gebrek aan belangstelling

De aangekondigde bespreking van het boek “Een gebroken wereld heel maken” van Jonathan Sacks gaat niet door in verband met gebrek aan belangstelling.

Deze mededeling op de deur van een wijkcentrum is te pijnlijk om hier te herhalen. Daarom iets anders, over een struikelsteen.

Struikelstenen (“Stolpersteine”) zijn volgens het Duitsland Instituut (DIA):

Ze zijn vierkant, goudkleurig en liggen tussen het plaveisel in tien Europese landen. De zogenoemde ‘Stolpersteine’ herinneren aan de verdrijving, deportatie en vernietiging van joden, zigeuners, politiek vervolgden, homoseksuelen, en Jehova’s getuigen en de slachtoffers van euthanasie tijdens de nazi-dictatuur.
Door de steentjes te leggen voor de laatste zelf gekozen woonplaats van de vele slachtoffers wil de kunstenaar Gunter Demnig (1947, Berlijn) de herinnering aan hen levend houden. De Stolpersteine, in het Nederlands ‘Struikelstenen’, zijn bedoeld om mensen over de namen van de slachtoffers te laten ‘struikelen’, althans in figuurlijke zin, met hart en ziel. Op elk steentje met messingplaatje staat de naam, geboortedatum, sterfdag en plaats van overlijden van het slachtoffer.

Maar de tegel waar ik afgelopen week over struikelde zag er heel anders uit:

Gewoon een stoeptegel in een gewone woonwijk in het midden des lands, vlak naast de N230. Ik ben er geregeld overheen gelopen het afgelopen jaar, pas vorige week woensdag werd ik er door opgeschrikt. Gezien de verwering is deze graffiti  al een tijd geleden aangebracht en hebben er talloze mensen over en langs gelopen zonder erg te hebben (net zo als ik). Hoe kan het dat al die tijd, in een gewone woonwijk in het midden des lands, niemand een fles bleekmiddel of verfafbijt gepakt heeft om deze tekens te verwijderen? Hoe kan het dat ik niet aan het uitwissen ben geslagen?

Zo gauw ik weer in de buurt zal ik dat alsnog doen.

antidip

Cup-a-soup is zout met een smaakje (bijvoorbeeld ‘Chinese tomaat’ of  ‘smoked ham & honey, BBQ-style’). Aangelengd met heet water maak je er een beker bouillon mee “…dan kun je er weer tegenaan”.

Gelukkig hoef je deze instant-oplossing tegen ‘een dip’ niet te consumeren, althans dat is wat het pakje zegt: 

mooist

Ik heb dus een electronische boekenlezer, maar „Der Hals der Giraffe“ (Bildungsroman) van Judith Schalansky is zo’n boek dat niet in bits & bytes kan worden omgezet, zonder het werk te verkrachten.

Het Mooiste Duitse Boek 2012, volgens de Stiftung Buchkunst. En die kan het weten want in de jury zaten Ulrike Bettermann, Elke Dörr, Tilmann Koch, Matthias Höppener-Fidus, Claas Möller, Anja Sicka, Philippa Walz, Ina Hochbach, Prof. Christian Ide, Michael Lenz, Grit Neufang, Roland Stieger, Rainer Vettermann, Michael Lemling, Andreas Platthaus, Julia Walch.

Zij hebben niet de inhoud beoordeelt. Die is verpletterend. Wat een boek!

Goed is het dan om te weten dat deze uitverkiezing een Twents randje heeft. Het omslag van het boek is 19^de-eeuws-achtig grove stof (Natuurlinnen 1137), geleverd door L. van Heek Scholco Textiles b.v. – Losser.

Begründung der Jury

Oft nimmt es kein gutes Ende, wenn Autor oder Autorin für die sichtbare Gestaltung ihres Werks mitreden wollen. In diesem Fall überzeugt das Ergebnis aber in jeder Hinsicht – wohl, weil die Autorin Judith Schalansky auch gleichzeitig als Grafikdesignerin arbeitet. Bei diesem Buch passt einfach alles zusammen: das mutig ausgewählte, sehr rauhe »Bibliotheksleinen«, die grobe, fast ruppig wirkende Schrift für die Deckenprägung und der historisch wirkende Druck der Illustrationen.

Das Buch hat keinen Schutzumschlag (Marketingabteilung aufgepasst: Es verkauft sich trotzdem gut!) und erinnert in Material und Gestaltung an die enzyklopädischen Obsessionen des 19. Jahrhunderts – ein »Bildungsroman« eben, den man sofort in die Hand nehmen und aufschlagen möchte – und eine Komposition aus elegantem Format, stimmigem Farbkonzept, klassischer Buchtypografie und vereinzelten Illustrationen.

