PGGM Operations B.V. deelt mij schriftelijk mede dat ik met m’n 65-ste kan rekenen op € 6.600 ‘Ouderdomspensioen’ per jaar. Met het voorbehoud dat de SP en de PVV in juni de verkiezingen winnen, zoniet wordt de AOW-leeftijd geleidelijk verhoogd tot 67 jaar en ontstaat er een nieuwe situatie met gevolgen ook voor mijn pensioen.
PGGM was altijd een afko voor Pensioenfonds voor de Gezondheid, Geestelijke en Maatschappelijke belangen, maar uit de voettekst van hun brief wordt duidelijk dat PGGM tegenwoordig een betekenisloos acroniem is (zoals VPRO, dat ook niets meer te maken heeft met vrijzinnig-protestantisme): “PGGM is de uitvoeringsorganisatie van de pensioenregeling van Pensioenfonds Zorg en Welzijn”.
Er is dus een Pensioenfonds (‘Zorg en Welzijn’), een Uitvoeringsorganisatie (‘PGGM’) en die heeft weer een BV (‘PGGM Operations’) die voor mij het “Uniform Pensioenoverzicht 2010” opstelt. Nogal ingewikkeld allemaal. Een ingewikkeldheid waarachter ik schemerige financiële transacties en belastingontwijking vermoed.
Ik bedoel, wat is er mis met een pensioenfonds dat het weinige dat ik spaar van de magere salarisjes van mijn min of meer arbeidzame leven, beheert en belegt en een boekhouder in dienst heeft die mij eens in de zoveel tijd mijn te verwachten Ouderdomspensioen voorrekent en een kassier die tezijnertijd maandelijks € 550 overmaakt tot aan m’n dood. Waarom moet daar een uitvoeringsorgaan tussenzitten en daarbovenop nog een BV?
zaterdag 22 mei 2010
donderdag 20 mei 2010
orangistisch
In 1971 verscheen de eerste druk van Theory of Justice, van John Rawls. Daarin wordt het liberaal individualisme politiek-theoretisch onderbouwd.
Een aantal Amerikaanse filosofen, sociologen en politicologen vonden elkaar in hun bezorgde reacties op het toentertijd gezaghebbende werk. In Rawls’ noties van marktwerking, ruilverkeer en eigenbelang misten zij vooral de rol die ‘de gemeenschap’ (Engels: ‘community’) kan spelen.
De belangrijkste communitaristen, Taylor, Sandel, MacIntyre en Walzer, waarschuwden in hun publicaties tegen de uitwassen van het ongebreidelde liberalisme: solidariteit, broederschap, naastenliefde en gemeenschapszin zouden meer en meer in het geding komen. In de loop van de jaren tachtig verbreedde dit debat zich tot een algemene cultuurkritiek op de moderne – Amerikaanse – samenleving.
Het communitarisme werd tevens een pleidooi voor de herwaardering van traditionele sociale instanties als het gezin, de kerk, de lokale gemeenschap en het vaderland. Niet voor niets werd gekozen voor ‘communitarisme’ (‘communitarianism’, in het Engels) als naam voor deze nieuwe denkstroming. Het communitarisme gaat niet uit van (de rechten van) het individu, maar redeneert vanuit 'community', de gemeenschap.
Wat eind jaren ‘80 nog de zorg is van een groep academici, wordt dan uiteindelijk in 1993 door socioloog Amitai Etzioni tot een echte sociale beweging gemaakt: het ‘Communitarian Network’ wordt opgericht. Doelstelling: tegenwicht bieden aan 'breakdown in the moral fabric of society'. Middelen: debatten, dialogen, conferenties en geschriften.
Volgens Etzioni c.s. is een persoon niet een vrij zwevend atoom – de liberale opvatting – maar (onder)deel van een samenleving. Personen komen immers voort uit samenlevingsverbanden, en ze worden ook gevórmd door die gemeenschappen (gezin, school, werk, vriendenkring) waarin zij hun leven leiden. De samenleving zelf wordt gezien als een ‘gemeenschap van gemeenschappen'.
Etzioni’s nieuwe vuistregel voor een ethiek van die samenleving luidt dat elk lid van de gemeenschap op basis van vrijwilligheid ethisch, sociaal en vanuit wederzijds respect dient te handelen en samenleven.
