blijven of vandaag nog mijn vaste telefonie- en internetabonnement uitbreiden met Interactieve TV en bundelen in een Alles-in-één Pakket?  
Dat wordt mij telefonisch dwingend aangeraden door een jongmens van KPN. ’Opgedrongen’ is een beter woord, gelet op het letterlijke citaat zie boven.

Omdat ik al klant ben bij KPN valt dit telefoontje niet onder het belmeniet-regime, maar onder het kopje cliëntcontacten, vermoed ik.

Maar ik heb een TV met afstandsbediening, dus ik ben al interactief. En of een Alles-in-één Pakket goedkoper is dan mijn huidige abonnement bij KPN (telefoon + internet) en Ziggo (radio + TV), zou ik moeten nakijken/uitrekenen. En wat kan het de KPN schelen of ik steel van mezelf? Het gaat toch om mijn portemonnee?

Misschien wanneer KPN een nieuwe TV in het Alles-in-één Pakket stopt ben ik bereid mijn afwijzing van het aanbod te heroverwegen.

vrijheidsmisvatting

[…] We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness.—That to secure these rights, Governments are instituted among Men, deriving their just powers from the consent of the governed,—That whenever any Form of Government becomes destructive of these ends, it is the Right of the People to alter or to abolish it, and to institute new Government, laying its foundation on such principles and organizing its powers in such form, as to them shall seem most likely to effect their Safety and Happiness. […]

Uit de preambule van de Onafhankelijkheidsverklaring van de dertien verenigde staten (4 juli 1776), waarmee ze het juk van de Britse koning George III afschudden. Het is een inspirerende tekst voor elk volk dat zich onderdrukt weet. En ik kan de tekst neerladen om op mijn Kobo te lezen. Maar toen zag ik dit: 

Dat moeten ze in Syrië, bijvoorbeeld, maar niet lezen. 

richting

Door tijdens het fietsen de linker- dan wel rechterarm uit te steken geef je aan van richting te (willen) veranderen. Mij valt op dat niet alle fietsers dat doen [de arm uitsteken, bedoel ik. Velen veranderen wèl (onaangekondigd) van richting]. Dat levert gevaarlijke situaties op. Ik vind dat niet leuk. 

behoeftig

Gezond eten. Men is er al lang mee bezig.
Uit een foldertje met jaartal onbekend van een even anonieme instantie haalde ik dit overzichtje.
Over welke tijd hebben we het hier? Ik vermoed de jaren ’50 van de vorige eeuw. Let op beroepen als ’stenotypiste’, ’broodbezorger’, ’mijnwerker’. Beroepen welke volgens dit staatje alleen door mannen uitgeoefend worden, terwijl vrouwen schijnbaar wel bankwerkten of chauffeerden. Bij het mij onbekende beroep ’ovenist’ wordt nog gevoetnoot: (bij walsen). Een ovenist doet iets in de metaalindustrie, vermoed ik.
Verderop in het foldertje “voorbeeld van een voedingsmiddelenkeuze die beantwoordt aan caloriebehoefte van 3200”:
Brood – 380 gr
Karnemelk – (geen)
Vlees – 170 gr
Groente vers – 300 gr
Aardappels – 400 gr
Margarine – 70 gr
Jam – 40 gr
Melk – ¾ l
Fruit vers – 200 gr
Worst/Kaas – 90 gr
Suiker – 40 gr
Dit is dus uit een tijd dat rijst en pasta onbekend waren op het Nederlandse menu.
Nu ga ik krentenwegge eten. Met een dikke laag boter (per 100 gr 751 Kcal; 0,5 gr eiwit; 83 gr vet; 0,4 gr koolhydraten).

genespressood

Sinds zaterdag ben ik het zoveelste gewillige slachtoffer van niet-aflatende marketing. Toen ben ik in bezit genomen door de Magimix M300. Dat klinkt als een automaton in een Terminatorfilm, maar het gaat om een tweedehands, maar als nieuw ogend (en vooralsnog ook zo functionerend), espressomachien.

En niet zomaar één, maar een product van de grootste voedselwarengigant Nestlé (in het Engels uit te spreken als ’nestel’) die mij vanaf nu met haar Nespresso-concept slaaf heeft gemaakt van haar overprijsde (maar wel heel lekker gevulde) cupjes. I.t.t. andere espressomachines gaat in een Nespresso geen fijngemalen koffie van eender welk merk of samenstelling. Een Nespresso slikt uitsluitend kleine aluminium cupjes met daarin een afgepaste hoeveelheid maalsel, goed voor 1 espressootje. Het doortrapte van het Nespresso-concept is dat je die cupjes alleen bij de eigen club kan (moet) kopen, minstens 50 per bestelling (à € 0,35 per cupje), over het interweb. Gedwongen nering dus, net als bij Apple. Wanneer je een iPhone ofzo koopt, ben je voor de rest van je leven opgesloten in het universum van Jobs (God hebbe zijn ziel. Vast).

