donderdag 29 november 2007
egel
Wilbert Wipstrik heeft het gevoel dat de wasknijpers waaraan zijn leven hangt, losgeraakt zijn. Bungelend aan één pink boven het ravijn, kan hij van het uitzicht niet meer echt genieten. Beneden hem roept een relbeluste massa ‘Spring!’.
Hij vraagt zich af hoe hij hier terecht is gekomen en welke afslagen hij heeft gemist. En of er eigenlijk wel sprake is van kiezen. Een weg ligt er nu eenmaal en kan slechts van a naar b gaan. En nu hij in b staat, vraagt hij zich af wat hij hier zoekt, wat hij niet ook in a kan vinden.
Wilbert’s steunzolen beginnen te wiebelen. Zijn enige troost is zijn verzameling luciferdoosjes van over de hele wereld, maar de aanblik van de tientallen kleurig-rammelende kartonnetjes, verschaft hem geen vreugde meer.
Ten einde raad belt hij de Oecumenische Praatdraad [‘voor een gesprek van hart tot hart’]. Hij hoort de bezettoon en begint te praten.
“Met een bijna bovenmenselijke krachtinspanning wist ik mijn auto zo te manoeuvreren dat deze het egeltje net niet raakte. Het gevolg was een slip en ondanks mijn rukken aan het stuur, raakte ik van de weg. Ik bracht mijn rode Nigusniki tot staan in de berm en stapte uit. Toen ik in de richting van het diertje liep, toeterde een bus, die voorbijraasde zonder dat de chauffeur oog had voor fauna en flora langs de weg. Het egellijkje vormde een bruingrijze vlek op het zwarte asfalt. Ik draaide mij om, liep naar de auto en stapte in. Ik startte de wagen en draaide de weg op. Ik vermeed te kijken naar de vlek. Ik draaide het volume van de radio hoger. Een dixielandorkestje speelde 'O when the saints go marchin’ in'. Het was bijna zeven uur in de avond en het begon te donkeren. Ik hoorde het driftige toeteren van de tegenliggers niet en ik zette mijn zonnebril op. Ik hoorde de klap een fractie eerder dan ik die voelde.”
Als Wilbert zich op zijn buik wil draaien voelt zijn lijf als een rotte banaan; hij kan zijn armen en benen niet bewegen. Er is een druk in zijn borst, alsof iemand onophoudelijk een potlood tegen zijn ribbenkast duwt. Zijn hart klopt zwaar en hij kan voelen hoe het bloed door zijn aderen wordt geperst, als stroop door een tuinslang. Hij doet zijn ogen open en kijkt recht in twee ogen die hem nieuwsgierig aanzien.
“Zo, je bent wakker. Hoe is het? Hoofdpijn zeker, een gevoel van naalden in de bovenkamer?”
Met een ruk komt Wilbert overeind. Maar met een kreet valt hij weer terug op het bed. Wat een stekende pijn, net achter zijn ogen!
“Voorzichtig. Voorzichtig. Je moet het rustig aandoen. Je hoofd. Je moet niet meteen je hoofd gebruiken als je de rest van je lichaam ook nog hebt. Je mag nog van geluk spreken dat je je riem omhad. Want de airbag was lek. Alsof er een stekelvarken in gezeten heeft. Dat kan nog een mooie rechtzaak worden. Maar ik praat en praat. Je moet nu maar weer gaan rusten.”
Hij vraagt zich af hoe hij hier terecht is gekomen en welke afslagen hij heeft gemist. En of er eigenlijk wel sprake is van kiezen. Een weg ligt er nu eenmaal en kan slechts van a naar b gaan. En nu hij in b staat, vraagt hij zich af wat hij hier zoekt, wat hij niet ook in a kan vinden.
Wilbert’s steunzolen beginnen te wiebelen. Zijn enige troost is zijn verzameling luciferdoosjes van over de hele wereld, maar de aanblik van de tientallen kleurig-rammelende kartonnetjes, verschaft hem geen vreugde meer.
Ten einde raad belt hij de Oecumenische Praatdraad [‘voor een gesprek van hart tot hart’]. Hij hoort de bezettoon en begint te praten.