Mede in kader van deze overwegingen voegde ik mij op dinsdagavond vóór 30 april 2010 bij een groepje van 7, 8 medebewoners van mijn woonflat, na een oproep van de Bewonerscommissie, in een poging om het kwetsbare samenlevingsverband van mijn naaste leefomgeving te versterken.
Dit door het ophangen van oranje vlaggetjesslingers van boom naar lantaarnpaal langs de rondweg om het flatgebouw.
Die flapperen nu nog steeds vrolijk in de wind, ondanks mijn donkere voorspellingen dat ze na twee dagen wel afgerukt en vertrapt in de bosjes zouden liggen.
Het idee was enige vrolijkheid voor Koninginnedag. Maar er werd ook al vooruitgekeken naar juni, wanneer er een internationale voetbalcompetitie schijnt te beginnen.
Nu heb ik helemaal niks met voetbal. En ik heb een bijna fysieke afkeer van de communitaristische massapsychose die 'supporters' bevangt wanneer 'onze' ploeg voetjebal gaat spelen met teams uit andere landen, wat geloof ik eenmaal per 4 jaar voorkomt (hopelijk).
Mij word momenteel door grootgrutter Dirk (waar ik mijn meeste boodschappen doe) 'Handjes' opgedrongen, welke ik geacht word te sparen en er dan een bordspel mee te spelen. Het zijn plastic bolletjes in verschillende kleuren met een mond, ogen en beentjes en één handje uitstekend aan de bovenkant, alsof er een afschuwelijke operatieve fout is begaan. Het zouden aliens kunnen zijn uit een mindere aflevering van Doctor Who.
Ik vind 'Handjes' het minst toepasselijk bij zoiets als voetbal. En ik ben me nu aan het bezinnen hoever ik van Etzioni c.s. moet gaan om een in hun ogen verantwoord lid te zijn van de gemeenschap.
Ik vind het dan ook jammer dat Dirk geen Handje heeft dat het meest mijn gemeenschapsgevoelens in dit opzicht laat zien: de opgestoken middelvinger.
Een aantal Amerikaanse filosofen, sociologen en politicologen vonden elkaar in hun bezorgde reacties op het toentertijd gezaghebbende werk. In Rawls’ noties van marktwerking, ruilverkeer en eigenbelang misten zij vooral de rol die ‘de gemeenschap’ (Engels: ‘community’) kan spelen.
De belangrijkste communitaristen, Taylor, Sandel, MacIntyre en Walzer, waarschuwden in hun publicaties tegen de uitwassen van het ongebreidelde liberalisme: solidariteit, broederschap, naastenliefde en gemeenschapszin zouden meer en meer in het geding komen. In de loop van de jaren tachtig verbreedde dit debat zich tot een algemene cultuurkritiek op de moderne – Amerikaanse – samenleving.
Het communitarisme werd tevens een pleidooi voor de herwaardering van traditionele sociale instanties als het gezin, de kerk, de lokale gemeenschap en het vaderland. Niet voor niets werd gekozen voor ‘communitarisme’ (‘communitarianism’, in het Engels) als naam voor deze nieuwe denkstroming. Het communitarisme gaat niet uit van (de rechten van) het individu, maar redeneert vanuit 'community', de gemeenschap.
Wat eind jaren ‘80 nog de zorg is van een groep academici, wordt dan uiteindelijk in 1993 door socioloog Amitai Etzioni tot een echte sociale beweging gemaakt: het ‘Communitarian Network’ wordt opgericht. Doelstelling: tegenwicht bieden aan 'breakdown in the moral fabric of society'. Middelen: debatten, dialogen, conferenties en geschriften.
Volgens Etzioni c.s. is een persoon niet een vrij zwevend atoom – de liberale opvatting – maar (onder)deel van een samenleving. Personen komen immers voort uit samenlevingsverbanden, en ze worden ook gevórmd door die gemeenschappen (gezin, school, werk, vriendenkring) waarin zij hun leven leiden. De samenleving zelf wordt gezien als een ‘gemeenschap van gemeenschappen'.
Etzioni’s nieuwe vuistregel voor een ethiek van die samenleving luidt dat elk lid van de gemeenschap op basis van vrijwilligheid ethisch, sociaal en vanuit wederzijds respect dient te handelen en samenleven.