[Even tussendoor:

The first patent application for Nespresso’s process of brewing espresso from capsules containing ground coffee was filed in 1996.[citation needed]

zegt de Engelstalige Wikipedia. De Nederlandse Wikipedisten menen:

Het systeem werd geïntroduceerd in 1989 in het Franssprekende deel van Zwitserland. Pas in 1991 werd het een zakelijk succes na een marketingcampagne.

Twee elkaar tegensprekende jaartallen; ten overvloede een teken van de onbetrouwbaarheid van de encyclopie.]

Douwe Egberts & Philips hebben het idee slecht gekopiëerd en kwamen met het, in alle opzichten, aftreksel Senseo.

Op het Nespresso-concept is veel aan te merken. Slecht voor het milieu (al die aluminium cupjes die je na één keer gebruiken kunt weggooien), gedwongen winkelnering (hoewel DE nu ook Nespresso-achtige kuipjes aanbiedt) tegen een naar diefstal neigende prijs.

Maar de Nespresso-machines zijn zo likkebaardend mooi, het is zo’n elegant systeem, en het espressootje smaakt zo lekker met dat heerlijk romig laagje. Alsof je bij toverslag wordt getransporteerd naar een terrasje op een dorpsplein ergens in Umbrië, op een vroege ochtend (de zon schijnt al volop, het belooft een prachtige dag te worden) terwijl je je eerste nip neemt van een perfect kopje espresso.

Hieronder een indruk van de schoonheid van het Nespresso-concept. (Afgebeeld niet de Magimix M300, maar de Krups Citiz.) 

rampzalig

Op National Catastrophy Channel word je doodgegooid met reportages van vliegtuigongelukken, skitrein-ongelukken, sneeuwlawines, aardbevingen, uitslaande branden, stuwdam-doorbraken en ander rampzaligs; compleet met 'geävanceerde computer simulaties' en door acteurs nagespeelde situaties. "Seconds from Disaster" heet het.

Met een zware, van onheil zwangere commentaarstem die ook wordt gebruikt bij trailers voor nieuwe Amerikaanse bioscoopfilms, zitten we als kijker op de eerste rij bij een minutieus nagebootste 'echte' ramp.

Wat moet ik met dit ramptoerisme? Natuurlijk, een lekkere fik is nooit weg (als er geen slachtoffers vallen en beslist niet in mijn flatgebouw), maar ik ga op de snelweg heus niet langzamer rijden bij een ongeval op de andere weghelft, of het moet zijn in de file vanwege anderen die dat blijkbaar wél doen.

Wat verwacht NGC/Discovery van mij, de kijker? Een opgelucht gevoel dat ik toen er niet bij was, medeleven met mij totaal onbekende slachtoffers? Maar hoezo? Of is het iets educatiefs, dat ik er wat van opsteek wanneer ik me in een soortgelijke situatie bevind? Maar het gaat altijd om rampen waaraan ik als indivdu niets kan doen, of had kunnen doen, als ik er daar en toen bij geweest was. Is het sensatiezucht?

Volgens mij is het agitprop. Bijna altijd is de oorzaak van of aanleiding tot de ramp nalatigheid en slordigheid van overheden, instanties, inspecteurs. Dus eindigen dergelijke reportages steevast met gedupeerden of/en nabestaanden die vergeefs wachten op schadeloosstelling, excuses.

En dat is de (verhulde) propagande: de overheid, de instanties, de toezichthouders, de instellingen; je kunt ze niet vertrouwen. De 'kleine vrouw/man' is altijd het willoze slachtoffer. 'Ze' hebben iets niet goed gecontroleerd, niet op tijd vervangen, niet goed ingeschat, niet goed geïnstalleerd. En dus brak er een staartvin, kwam er een lawine (en geen waarschuwing), vatte de metro-roltrap vlam. Met fatale gevolgen (puntje, puntje, puntje).

Deze programma's voeden volgens mij slechts de, al latente, achterdocht tegen boven ons gestelde 'organen' die 'hun werk toch nooit goed doen'. Uit klunzigheid, winstbejag, of onduidelijkere motieven.

En ik vind dat gevaarlijk, want het bevordert een soort cynisme, het gevoel dat iedereen maar goed voor zichzelf moet zorgen, want van de overheid moet je het niet verwachten, die schuift verantwoordelijkheid af, stopt in doofpot en is per definitie onoprecht, oneerlijk, onbetrouwbaar.

Dat is gevaarlijk, want de overheid kan slechts bestaan bij vertrouwen. Valt dat vertrouwen weg, krijg je Weimar-republiek toestanden, anarchie. En degenen die dan de dienst uitmaken zijn zij met de grootste bek, het grootste geweer, het recht van de sterkste.

En dat is nooit de 'kleine vrouw/man'.