Gute Buchgestaltung braucht weder große Budgets, noch ausgefallene Schriften oder Gimmicks aus der Zauberkiste der Buchveredelung, sondern vor allem eine zum Inhalt passende Formidee.

gemis

Ik vind dat de lege plekken gevuld kunnen worden met bijvoorbeeld dit schilderij van de helaas te vroeg overleden Jerôme d'Estelles (1851-1872).

Vanilla

Vanilla 
Klikken en dan bewonderen.

IM Martin Bril

Dit is het Prinses Amaliaplantsoen (2003) dat zomaar in de buurt van het Máximapark zou kunnen liggen, ware het niet dat het park in Leidsche Rijn te vinden is en het plantsoen voornoemd, vele kilometers daar vandaan.
Zo mogen stedebouwkundigen, wethouders en architecten het graag zien. Moderne architectuur maar niet té, een beetje jaren ’30 en Dudok-achtige elementen (de appartementen rechts), een kinderspeelplaats (“verboden voor honden”) met klimelementen uit een catalogus, een hekje en groen. Er is ook nog een water met een publiek terras, maar dat bevindt zich achter de rug van de fotograaf.
Ik vermoed dat Martin Bril bij het zien van dit wijkje, hele mooie dingen had kunnen schrijven. Ik mis hem zeer.

plaatje

Weliswaar zou dit beeld sprekend genoeg moeten zijn, maar toch een bijschrift. Een saai, doodnormaal, lelijk uitzicht ergens in Nederland. Beide foto’s werden vanaf dezelfde plek genomen. Voor de onderste draaide ik de camera een ¼slag. Deze uitsnede maakt dat er meer lucht is te zien. Het formaat van de foto boven maakt het beeld nog saaier. De horizon deelt het beeld in beide opnamen in tweeën. Dat hoort eigenlijk niet volgens de Fotocursus van Trouw (iets met de Gulden Snede en de Imperativ van Kant) maar ik heb heel bewust de plaatjes geschoten zoals ze hier zijn weergegeven, om iets van de onnadrukkelijke lelijkheid van het Nederlandse landschap vast te leggen. Dit is namelijk het dagelijks uitzicht van de meeste Nederlanders.

5.0

Nu ik tot mijn leedwezen de definitieve uitdiensttreding van mijn fotoopnameapparaat moest vernemen, ben ik in de weer met een digifotografisch machientje, ene Pentax Optio WP. 5.0 Megapixels, 3x optical zoom, water proof. Mijn Vectis was dat laatste ook, maar verder is digitaal fotograferen heel anders. De Optio is klein: 10½ x 5 x 2½ cm. Er zit geen zoeker op. In plaats daarvan moet ik met een microscopisch klein (4 x 3) tv-schermpje zo ongeveer bepalen hoe en welke megapixels ik ga herschikken om tot het plaatje te komen dat ik ongeveer weer wil geven. Of de foto gelukt is, weet ik pas wanneer ik een minuscuul datakaartje in de pc stop. Dan kan ik zien hoe het geworden is. Dit digifotograferen lijkt daarmee veel op hoe het toeging in het fotorolletjes-tijdperk. Toen  moest ik (af)wachten op het ontwikkelen en afdrukken (± 5 dagen) voordat ik mijn plaatjes kon beoordelen. Digitaal gaat het veel sneller, maar ik mis bij de Optio een zoeker. Desondanks bracht ik met het apparaat dit beeld voort.  

RIP Vectis

Ik ben sinds gisteren definitief niet meer van deze tijd. Geboren in het midden van de 20^ste eeuw lijkt het of de klok van de samenleving  tienmaal sneller tikt dan mijn biologische klok. Gisteren bleek dat er geen APS-filmpjes meer worden geproduceerd en dies ook niet langer verkocht. APS was destijds (rond 1996) het summum van photographische technologie en toen ik de camera met toebehoren kocht, meende ik klaar te zijn voor de toekomst. Vandaag de dag kan willekeurig ieder GSM-etje wat de Vectis doet/deed maar dan sneller, handiger en efficiënter.

Ik kan mijn Minolta Vectis camerasysteem, met inbegrip van lenzen, filters, tas ter vernietiging naar het gemeentelijke afvalstation brengen. RIP Minolta Vectis. Gelukkig hebben we de foto's nog... 