Mede in kader van deze overwegingen voegde ik mij op dinsdagavond vóór 30 april 2010 bij een groepje van 7, 8 medebewoners van mijn woonflat, na een oproep van de Bewonerscommissie, in een poging om het kwetsbare samenlevingsverband van mijn naaste leefomgeving te versterken.
Dit door het ophangen van oranje vlaggetjesslingers van boom naar lantaarnpaal langs de rondweg om het flatgebouw.
Die flapperen nu nog steeds vrolijk in de wind, ondanks mijn donkere voorspellingen dat ze na twee dagen wel afgerukt en vertrapt in de bosjes zouden liggen.
Het idee was enige vrolijkheid voor Koninginnedag. Maar er werd ook al vooruitgekeken naar juni, wanneer er een internationale voetbalcompetitie schijnt te beginnen.
Nu heb ik helemaal niks met voetbal. En ik heb een bijna fysieke afkeer van de communitaristische massapsychose die 'supporters' bevangt wanneer 'onze' ploeg voetjebal gaat spelen met teams uit andere landen, wat geloof ik eenmaal per 4 jaar voorkomt (hopelijk).
Mij word momenteel door grootgrutter Dirk (waar ik mijn meeste boodschappen doe) 'Handjes' opgedrongen, welke ik geacht word te sparen en er dan een bordspel mee te spelen. Het zijn plastic bolletjes in verschillende kleuren met een mond, ogen en beentjes en één handje uitstekend aan de bovenkant, alsof er een afschuwelijke operatieve fout is begaan. Het zouden aliens kunnen zijn uit een mindere aflevering van Doctor Who.
Ik vind 'Handjes' het minst toepasselijk bij zoiets als voetbal. En ik ben me nu aan het bezinnen hoever ik van Etzioni c.s. moet gaan om een in hun ogen verantwoord lid te zijn van de gemeenschap.
Ik vind het dan ook jammer dat Dirk geen Handje heeft dat het meest mijn gemeenschapsgevoelens in dit opzicht laat zien: de opgestoken middelvinger.
zaterdag 1 mei 2010
herfstig
- Humberto 30016295C
- Kleur: Bruin, Zwart
- Materiaal: Metaal
- Gezichtsvorm: Vierkant, Ovaal, Hartvormig
- Uitstraling: Klassiek, Modern, Basic
- Kleurtype: Herfst
Dhr. ter Steege van Groeneveld Optimetrie heeft mijn ogen opgemeten en samen met mij dit montuur uitgezocht. Het is een Humberto, made in Italy. Humberto is Humberto Tan, van Studio Sport-faam die zo mooi 'mannen' kan uitspreken. Hij zit nu in herenkostuums en mannenmode-accessoires, zoals brillen.
Voor mij is een bril geen accessoire, maar bittere noodzaak, een oogprothese. Maar ik snap dat Humberto Tan dat liever niet zo noemt.
Uit de beschrijving van het montuur blijkt dat het een 'klassiek' én 'modern' én 'basic' model is. Ik zou het dan 'universeel' ofzo noemen. Het kleurtype komt wel overeen met mijn geestestoestand.
Het is ook geschikt voor een 'hartvormige' gezichtsvorm. Dat heb ik nog nooit gezien, maar dat kwam natuurlijk door mijn huidige (montuurloze) bril die al enige tijd niet meer op sterkte was.
Rest mij nog de eindcijfers van het oogrecept door te geven: Rechts Sf: -4,75C: -1.00As:3, PD: 31.0/28.5 | Links Sf: -5.00C: -1.00As:167, PD: 30.0/27.5.
donderdag 29 april 2010
heropgewekt
In mijn zoektocht naar een/het Paasgevoel ben ik niet in Ikea terechtgekomen, maar bij de poëzie.
Eerst Gerrit Achterberg:
Dan J.W. Schulte Nordholt:
Maar zij hebben klaarblijkelijk ook moeite met Pasen.
Eerst Gerrit Achterberg:
Opstanding
Sneeuw is in de nacht gekomen, heeft vanmorgen
de kracht om doden op te wekken.
De balken donker, die u borgen,
veranderen in nevelvlekken.
