beeldig

Mooi plaatje niet?

Een hete zomerdag in het park.

Alleen is dit geen foto of een olieverfschilderij.

Het komt van een club met de woordspelerige naam 'Artlantis', die handelt in computersoftware voor (tuin)architecten en designers.

De beeldbank van de programma's die Artlantis levert bevat duizenden bomen, struiken, bestratingen, décors, luchten en landschappen. Allemaal computergegeneerde plaatjes (CGI). Met de software kun je die beelden aanpassen.

Daarmee kunnen genoemde architecten en designers hun klanten lekker maken voor hun ontwerpen en ideeën.

Een soort photoshoppen zonder al dan niet digitale foto's.

En daarmee kun je dan dit soort plaatjes maken.

Leuk voor een brochure of Krachtpunt-presentatie.

voorrecht

Van Verdonk moet ik trots zijn op Nederland. Maar kan men trots zijn op een land? Je bent trots op een prestatie van iemand (waarvan je het niet had verwacht). Maar is ergens wonen een prestatie?

Ik ben blij dat ik in Nederland woon (zeker in vergelijking met bijvoorbeeld Rusland, Pakistan of Georgië), maar ‘trots’?

Ik leef in een land dat sinds 1945 geen oorlog, geen aardbevingen, geen hongersnood, geen dictatuur heeft gekend. Ja, er was de Stormvloed van ’53, er waren politieke moorden, een vliegtuig donderde naar beneden, een fabriek ontplofte.

Maar in vergelijking tot Bagdad leef ik in een land dat bijna misselijkmakend welvarend, rustig, vrij, democratisch en mooi is. Want Nederland is mooi, als ik door de polder fiets of op Ameland of in Limburg. Maar natuur, daar kun je niet trots op zijn, eerder beschaamd omdat er zoveel van dat moois door ons naar de verdommenis is en wordt geholpen.

En al die welvaart en welzijn? Is dat een prestatie waarmee we onszelf op de schouder kunnen kloppen? Ik heb het idee dat die welvaart er meer is ondanks dan dankzij onszelf. We zijn misschien slim in het droogmalen van moerassen en het bouwen van dijken, maar je kunt het ook stom noemen om uitgerekend in een door eb en vloed beheerst, drassig uithoekje van Europa te willen wonen en werken. We zijn goede handelaars (schijnt), maar is sjacheren nu een eigenschap om trots op te zijn? En we hebben die welvaart verkregen door uitbuiten en afknijpen en ten koste van mens en milieu (VOC, WIC, BP, Unilever, Philips). Die Nederlandse multinationale bedrijven waren en zijn heus niet zo succesvol, omdat ze oog hadden voor de belangen van minderbedeelden.

Dus ‘trots’? Ik heb een eerder gevoel van bevoorrecht zijn en dat wordt je gegeven (door God, lot, toeval) en niet iets dat je zelf tot stand kunt brengen en waar je fier op kunt zijn.

Ik denk dat ik een nieuwe politieke beweging op poten ga zetten: ‘Voorrecht’. Een club van mensen die Dankbaarheid, Ontvankelijkheid, Barmhartigheid hoog in het vaandel heeft staan. Binnenkort zal ik met een fietstocht door alle Nederlandse provincies ‘Voorrecht’ presenteren.

vochtig

Ik heb twee hygrometers. De ene is een zgn. ‘haarhygrometer’, gekocht in een speciaalzaak vol thermometers, barometers, weerstations en dus hygrometers. De andere een hebbedingetje, zoals een balpen, waar bedrijven hun naam op zetten vanwege PR en marktpenetratie.

De betaalde meter geeft een 40% luchtvochtigheid aan. Het weggevertje houdt het op 80%.

Ik weet niet wat ik met deze metingen aanmoet. Tachtig procent suggereert dat het water hier tappelings langs de muren druipt. Maar dat is niet zo.

Maar is het met 40% ‘relatieve’ (zoveel weet ik er dan nog wel van) luchtvochtigheid nog wel veilig om in mijn flatje te zijn?

De retorische vraag is onontkoombaar: waarom koop je in hemelsnaam een meetinstrument als je geen flauw benul hebt wát er gemeten wordt en wat je met de meetgegevens hoort te doen?