APS Vectis

choir

Hierom zou ik graag rooms-katholiek priester worden en bidden dat de bisschop mij voor 't leven zal benoemen als pastoor in de parochie van Melle, Frankrijk. De omgeving ziet er ook niet verkeerd uit:

olymPICS

Niet-sportief,  a-sportief. Misschien zelfs wel anti-sportief. Ik ben het allemaal. Ik heb geen ruggegraat, ben niet competitief, hoef niet zo nodig de eerste te zijn; met een 6– ben ik ook tevreden wanneer dat voldoende is. Verder heb ik geen uithoudingsvermogen, geen kracht in de armen, een lichaam van het leptosome type (incl. kippeborst) en een kromme rug. Ook geef ik nogal snel op en excelleer alleen  met een deadline die één uur verderop ligt. Mijn fysiek schijnt overigens heel geschikt te zijn voor het (hard)lopen van lange afstanden, zoals de marathon.

WK’s, EK’s, Tours, of/en de Olympische Spelen zijn niet aan mij besteed. Wat wel mijn belangstelling heeft: Alles Er Omheen. Zoals de pictogrammen waarvan elke organiserend comité zich bedient. Die moeten blijkbaar elke vier jaar geheel nieuw ontworpen worden. Terwijl Otl Aicher (professor dr., ongetwijfeld, want hij is Duitser) al in 1974 voor de Spelen van München de perfecte beeldmerkjes van  de  verschillende sporten maakte:

Maar in 1984, OS van Los Angeles, werden er nieuwe gemaakt. En voor de chronisch obese USAmerikanen zagen die er dus zo uit:

Alle plaatjes via Jürgen Wagner van het Virtual Museum of Olympic Summer Games 

koboïstisch

(Foto James Charlick via flickr)

Ik ben momenteel per Kobo Touch als letters vermomde bits-and-bytes aan het lezen. »Nach Hause schwimmen« door Rolf Lappert. Vertaald uit het Duits door Jan Bert Kanon heet de roman dan: »Naar huis zwemmen«, uitgegeven bij Signatuur.
Ik ben nog maar in hoofdstuk 1 (“1% gelezen”, geeft de Kobo aan), maar nu al ben ik verrukt over de wilde fantasie van Lappert en diens stijl (of/en die van Jan Bert Kanon).
Lezenderweg ben ik de in-and-outs van het electronisch lezen aan het ontdekken. Dat moet via trial-and-error want Kobo geeft geen handleiding bij hun speeltje. Bijvoorbeeld hoe je meteen naar pagina 23 kunt klikken. Dat moet toch mogelijk zijn maar ik heb nog niet ontdekt hoe.
Onderwijl is een andere beeldroman van Craig Thompson (»Blankets«) gearriveerd, dus het is maar goed dat ik binnenkort drie weken vakantie heb.

geshift

Dit is wel geinig. Het heet tilt-shift. Ergens onderweg het Internet vond ik deze uitleg:

Tilt-shiftbewerking is een methode om een foto van een gewone omgeving, bijvoorbeeld een landschap of een stadsbeeld, zodanig te bewerken dat het lijkt alsof het een foto van een miniatuurstad of een schaalmodel is. Er bestaan speciale (lees: dure) tilt-shiftlenzen die de fotograaf op zijn camera schroeft, maar in Photoshop kunt u dankzij een slimme vervagingtechniek hetzelfde effect nabootsen. Deze perspectief-correctie (tilt en shift) is erg geschikt voor architectuur- en landschapsfotografie.

Voorbeeld. Origineel photographisch beeld:

Na bewerking (niet met Fotowinkel, maar met een gratis programmaatje):

Klik op de plaatjens ter vergroting. 

illustratief

Een afbeelding van de «Magimix M300», een Nesprosso-machine. 

genespressood

Sinds zaterdag ben ik het zoveelste gewillige slachtoffer van niet-aflatende marketing. Toen ben ik in bezit genomen door de Magimix M300. Dat klinkt als een automaton in een Terminatorfilm, maar het gaat om een tweedehands, maar als nieuw ogend (en vooralsnog ook zo functionerend), espressomachien.

En niet zomaar één, maar een product van de grootste voedselwarengigant Nestlé (in het Engels uit te spreken als ’nestel’) die mij vanaf nu met haar Nespresso-concept slaaf heeft gemaakt van haar overprijsde (maar wel heel lekker gevulde) cupjes. I.t.t. andere espressomachines gaat in een Nespresso geen fijngemalen koffie van eender welk merk of samenstelling. Een Nespresso slikt uitsluitend kleine aluminium cupjes met daarin een afgepaste hoeveelheid maalsel, goed voor 1 espressootje. Het doortrapte van het Nespresso-concept is dat je die cupjes alleen bij de eigen club kan (moet) kopen, minstens 50 per bestelling (à € 0,35 per cupje), over het interweb. Gedwongen nering dus, net als bij Apple. Wanneer je een iPhone ofzo koopt, ben je voor de rest van je leven opgesloten in het universum van Jobs (God hebbe zijn ziel. Vast).