En vrome huiveringen lopen
over uw leden, die zich strekken.
Uw ogen gaan voorzichtig open.
De ramen worden blauwe zerken.
Dan J.W. Schulte Nordholt:
Opstanding
Zeggen ze dat Hij is opgestaan
waarom is de wereld dan dezelfde,
lijdt Hij zelf dan nog in al de zijnen,
sterft Hij dagelijks nog duizend doden,
altijd door zoals het immers is?
Weegt het lijden deze korte tijd
ook niet op tegen de heerlijkheid
die eens komen zal, is duizend jaar
als de dag van gisteren, als een droom,
altijd duurt die boze droom nog voort,
roept het bloed van Abel van de aarde,
wordt de stem in Rama weer gehoord,
altijd weer hetzelfde, Rachel weent
om haar kinderen die niet meer zijn.
En daar blijft mijn ongeloof bij staan,
dat ik net als Thomas twijfel,
enkel in zijn wonden Hem herken.
Maar zij hebben klaarblijkelijk ook moeite met Pasen.
maandag 26 april 2010
bouw
Ter illustratie van architectuur waarin ik meteen zou willen wonen, een foto van een pand in Enschedé (Roombeek):
uitwerking
Jargon, taal voor insiders bedoeld om buitenstaanders uit te sluiten – ik vind het prachtig. Zoals dit. Het is afkomstig van Tjalling Zondag of/en Hans Overdiep van architectenbureau zofa (modieus geschreven zonder kapitalen en niet alleen in de url: http://www.zofa.nl/) over een recent door hen ontworpen woonwijk.
"Minimale en maximale bebouwingsenvelop"; "opspannen van de bestaande wateras"; "materialisatie van alle woningen"; "gedirigeerd op basis van variaties" – pure poëzie als uit een hermetisch gedicht.
Architectonische uitwerking
Een minimale en maximale bebouwingsenvelop definiëren de noodzakelijke stedenbouwkundige kwaliteit. Belangrijk zijn voldoende hoogte langs de randen van de locatie en het opspannen van de bestaande wateras in oost-west richting.
In programmatische zin wordt verschillend wonen gestimuleerd. Op basis van schematische plattegronden met een ontwerpraster van 7.2 x 7.2 zijn basisvolumes gekoppeld aan bouwkosten. Er is bewust gekozen voor een kubische opbouw, die het uitbreiden en 'zelf ontwerpen' van de eigen woning mogelijk maakt maar tegelijkertijd beheersbaar is. De structuur en architectuur van het gehele project is hiermee gedirigeerd op basis van variaties.
Naast de kubische volumes komt ook de materialisatie van alle woningen voort uit de beoogde onderlinge eenheid. Een plint van donker metselwerk, variërend van heup- tot verdiepingshoogte meandert als een horizontaal lint door het plangebied.
zondag 4 april 2010
‘opgewekt’
Veertig dagen toegeleefd naar deze dag. De opwekking van onze Heere Jezus Christus.
En ik moet zeggen, het was dit jaar een beetje een anticlimax. Ik heb het allemaal meebeleefd: het doven van de Paaskaars op Goede Vrijdag en de ongemakkelijke stilte daarna. Het binnendragen van de brandende, nieuwe Paaskaars in een pikdonkere kerk tijdens de nachtwake, waaraan ieder haar en zijn devotiekaarsje ontstak waardoor langzaam het licht opging.
En vanmorgen een 'feestelijke' Paasdienst. Althans dat was de bedoeling, maar ik heb weinig feest ervaren.
Dat lag aan mij en niet aan de vormgevers van de dienst, waaronder een fraai spelend Koperensemble. En al helemaal niet aan de voorganger ds. S. v.d. Zee. Uit het hoofd [!] en op een by-the-way-achtige wijze hield hij een inspirerend verhaal n.a.v. het Paasevangelie volgens Johannes. Een wijs en nieuw verhaal van een oude en wijze voorganger. Een verhaal dat uitliep op de aloude hymne 'Wees gegroet, gij eersteling der dagen'.
Nu ben ik het Osternoratorium van Bach aan het beluisteren—misschien dat het Paasgevoel dan komt… (Ik kan natuurlijk ook naar Ikea gaan).
Abonneren op:
Posts (Atom)