“Met een bijna bovenmenselijke krachtinspanning wist ik mijn auto zo te manoeuvreren dat deze het egeltje net niet raakte. Het gevolg was een slip en ondanks mijn rukken aan het stuur, raakte ik van de weg. Ik bracht mijn rode Nigusniki tot staan in de berm en stapte uit. Toen ik in de richting van het diertje liep, toeterde een bus, die voorbijraasde zonder dat de chauffeur oog had voor fauna en flora langs de weg. Het egellijkje vormde een bruingrijze vlek op het zwarte asfalt. Ik draaide mij om, liep naar de auto en stapte in. Ik startte de wagen en draaide de weg op. Ik vermeed te kijken naar de vlek. Ik draaide het volume van de radio hoger. Een dixielandorkestje speelde 'O when the saints go marchin’ in'. Het was bijna zeven uur in de avond en het begon te donkeren. Ik hoorde het driftige toeteren van de tegenliggers niet en ik zette mijn zonnebril op. Ik hoorde de klap een fractie eerder dan ik die voelde.”
Als Wilbert zich op zijn buik wil draaien voelt zijn lijf als een rotte banaan; hij kan zijn armen en benen niet bewegen. Er is een druk in zijn borst, alsof iemand onophoudelijk een potlood tegen zijn ribbenkast duwt. Zijn hart klopt zwaar en hij kan voelen hoe het bloed door zijn aderen wordt geperst, als stroop door een tuinslang. Hij doet zijn ogen open en kijkt recht in twee ogen die hem nieuwsgierig aanzien.
“Zo, je bent wakker. Hoe is het? Hoofdpijn zeker, een gevoel van naalden in de bovenkamer?”
Met een ruk komt Wilbert overeind. Maar met een kreet valt hij weer terug op het bed. Wat een stekende pijn, net achter zijn ogen!
“Voorzichtig. Voorzichtig. Je moet het rustig aandoen. Je hoofd. Je moet niet meteen je hoofd gebruiken als je de rest van je lichaam ook nog hebt. Je mag nog van geluk spreken dat je je riem omhad. Want de airbag was lek. Alsof er een stekelvarken in gezeten heeft. Dat kan nog een mooie rechtzaak worden. Maar ik praat en praat. Je moet nu maar weer gaan rusten.”
maandag 19 november 2007
monsterlijk
De nieuwe CD van Jars of Clay gekocht, "Good Monsters". Hij stamt weliswaar uit 2006, maar ik had nu pas de mogelijkheid. Ik beveel deze van harte aan. Mooie muziek.
»Work« en »Mirrors and Smoke« zijn lekkere liedjes die ook tekstueel iets te zeggen hebben, maar dat zijn we gewend van de Jars.
Goed is het om een nummer van de negentiger jaren hier terug te horen in een mooie versie die het origineel een eigen draai geeft. (»All My Tears«, van Julie Miller, ook door Emmylou Harris opgenomen). »Dead Man (Carry Me)« grijpt me aan, zowel vanwege de tekst als de muziek.
Ach, luister zelf.
»Work« en »Mirrors and Smoke« zijn lekkere liedjes die ook tekstueel iets te zeggen hebben, maar dat zijn we gewend van de Jars.
Goed is het om een nummer van de negentiger jaren hier terug te horen in een mooie versie die het origineel een eigen draai geeft. (»All My Tears«, van Julie Miller, ook door Emmylou Harris opgenomen). »Dead Man (Carry Me)« grijpt me aan, zowel vanwege de tekst als de muziek.
Ach, luister zelf.
australië
Bestaat Australië? Bestaat Australië?! Daar zijn toch ontelbare bewijzen van. Atlassen, aardrijkskunde- en geschiedenisboeken, het wereldwijde net, Google Earth, de encyclopedie; ze staan vol met luchtfoto’s vanuit de ruimte, verhalen en blogs van hen die er wonen, reisverslagen van mensen die er geweest zijn, compleet met tekeningen, foto’s, films en video’s. Bewijzen te over; bijna niemand twijfelt aan het bestaan van Australië. Of het moet die ene ‘ongelovige Thomas’ zijn die denkt dat de aarde plat is en de landing op de maan is opgenomen in een tv-studio in Hollywood.
Bestaat Australië? Pas wanneer je er zelf geweest bent, kun je er echt absoluut zeker van zijn dat Australië bestaat. En dan nog is het onzeker, want voor hetzelfde geld sta je in Nieuw-Zeeland en ben je even ver van huis en nog niet Australië.
