krimineel

Vanavond een surreële televisionale kijkervaring op ZDF (met dat mooie logo, waar de Z ook een 2 is). Een Duitse krimi, rond commissaris Bruno van Leeuwen spelend in Amsterdam. Een Amsterdam dat op haar mooist wordt getoond: zonder zwervers en junkies, opgebroken straten en rotzooi. Natuurlijk wel moord en doodslag want het is een krimi. Dus ook een hoertje van de Walletjes en een subplot rond euthanasie.

Hier de korte inhoud van “Totenengel—Van Leeuwens zweiter fall”:

Im Amsterdamer Rotlichtviertel wird die Leiche eines Mannes gefunden. Kommissar van Leeuwen und sein Team stehen vor einem Rätsel. Zuletzt gesehen hat das Opfer die schöne Prostituierte Sherry. Der Polizei gegenüber hüllt Sherry sich in Schweigen. Nachts erzählt sie jedoch dem Moderator einer Call-In-Sendung im Radio, daß sie den Mord beobachtet hat. Wahrheit oder Lüge? Kommissar van Leeuwen will die Ehefrau des Mordopfers benachrichtigen. Er findet sie im Krankenhaus, als austherapierte Patientin, die sterben möchte. Das hatte ihr Mann zu verhindern versucht. Die Ermittlungen führen zu Dr. van der Meer, einem erklärten Verfechter der aktiven Sterbehilfe. Hat der kompromißlose Neurologe etwas mit dem Fall zu tun? Diese Fragen stellt Kommissar van Leeuwen nicht nur sich selbst, sondern auch der Polizeipsychologin Feline Menardi. Nach dem Tod seiner Frau wurde sie ihm zur Seite gestellt. Menardi entpuppt sich als eine hervorragende Profilerin und wird Kommissar van Leeuwen bei seinem neuen Fall eine unerwartete Hilfe sein.

Wat krijg je als Duitsers een politiefilm situeren in Amsterdam? Zoals gezegd, plaatjes die de VVV graag ziet, geen Turken of Marokkanen, wel zwijgzame Chinezen. Geen Amsterdamse gein of afrekeningen in het criminele milieu. Bruno van Leeuwen is een kruising van De Cock (met c-o-c-k) en Maigret, alleen nog eenzelviger, en spreekt Duits met een nauwelijks hoorbaar accent. Dat komt omdat hij wordt gespeeld door de Deen Peter Haber, bekend als Martin Beck en van de Millennium-TVserie. Zijn Vledder heet Anton Gallo en wordt belichaamd door Marcel Hensema uit Winschoten. Hij speelt een Nederlandse politie-inspecteur maar dan Duitssprekend.

Het is verwarrend om Amsterdam te zien door de ogen van onze oosterburen; tegelijk bekend en onherkenbaar.

gereserveerd

Eergisteren ontdekte ik een nog niet gezien icoontje op de taakbalk van het bureaublad van mijn aspirerende Acer. Het lijkt op een kleurloze Zweedse/Finse/Noorse/Deense vlag en is het logo van Windows8. (Mijn PC draait nog als naaimachientje op Windows7.)

Na beklikken van het icoontje blijkt dat Microsoft mij in de gelegenheid stelt Windows10 te reserveren. Ik krijg vervolgens eind juli bericht dat ik Windows10 gratis kan neerladen (3 GB). Gratis, en dat herhalen ze nog eens, want als het om Microsoft gaat gelooft niet iedereen dat.

Microsoft belooft dat Windows10 “boordevol innovaties” zit, “waaronder een geheel nieuwe browser die is ontworpen om online dingen te doen.” Ik meende dat een browser dat al deed toen Bill Gates zijn eerste bril kreeg, dus ik heb mijn vragen bij het innovatieve gehalte van Windows10. Dat geldt ook voor “de mogelijkheid om vier [sic!] dingen tegelijk op je scherm  vast te maken.” Ik zit nu 10 minuten voor mijn PC van 2009 en ik heb al 11 dingen op het scherm vastgemaakt en dat is nog niet vol. (Het is wel lastig lezen wat ik aan het tijpen ben, maar mijn punt is: waarom dit roeptoeteren van Microsoft als ik met Windows7 al meer kan dan wat Windows10 schijnbaar te bieden heeft.)

Enfin, eind juli weten we meer.*

* En weer heb ik m'n hoofd gebroken over hoe je ‘upgrade’ in Nederlands vertaalt. 

geconcentreerd

Om te drinken vind ik de combinatie sinaasappelsap + aardbeiensap heel lekker. Of appelsap met aardbeisap. Appels kan ik thuis niet persen. Aardbeien evenmin. Ik ben sinds 1861 voor deze vloeibare vruchtenmix aangewezen op Schulp, maar die verkoopt niet langer rechtstreeks aan particulieren vanuit hun boomgaard aan de Vecht. Goede raad was duur, want Schulp-sappen zijn niet te koop in de supermarkten bij mij onder.

Zijnde een Bonus kocht ik bij AH vandaag twee pakken CoolBest (een productie van FrieslandCampina) met de titel “Strawberry Hill”. Op het pak o.m. een afbeelding van twee hyperrealistische aardbeien met een sinaasappelpart en een inhoudsopgave. En dan blijkt de inhoud te bestaan uit sapconcentraat verkregen vruchtensap: appel, sinaasappel, aardbei, kers, witte druif, peer. Dat had ik in de winkel moeten lezen, want nu voel ik me bekocht.  