Goed punt.

Ik ben als niet-techneut gefascineerd door alle techniek. Dat knappe bèta’s zoiets gecompliceerd als een espressoapparaat weten te bedenken en maken, vervult mij met stille bewondering. Idem een computer. Of een stoommachine. Of een aansteker.

Als een soort eerbetoon aan knappe koppen heb ik een hygrometer gekocht. En tik ik regelmatig op het glas, waarbij ik elke keer een beetje verwacht dat de naald verspringt. Maar dat gebeurt nooit en het blijft ± 40% (of 80 dus).

Ik heb bij het Kooninklijk Nederlandsch Meteorologisch Instituut nagegaan hoe het nu zit met luchtvochtigheid, hoe precies het relatief is en relatief tot wat (bevolkingsdichtheid? leeftijd? BNP?).

Onder het kopje ‘nader verklaard’ vond ik op de netstek van het KNMI deze twee lemma’s over vochtigheid.

Hygrometer

Instrument waarmee de relatieve vochtigheid (uitgedrukt in procenten) wordt gemeten. Meestal is dat een haarhygrometer;een ontvette mensenhaar wordt langer als de relatieve vochtigheid toeneemt. Die lengteverandering wordt overgebracht naar een wijzer, die de vochtigheid aangeeft. maar de vochtigheid wordt ook elektronisch bepaald of met een psychrometer (meet het verschil in temperatuur bij twee thermometers, waarvan de ene vochtig wordt gehouden).

De vochtigheidsmeter is ouder dan de thermometer: de eerste ideeën voor het meten van de vochtigheid werden al in 1452 in Italië uitgewerkt. Het instrument bestond toen uit een spons die aan een balans was opgehangen. Vochtigheidsmeters werden eind zeventiende eeuw populair, toen in de vorm van een weerhuisje, waarin bij (mooi=droog weer) een vrouwtje naar buiten draaide en bij slecht (=vochtig weer) het mannetje. De weerhuisjes, die waarschijnlijk in Zwarte Woud hun oorsprong vonden, zijn tegenwoordig een geliefd souvenir.

Vochtigheid

Dat lucht waterdamp bevat zien we meestal pas als het koud wordt en de ramen beslaan. Koudere lucht kan minder waterdamp bevatten dan warmere en zodra het kouder wordt moet er dus waterdamp uit de lucht verdwijnen. Dat gebeurt bijvoorbeeld bij een koud raam, waar de lucht sterker afkoelt dan elders in een ruimte. De overtollige waterdamp gaat over in druppeltjes (condens) en het raam beslaat.

Lucht kan slechts een beperkte hoeveelheid vocht bevatten en die hoeveelheid hangt af van de temperatuur. De relatieve vochtigheid geeft aan hoeveel waterdamp de lucht bij de heersende temperatuur bevat, dus hoe vochtig het is. De (relatieve) vochtigheid wordt gemeten met een hygrometer. Een waarde van 100% wijst op een maximale hoeveelheid waterdamp: de lucht is dan verzadigd. Bij een relatieve vochtigheid van 50% bevat de lucht bij de heersende temperatuur de helft van de maximaal mogelijke hoeveelheid waterdamp.

Buitenshuis kan de relatieve vochtigheid enorm variëren, van minder dan 20% tot 100%. Binnen bedraagt de vochtigheidsgraad meestal 60 tot 70%. In een geventileerde ruimte kan de vochtigheid binnenshuis, afhankelijk van de weersomstandigheden en eventuele verwarming, echter enkele tientallen procenten afwijken.

Zowel een te vochtige als te droge atmosfeer wordt bij bepaalde temperaturen als onaangenaam ervaren. Uit de weerberichten bekende begrippen als drukkend, kil, guur en waterkoud hebben te maken met een zeer hoge luchtvochtigheid. Bij ‘schraal’ weer bevat de lucht weinig waterdamp en is de relatieve vochtigheid heel laag.

Interessant. Ik weet nu meer, maar ben niet veel wijzer; de makke van het informatie-tijdperk. Mijn onzekerheid is niet helemaal weggenomen. De vragen blijven. Welke van mijn meters meet nauwkeuriger, de dure gekochte of de gratis gekregen? En is een luchtvochtigheid van 80% schadelijk voor de gezondheid of juist niet. Zweet ik echt zoveel of komt dat relatieve hoge getal door het roken?