Bestaat God? De vraag of Australië bestaat en of God bestaat heeft meer te maken met de betrouwbaarheid van de getuigen en hun verslagen. Wie vertrouw je op haar/zijn woord: de Paus, je moeder/vader, de buschauffeur, Marco Borsato, je vriend[in], Prins Willem-Alexander, de overbuurman/vrouw, de dominee, je lerares, de RTL-nieuwslezeres, de schrijver dezes, je oma/opa, de Hema-caissière, de TMF-veejay, Balkenende, je verkering, de Story, de Sp!ts, je huisarts?
God leren we kennen door de bijbel. Er bestaan ongeveer 5.000 Oudgriekse handschriften van het Nieuwe Testament. De oudste zijn van het jaar 250. Over Julius Ceasar zijn er maar 9 bekend, waarvan de oudste 900 jaar ná Ceasar’s tijd is geschreven. Toch geloven veel mensen eerder in Julius Ceasar dan in Jezus Christus.
‘God bestaat, zolang en voorzover we in haar/hem geloven’, zei Freek de Jonge ooit. En Dick van Keulen zei: ‘Geloven is als zwemmen: hoe dieper het water des te groter de opwaartse kracht.’
En dat is alles wat we hebben, daarmee moet ik het doen. En Australië, daar hoef ik toch niet zo nodig heen.
Bestaat Australië? Pas wanneer je er zelf geweest bent, kun je er echt absoluut zeker van zijn dat Australië bestaat. En dan nog is het onzeker, want voor hetzelfde geld sta je in Nieuw-Zeeland en ben je even ver van huis en nog niet Australië.
Bestaat God? De vraag of Australië bestaat en of God bestaat heeft meer te maken met de betrouwbaarheid van de getuigen en hun verslagen. Wie vertrouw je op haar/zijn woord: de Paus, je moeder/vader, de buschauffeur, Marco Borsato, je vriend[in], Prins Willem-Alexander, de overbuurman/vrouw, de dominee, je lerares, de RTL-nieuwslezeres, de schrijver dezes, je oma/opa, de Hema-caissière, de TMF-veejay, Balkenende, je verkering, de Story, de Sp!ts, je huisarts?
God leren we kennen door de bijbel. Er bestaan ongeveer 5.000 Oudgriekse handschriften van het Nieuwe Testament. De oudste zijn van het jaar 250. Over Julius Ceasar zijn er maar 9 bekend, waarvan de oudste 900 jaar ná Ceasar’s tijd is geschreven. Toch geloven veel mensen eerder in Julius Ceasar dan in Jezus Christus.
‘God bestaat, zolang en voorzover we in haar/hem geloven’, zei Freek de Jonge ooit. En Dick van Keulen zei: ‘Geloven is als zwemmen: hoe dieper het water des te groter de opwaartse kracht.’
En dat is alles wat we hebben, daarmee moet ik het doen. En Australië, daar hoef ik toch niet zo nodig heen.
vrijdag 16 november 2007
rampzalig
Op National Catastrophy Channel word je doodgegooid met reportages van vliegtuigongelukken, skitrein-ongelukken, sneeuwlawines, aardbevingen, uitslaande branden, stuwdam-doorbraken en ander rampzaligs; compleet met 'geävanceerde computer simulaties' en door acteurs nagespeelde situaties. "Seconds from Disaster" heet het.
Met een zware, van onheil zwangere commentaarstem die ook wordt gebruikt bij trailers voor nieuwe Amerikaanse bioscoopfilms, zitten we als kijker op de eerste rij bij een minutieus nagebootste 'echte' ramp.
Wat moet ik met dit ramptoerisme? Natuurlijk, een lekkere fik is nooit weg (als er geen slachtoffers vallen en beslist niet in mijn flatgebouw), maar ik ga op de snelweg heus niet langzamer rijden bij een ongeval op de andere weghelft, of het moet zijn in de file vanwege anderen die dat blijkbaar wél doen.
Wat verwacht NGC/Discovery van mij, de kijker? Een opgelucht gevoel dat ik toen er niet bij was, medeleven met mij totaal onbekende slachtoffers? Maar hoezo? Of is het iets educatiefs, dat ik er wat van opsteek wanneer ik me in een soortgelijke situatie bevind? Maar het gaat altijd om rampen waaraan ik als indivdu niets kan doen, of had kunnen doen, als ik er daar en toen bij geweest was. Is het sensatiezucht?