[Even tussendoor:

The first patent application for Nespresso’s process of brewing espresso from capsules containing ground coffee was filed in 1996.[citation needed]

zegt de Engelstalige Wikipedia. De Nederlandse Wikipedisten menen:

Het systeem werd geïntroduceerd in 1989 in het Franssprekende deel van Zwitserland. Pas in 1991 werd het een zakelijk succes na een marketingcampagne.

Twee elkaar tegensprekende jaartallen; ten overvloede een teken van de onbetrouwbaarheid van de encyclopie.]

Douwe Egberts & Philips hebben het idee slecht gekopiëerd en kwamen met het, in alle opzichten, aftreksel Senseo.

Op het Nespresso-concept is veel aan te merken. Slecht voor het milieu (al die aluminium cupjes die je na één keer gebruiken kunt weggooien), gedwongen winkelnering (hoewel DE nu ook Nespresso-achtige kuipjes aanbiedt) tegen een naar diefstal neigende prijs.

Maar de Nespresso-machines zijn zo likkebaardend mooi, het is zo’n elegant systeem, en het espressootje smaakt zo lekker met dat heerlijk romig laagje. Alsof je bij toverslag wordt getransporteerd naar een terrasje op een dorpsplein ergens in Umbrië, op een vroege ochtend (de zon schijnt al volop, het belooft een prachtige dag te worden) terwijl je je eerste nip neemt van een perfect kopje espresso.

Hieronder een indruk van de schoonheid van het Nespresso-concept. (Afgebeeld niet de Magimix M300, maar de Krups Citiz.) 

bijbelachtig

De graphic novel (‘beeldroman’) «habibi» (‘mijn geliefde’) van Craig Thompson telt ±700 pagina’s maar door de combinatie tekst/plaatjes lijken het er wel 1400. Dit is wat de uitgever ervan vindt:

Sprawling across an epic landscape of deserts, harems, and modern industrial clutter, habibi tells the tale of Dodola and Zam, refugee child slaves bound to each other by chance, by circumstance, and by the love that grows between them.

At once contemporary and timeless, habibi gives us a love story of astounding resonance: a parable about our relationship to the natural world, the cultural divide between the first and third worlds, the common heritage of Christianity and Islam, and, most potently, the magic of storytelling.

Verkooppraatjes, zeker, en in dit geval een nauwkeurige beschrijving van het boek.

«habibi» is spannend, ontroerend, schokkend, magisch, laagbijdegronds, leerzaam, somber, hoopvol; in één woord prachtig.

Zorg wel dat je de originele, gebonden (Engelse) uitgave leest, want de Bezig Bij heeft er een paperback van gemaakt en dat doet afbreuk aan dit boek van bijbelachtige proportie. 

geen kunst

Dit is geen Kunst (ook niet met een kleine k).*

Kunst is namelijk een vormgegeven idee in een eendimensionaal (schilderij, ets, foto-afdruk) of driedimensionaal (beeldhouwwerk) object. Maar er was geen (vooropgezet) idee; er was slechts een foto, en nog een slechte foto ook.

Die foto maakte ik met een APS-camera (Vectis S-1) van een niet meer bestaand merk (Minolta). APS is een obsoleet pre-digitaal systeem, hoewel Fuji nog wel de filmrolletjes schijnt te produceren. De belichte filmrolletjes moeten ontwikkeld worden (in een ‘laboratorium’), en daarna afgedrukt. Die afdrukken kun je dan op een cd-rom laten zetten (‘digitaliseren’) en daar vanaf op de harde schijf van je pc kopiëren. Dan kun je met de ‘tools’ van Picasa het beeld vervormen, verkleuren, verdraaien, verfraaien en verpesten.

Maar om er Kunst van te maken moet je weten wat je doet met die gereedschappen van Picasa. Niet maar wat klikken op knoppen en random wat parameters aanpassen, zoals ik heb  gedaan om bovenstaand beeld te verkrijgen. Kunst is keuzes maken. Keuzes die leiden tot het beeld dat je in gedachten had. Ik heb hier en daar wel een minieme keuze gemaakt (een ander kleurtje, meer of minder licht ingevuld), maar dat was heel intuïtief en marginaal. Ik volgde voornamelijk de voorgegeven keuzes van Picasa. Ik weet ook niet meer wat precies ik gedaan heb met het origineel. Ik zou de ‘techniek’ niet kunnen herhalen met een andere foto.