Schulp doet sap van (sinaas)appelen (80%) met sap van aardbeien (20%) in een fles, pasteuriseert die en ik drink dat sap met alle soorten van genoegen en diepe beleving van welbevinden.

CoolBest suggereert met hun verpakking een soortgelijke ervaring, maar maakt de suggestie niet waar. Ik ben teleurgesteld.

verkeer

Basisschool-kinderen doen hun Verkeersexamen en steken overal hun arm uit, wachten en kijken links-rechts-links voor ze oversteken. Na vandaag hoeft dat niet meer en mogen ze op de fiets whatsappen en met hun vieren naast mekaar rijden.

Zo’n examen is een rite, zoals de musical in groep 8 of het luchtalarm-loeien elke eerste maandag van de maand. Over een jaar wordt het Verkeersexamen via het Internet afgenomen of met een smartphone app.  

update

Boeken die ik de afgelopen tijd gelezen heb (o.a.):

• Esther (uit de Bijbel, Naardense vertaling)
• Mr. Penumbra’s 24-Hour Bookstore (Robin Sloan)
• Héél stilletjes (Marten Toonder)
• Shady Characters (Keith Houston)
• Het geheim van Eberwein (Boudewijn Büch)
• De donkere kamer van Damokles (Willem F. Hermans)
• Een normaal boek (Ronald Snijders & Fedor van Eldijk)
• De vergeten bom (Martin Lodewijk)
• De Daddy-Vinci code (Martin Lodewijk)
• De laatste liefde van mijn moeder (Dimitri Verhulst)
• Birk (Jaap Robben)

Dingen die ik de afgelopen tijd niet heb opgeruimd:

• Kranten, tijdschriften, de vaat

Wat ik de afgelopen tijd op TV gezien heb (o.a):

• Wolf Hall
• Jonathan Strange & Mr. Norrell
• Onnoemelijk veel  Tatort-afleveringen en andere krimi’s
• The Ghost Writer (Roman Polanski)
• Le Fils (Gebroeders Dardenne)

Afgezien van het niet-opruimen, is al het bovenstaande ten zeerste aan te bevelen.

600

Zeshonderd jaar geleden: 

Drei Päpste, die gleichzeitig den Anspruch auf den Stuhl Petri erhoben, eine geteilte Christenheit, Konflikte in ganz Europa – aus diesen Gründen kamen zwischen 1414 und 1418 in der Bischofsstadt Konstanz geistliche und weltliche Würdenträger zum Konstanzer Konzil zusammen.

Der Chronist Richental zählte über 70.000 Besucher. Die Zahl der tatsächlich Anwesenden mag geringer gewesen sein, dennoch vollbrachten die Konstanzer mit der Versorgung ihrer Gäste eine logistische Meisterleistung.

Drei Ziele setze sich die Kirche, wovon sie mit der Wahl von Papst Martin V. nur eines, die Beendigung des Schismas erreichte.

Nötige Reformen der Kirche wurden vertagt. Die Todesurteile gegen Jan Hus und Hieronymus von Prag zählen zu den Auslösern der Hussitenkriege, die im 15. Jahrhundert Europa verunsicherten.

Neben den theologischen Aspekten spielte auch das politische Geschehen auf dem Konzil eine wichtige Rolle. Die in Konstanz anwesenden weltlichen Herrscher fällten weitreichende Entscheidungen, die Europa bis heute prägen. Zugleich entwickelte sich Konstanz zu einer Drehscheibe des Wissens: Professoren und Magister, Künstler und Kaufleute sorgten für einen regen Austausch von Liedern und anderen Impulsen. 

Hieronder een sfeerbeeld van de situatie ter plekke:

troonrede 2014

Vandaag heb ik  achterstallig de Troonrede 2014 bekeken, via Internet. Dus nadat ik pagina’s analyses, commentaren, kritieken en loftuitingen in Trouw had gelezen. Het was prettig luisteren naar ZM—hij kan zijn dochters vast prachtig voorlezen—maar ik ben nog niet gewend aan Willem-Alexander als vorst. Ik vind hem nog steeds te jeugdig, te speels. Net zoals ik Rutte een kwajongen vind.

Ik wil blijkbaar een vader (of moeder)figuur als leider. Iemand als Wim Kok, met wie ik het uit principe oneens was, maar die ik wel kon vertrouwen. Hij straalde ervaring en wijsheid uit, alsof hij veel had gezien en meegemaakt. En hij leek er te zijn voor álle Nederlanders. Van Kok als minister-president had ik de indruk dat-ie zelf de afwas deed en ’s morgens z’n broodtrommeltje vulde (twee bruine boterhammen met kaas en twee met ham).

Het beeld dat ik van Rutte heb is dat van een bankmanager die tussen de middag uit lunchen gaat en zijn overhemden laat strijken door de au-pair. Om de verschillen tussen de twee te schilderen: Kok is een 55-jarige  WW-er die van reïntegratie-medewerker Rutte te horen krijgt dat hij meer zijn netwerk moet aanspreken en proactief kansen moet grijpen. Rutte lijkt nog nooit problemen gehad te hebben met het afbetalen van de hypotheek. Rutte heeft, schijnt mij, nog nooit krap gezeten aan het eind van de maand, terwijl er nog een tandartsrekening ligt. 

Kortom, ik wil meer grijze haren bij Rutte en groeven in het gelaat.