Volgens mij is het agitprop. Bijna altijd is de oorzaak van of aanleiding tot de ramp nalatigheid en slordigheid van overheden, instanties, inspecteurs. Dus eindigen dergelijke reportages steevast met gedupeerden of/en nabestaanden die vergeefs wachten op schadeloosstelling, excuses.
En dat is de (verhulde) propagande: de overheid, de instanties, de toezichthouders, de instellingen; je kunt ze niet vertrouwen. De 'kleine vrouw/man' is altijd het willoze slachtoffer. 'Ze' hebben iets niet goed gecontroleerd, niet op tijd vervangen, niet goed ingeschat, niet goed geïnstalleerd. En dus brak er een staartvin, kwam er een lawine (en geen waarschuwing), vatte de metro-roltrap vlam. Met fatale gevolgen (puntje, puntje, puntje).
Deze programma's voeden volgens mij slechts de, al latente, achterdocht tegen boven ons gestelde 'organen' die 'hun werk toch nooit goed doen'. Uit klunzigheid, winstbejag, of onduidelijkere motieven.
En ik vind dat gevaarlijk, want het bevordert een soort cynisme, het gevoel dat iedereen maar goed voor zichzelf moet zorgen, want van de overheid moet je het niet verwachten, die schuift verantwoordelijkheid af, stopt in doofpot en is per definitie onoprecht, oneerlijk, onbetrouwbaar.
Dat is gevaarlijk, want de overheid kan slechts bestaan bij vertrouwen. Valt dat vertrouwen weg, krijg je Weimar-republiek toestanden, anarchie. En degenen die dan de dienst uitmaken zijn zij met de grootste bek, het grootste geweer, het recht van de sterkste.
En dat is nooit de 'kleine vrouw/man'.
Met een zware, van onheil zwangere commentaarstem die ook wordt gebruikt bij trailers voor nieuwe Amerikaanse bioscoopfilms, zitten we als kijker op de eerste rij bij een minutieus nagebootste 'echte' ramp.
Wat moet ik met dit ramptoerisme? Natuurlijk, een lekkere fik is nooit weg (als er geen slachtoffers vallen en beslist niet in mijn flatgebouw), maar ik ga op de snelweg heus niet langzamer rijden bij een ongeval op de andere weghelft, of het moet zijn in de file vanwege anderen die dat blijkbaar wél doen.
Wat verwacht NGC/Discovery van mij, de kijker? Een opgelucht gevoel dat ik toen er niet bij was, medeleven met mij totaal onbekende slachtoffers? Maar hoezo? Of is het iets educatiefs, dat ik er wat van opsteek wanneer ik me in een soortgelijke situatie bevind? Maar het gaat altijd om rampen waaraan ik als indivdu niets kan doen, of had kunnen doen, als ik er daar en toen bij geweest was. Is het sensatiezucht?
Volgens mij is het agitprop. Bijna altijd is de oorzaak van of aanleiding tot de ramp nalatigheid en slordigheid van overheden, instanties, inspecteurs. Dus eindigen dergelijke reportages steevast met gedupeerden of/en nabestaanden die vergeefs wachten op schadeloosstelling, excuses.
En dat is de (verhulde) propagande: de overheid, de instanties, de toezichthouders, de instellingen; je kunt ze niet vertrouwen. De 'kleine vrouw/man' is altijd het willoze slachtoffer. 'Ze' hebben iets niet goed gecontroleerd, niet op tijd vervangen, niet goed ingeschat, niet goed geïnstalleerd. En dus brak er een staartvin, kwam er een lawine (en geen waarschuwing), vatte de metro-roltrap vlam. Met fatale gevolgen (puntje, puntje, puntje).
Deze programma's voeden volgens mij slechts de, al latente, achterdocht tegen boven ons gestelde 'organen' die 'hun werk toch nooit goed doen'. Uit klunzigheid, winstbejag, of onduidelijkere motieven.
En ik vind dat gevaarlijk, want het bevordert een soort cynisme, het gevoel dat iedereen maar goed voor zichzelf moet zorgen, want van de overheid moet je het niet verwachten, die schuift verantwoordelijkheid af, stopt in doofpot en is per definitie onoprecht, oneerlijk, onbetrouwbaar.