Mijn creativiteit was een afgeleide. Het resultaat is meer van Picasa dan van mij. Wel een mooi plaatje, vind ik.

Morgen niet vergeten om melk te halen.

* klik op het plaatje voor grotere weergave.

pakkans

Zondag mag ik weer mijn nette pak dragen, compleet met overhemd en stropdas in Windsor-knoop. Ik heb drie pakken die ik nooit draag in mijn dagelijks werk, wel voor de zondagsarbeid.

Mijn gewone (werk)kleding bestaat uit spijkerbroek, T-shirt met lange mouwen (of katoenen ruitjes-overhemd) en sweatshirt, maar dan een dunne. Of één van de katoenen broeken die ik al een jaar of tien heb en eigenlijk een beetje te kort zijn. Kwaliteit: C&A, Vögele of Dirk supermarkt aanbieding.

De kostuums + bijbehorende overhemden en dassen zijn een klasse of 10 hoger, hoewel aangeschaft tijdens opruimingen dus minder duur dan de kwaliteit voorschrijft.

Ik hou niet van winkelen voor kleding. Wanneer een broek bijna uit elkaar valt, moet er een nieuwe komen. Aan het kopen daarvan besteed ik nooit meer dan een half uur. 

Mijn kostuums echter hebben bij aanschaf meer tijd vereist. Niet omdat ik een halve of hele dag in Utrecht of Amsterdam winkel-in-winkel-uit loop. Ik ga voor mijn extravagante kleding-aankopen naar het winkelcentrumpje beneden mij. Aan het eind van een kledingseizoen, wanneer er sale/solden/opruiming is. Naar een mannenmodezaak met een mevrouw die niet (of minder) kleurenblind is dan ik. Ik kijk bij de afgeprijsde pakken en heb zo maar een beperkte keuze. Is er een aansprekend model en het past, koop ik het.

En dan wordt de verkoopster in de mevrouw wakker. ‘Daar hoort een mooi shirt bij’, zegt ze, ‘met een mooie das.’ En dankzij haar adviezen worden dat overhemden en ties die ik alleen niet zou durven kopen, met kleuren en motiefjes waarvoor ik terugschrik maar me toch heel goed staan. Vindt de mevrouw. En ik moet haar gelijk geven.  

Ja, en dan wordt het concept ‘nu met 70% korting!’ op de kop gezet. Want de (inderdaad) fraaie shirts + dassen vallen niet onder de kortingsvoorwaarden.  En zo wordt de totale som die ik in gedachten had tientallen euro’s groter en ga ik de winkeldeur uit met een rekening die net zo hoog als de oorspronkelijke prijs van het pak.  

Dan ben ik wel het heertje.

Wanneer ik mijn pak draag, voel ik me anders. Ik ga er rechterop mee lopen en lijk er groter in. Dan hoort men mij met ‘u’ aan te spreken. Al is mijn verschijning die van een hogere bankemployee of zo’n hedge-fund type. In die kringen zijn mijn kostuums niet bijzonder.

[Bij gebrek aan een afbeelding van mij in pak, een willekeurig ander mooi plaatje. Plus gratis & voor niets erbij—het is opruiming—drie citaten van Raza Ryad, aanstormend filmscenarioschrijver in Hollywood, courtesy http://highindustrial.com/]

After a while we discover that some of our beliefs are merely opinions—and a little later, that some of our opinions are just feelings.

Death may have existed forever but life has been around even longer.

Fortunately eagle-eyed Tal, who resides ten hours in the future, alerted me to the issue almost immediately. I promptly corrected it and purged the superfluous entries.

variatie

Met de nieuwe Picasa werktuigen heb ik variaties op twee originele photographieën gemaakt, onderwijl luisterend naar Radio Paradise ("eclectic commercial free Internet radio").

Van beide krijg ik een Pasen-gevoel en het moet nog Aswoensdag worden...

zaadje

Een nieuwe christelijke kerk bouwen? In China?

Tegen mijn vooroordelen, verwachting in en tot mijn verbazing mocht vorig jaar in Huizhou (75 km ten noorden van Hong Kong) een kerkgebouw verrijzen bovenop een berg. Een terechte plek voor een kerk. Plus met een trapdak voor een weids uitzicht, en waar de kinderen kunnen spelen.

Een impressie van het interieur. 

Klik voor meer plaatjes en de overwegingen van het architectbureau O Studio Architects.

Zondags ga ik meestal naar deze kerk, ook mooi, maar in die Chinese Church of Seed wil ik heel graag bidden, zingen, luisteren, en vooral stil zijn.