Op grond van de KNMI-gegevens neig ik ertoe de goedkope meter meer te vertrouwen – 80% is dichterbij de ‘normale’ 60–70%. Maar die dure dan? Is het nodig dat ik wat vaker douche of een humidor aanschaf om die 40% wat op te krikken of kan ik het ding beter weggooien?

De zorgen van een alfa…

divan

Dit is een fragment uit een vakantiedagboek van zo’n vijf jaar geleden.

2003-08-08. Met Stan H. gegeten. Tonijnsalade. Lekker. Zijn huis is helemaal donker om de zon & hitte uit te sluiten. Een beetje onwerkelijk. Hij kon niet geloven dat ik met een depressie te maken heb. Een opmerkelijk man, die Stan. Hij zei [o.a.]: don’t measure yourself with other men’s measuring stick. Dat raakte me. Omdat ik heel genegen ben om dat juist wel te doen en mezelf en mijn eigen meetlat te vergeten. Voor het eten naar een gigantische megasupermarkt, waar alles te koop is en bovendien airconditioned. Dat laatste is een preoccupatie van Stan. En met de huidige hittegolf een obsessie. De volgende middag naar de film. Phone Booth van Joel Shumacher. Prachtig beklemmende film. De hoofdrolspeler verandert van een cocky lefgozer in een zielig hoop mens, wanneer-ie in een telefoonhokje [hence de filmtitel] door een onbekende onder schot wordt gehouden. Deze onbekende schutter heeft al twee mannen omgelegd, vanwege hun a-morele handelen. En ook de hoofdrolspeler leeft niet netjes. Hij bedriegt zijn vrouw en behandelt zijn cliënten [hij is een soort impresario] zeer slecht en zijn assistent helemaal. Wie is die schutter – God? Hij is in total control en weet alles over zijn slachtoffer. Een film die zich anderhalf uur afspeelt in en rond een telefooncel. Is dat spannend? En óf dat spannend is! Daarna shoppen en lekker lang op een terras gezeten. Toen gegeten in de Irish Pub [vanwege de airconditioning]. Nog veel gesproken. Volgens Stan is er maar dan ook helemaal geen reden voor mijn gebrek aan self-esteem. Go for it! en dat soort dingen. Stan is Amerikaan, vandaar zijn ongegrond optimisme. En vandaar al mijn anglicismen in deze tekst. Want 1½ dag in het Engels praten en denken, doet dat met je moedertaal.

Wat zal een psychiater, ingevlogen door een nieuwsrubriek à la Nova, van de persoon te zeggen hebben die deze regels schreef?

Fitna

Mevrouw Selim heeft mijn onvrede over de reactie op Fitna in de Tweede Kamer met haar scherpe pen feilloos aangevoeld in een artikel in Trouw van vandaag.

Ik citeer:

Islamisering van het denken zal het einde betekenen van alle creativiteit, originaliteit en scheppingskracht, want creëren en scheppen zijn goddelijke eigenschappen waarop Allah octrooi heeft genomen. Daarbij duldt Hij geen concurrentie van de mens. Islamisering is het proces waarbij islamitische waarden en normen op den duur de overhand krijgen boven alle andere waardensystemen, in alle aspecten van het leven.

Dit proces is al een tijd bezig in het Westen. En het wordt bijna dagelijks gedemonstreerd in een reeks van incidenten.

Bijvoorbeeld wanneer een moslimapotheker weigert de morning-afterpil of condooms te verkopen, wanneer een moslimdokter weigert aidspatiënten te behandelen of abortus te verrichten, wanneer geneeskundestudenten weigeren delen van het curriculum te doen omdat die in strijd zouden zijn met hun geloof, wanneer moslimtaxichauffeurs weigeren blinde cliënten met hun geleidehonden mee te nemen omdat honden onrein zijn volgens hun geloof, wanneer het bijna onmogelijk wordt om kritiek te uiten op de islam of op moslims zonder bedreigd te worden, wanneer het bureau Jeugdzorg de hulp van imams moet inroepen omdat het anders zijn werk bij Marokkaanse gezinnen niet kan verrichten, wanneer gemeenteambtenaren weigeren vrouwen een hand te geven, wanneer leraressen en andere overheidsambtenaren tijdens hun werk de islam vertegenwoordigen door hun hoofddoeken te dragen, terwijl ze de staat zouden moeten vertegenwoordigen, wanneer Fortis het spaarvarkentje afschaft dat hij cadeau gaf aan kinderen omdat dit voor moslims een onrein dier is, wanneer musea foto’s van de muur halen en schilderijen weigeren uit angst voor reacties van moslims, wanneer posters van klassieke naakten niet meer in de metrostations mogen hangen – en de lijst kan nog veel langer worden.