Dat is gevaarlijk, want de overheid kan slechts bestaan bij vertrouwen. Valt dat vertrouwen weg, krijg je Weimar-republiek toestanden, anarchie. En degenen die dan de dienst uitmaken zijn zij met de grootste bek, het grootste geweer, het recht van de sterkste.
En dat is nooit de 'kleine vrouw/man'.
donderdag 15 november 2007
hel den
Even over Heroes, mijn laatste netdagboek-bijdrage over het helden-epos was te vroeg (07-11-03, heroïsch). Dat Mr. Bennett is doodgeschoten, bedoel ik. Ik had blijkbaar een aflevering van RTL5 of SBS69 gezien en die lopen vooruit op de BBC.
Na vanavond ben ik weer bij. Mr. Bennett is nog beslist niet dood, maar juist op weg naar New York om met Matt en nog iemand, wiens naam me zo gauw niet meer te binnen schiet, het volgsysteem van de Genetisch Geavanceerde Helden te saboteren. Dat je het maar weet. Misschien is Bennett toch niet zo'n nare man, zoals ik de hele tijd dacht. Of hij heeft zich bekeerd.
Dit was trouwens een heftige aflevering, compleet met kruisiging (d.m.v. schilderpenselen nota bene); die Sylar is een naar mannetje, hoor!
Elke episode van Heroes heeft wel een mooie zin, dankzij de nu stakende scenaristen van Hollywood. Zolang zo met dit soort zinnetjes komen, mogen ze van mij 34% van de opbrengst krijgen, van de DVD-verkoop van door hun geschreven series en films.
Hier komt het citaat, uitgesproken door Mr. Linderman, een écht nare man, die meent door alles op te blazen een nieuw begin te kunnen maken. (Waar hebben we dat meer gehoord?) En alle New Yorkers die daar bij omkomen vormen toch maar 0,7% van de bevolking. Mr. Linderman heeft trouwens een prachtig witte baard, om jaloers op te zijn. Zo'n baard heb ik ook, maar dan grauwig wit. Of moet ik die juist afscheren, omdat Linderman zo'n nare man is...
Linderman is zo'n inkeurige opperbaas in strak pak, die je bijna zou gaan geloven. Gelukkig deed Nathan dat niet en liep weg. Maar hij wil wel erg graag politieke carrière maken en Linderman biedt hem aan om president te worden. Kan Nathan zo'n aanbod weigeren? Dat, en nog veel meer, zien we de volgende keer bij: HEROES!
Na vanavond ben ik weer bij. Mr. Bennett is nog beslist niet dood, maar juist op weg naar New York om met Matt en nog iemand, wiens naam me zo gauw niet meer te binnen schiet, het volgsysteem van de Genetisch Geavanceerde Helden te saboteren. Dat je het maar weet. Misschien is Bennett toch niet zo'n nare man, zoals ik de hele tijd dacht. Of hij heeft zich bekeerd.
Dit was trouwens een heftige aflevering, compleet met kruisiging (d.m.v. schilderpenselen nota bene); die Sylar is een naar mannetje, hoor!
Elke episode van Heroes heeft wel een mooie zin, dankzij de nu stakende scenaristen van Hollywood. Zolang zo met dit soort zinnetjes komen, mogen ze van mij 34% van de opbrengst krijgen, van de DVD-verkoop van door hun geschreven series en films.
Hier komt het citaat, uitgesproken door Mr. Linderman, een écht nare man, die meent door alles op te blazen een nieuw begin te kunnen maken. (Waar hebben we dat meer gehoord?) En alle New Yorkers die daar bij omkomen vormen toch maar 0,7% van de bevolking. Mr. Linderman heeft trouwens een prachtig witte baard, om jaloers op te zijn. Zo'n baard heb ik ook, maar dan grauwig wit. Of moet ik die juist afscheren, omdat Linderman zo'n nare man is...
Linderman is zo'n inkeurige opperbaas in strak pak, die je bijna zou gaan geloven. Gelukkig deed Nathan dat niet en liep weg. Maar hij wil wel erg graag politieke carrière maken en Linderman biedt hem aan om president te worden. Kan Nathan zo'n aanbod weigeren? Dat, en nog veel meer, zien we de volgende keer bij: HEROES!
People need hope, but they trust fear. Mr Linderman
(Heroes)
woensdag 14 november 2007
plaatje
Abonneren op:
Posts (Atom)