en:

Het heftigste deel van Fitna is natuurlijk het eerste, waarin we de beelden van terroristische aanslagen zien, gekoppeld aan preken en koranteksten. Wilders heeft het verband tussen de daden van de terroristen, en de theologische onderbouwing ervan willen aantonen – een verband dat door alle commentatoren, moslims of niet, categorisch wordt ontkend. Toch kan ik het grootste deel van de preken van die vreselijke imams bijna woordelijk herleiden tot koranteksten en uitspraken van de profeet Mohammed. Alle moslims die ik erover gehoord heb, namen er terecht krachtig afstand van, beschreven ze als radicale en extremistische interpretaties. Het punt is alleen dat het helemaal geen interpretaties zijn. Het zijn letterlijke citaten uit authentieke islamitische bronnen.

Hierover zal het gesprek moeten gaan, meen ik.

pil

’s Ochtends bij het ontbijt een rode, een zachtroze en een 1½ witte. Om twee uur een grote gele en een ovale witte. Vóór het slapen een blauwe, een driehoekige witte en een andere gele.

De witte plastic pillenbox heeft Xander, zijn kleinzoon, rondom volgeplakt met plaatjes van Chipz, K3, glinsterende dolfijntjes en sterretjes.

Wat of wie Chipz zijn weet hij niet, een soort ABBA lijkt hem, maar de K3-dvd heeft hij met Xander nu 31 keer bekeken en voor zichzelf zo’n vijfmaal.

Hij is de laatste tijd niet meer zo moe, maar het goede been gaat nu ook achteruit.

Vanmorgen is de invalkracht vergeten de rolstoel klaar te zetten. Hij dacht er pas aan toen de deur in het slot viel. Zijn Ferrari-rode rolstoel, nog uitgezocht door zijn vrouw, staat ’s nachts in de berging. De hulp zet die ’s avonds daar neer, als ze hem geholpen heeft met uitkleden en hij in bed is gehesen. ’s Nachts gebruikt hij de inklapbare rollator, als het nodig is, maar dat is bijna nooit het geval.

Nu moet hij eigenlijk de buurvrouw vragen. Maar dat heeft hij deze week al twee keer gedaan. Meer dan van vijf keer per maand mag hij haar niet lastig vallen, heeft hij zich als limiet gesteld en het is nog maar de twaalfde.

Zijn dochter komt morgen; misschien kan zijn kleinzoon vanmiddag voorbij komen, maar dan moet hij nu bellen. Hij heeft de sneltoets van het mobieltje al ingedrukt, als hij ziet dat de batterij leeg is. Hij besluit het maar zo te laten, hij hoeft toch nergens heen.

Als hij zijn eerste koffie opheeft, schuift hij K3 in de dvd-speler.

tegelijk

Wat ik dus jammer vind van de Kamer-debatten over Fitna, is dat het niet ging over wat Wilders wilde zeggen met zijn film, maar of hij al dan niet zich ingehouden heeft op verzoek van het kabinet.

Ik ben het niet eens met Wilders' onheilstijdingen (Marijnissen had gelijk toen hij opmerkte dat Wilders suggereert dat de sharia ingevoerd), maar hij heeft een punt dat bepaalde Koranteksten (en in het verlengde daarvan ook Bijbelteksten) wel degelijk zeer anti alles en iedere niet-moslim zijn.

Daar hadden onze geachte volksvertegenwoordigers het over moeten hebben.

(En Anoniempje, ik vergelijk Marijnissen niet met Mugaba, maar ik ben bang dat hij het misschien ooit zou kunnen worden).