Terrorists plant time bombs in our heads, hoping to turn each and every imagination into a private hell governed by our fear of them. They win only if we let them, only if we become like them: vengeful, imperious, intolerant, paranoid.
Bill Moyers, de Paul Witteman van de VS van A.
(‘imperious’ = superieur, hautain, arrogant en ‘vengeful’ = wraakzuchtig)
Er is een verschil tussen schuldgevoelens en schuldbesef. Gevoelens van schuld kunnen terecht of onterecht zijn. Besef van schuld krijg je als je geweten of een ander je wijst op iets wat je verkeerd gedaan hebt of iets goeds wat je hebt nagelaten te doen.
Nu heb ik schuldgevoelens omdat ik vandaag niet de krant of de Groene gelezen heb, niet afgewassen, niet gefietst, niet heb geschreven.
Wel gewerkt—ik zit in de zingevingbusiness o.m. als facilitator voor religieuze samenkomsten, welke veelal op zondagmorgen plaatsvinden, vandaar.
Ik heb vanmiddag elpees gedraaid; zorgvuldig door de lyrics mee te lezen en met de hoofdtelefoon op. Big Country, Kate Bush, Hatfield & the North, The Waterboys, Leslie Phillips, als u het weten wil.
Verder heb ik gekookt en dat is bijzonder voor mijn doen.
De avond heb ik kanaalgezwommen en via Die Ludolfs een Krimi, een reportage over Von Karajan, en Belgische open monumenten ben ik op mijn webdagboek terecht gekomen.
En ik voel me alsof ik tijd verspild heb. Alsof ik iets Groots & Meeslepends gemist heb door mijn lethargische houding. Had ik maar…, tja, wat? Als ik dat wist, had ik het wel gedaan. En had ik nu niet die onverklaarbare gevoelens van schuld.
Want waaraan zou ik schuldig zijn? Wie of wat heb kwaad berokkend door deze middag en avond “niets” gedaan te hebben.
Onterechte schuldgevoelens dus.
Tenzij u op één of andere wijze benadeeld bent of schade ondervonden heeft, als gevolg van mijn nietsdoen. Neemt u in dat geval contact op met mijn zaakwaarnemer (want ik doe niks vandaag).
Kan het nu eindelijk afgelopen zijn met de kolommen in onze kranten en tijdschriften, de reportages in Nova, de analyses van correspondenten over de verkiezingen in de VS van A?!
Wat moet ik met al die informatie, de peilingen, de verwachtingen, de voor- en nabeschouwingen van partijcongressen. In NRC●Next van vrijdag 5 september j.l. stond zelfs een toespraak van de tweede van de lijst-McCain in extenso afgedrukt, in het Engels. [Die eer heeft nog geen enkele Nederlandse kandidaat, fractieleider, minister, of minister-president ooit gehad. Dat mochten ze willen!] Een oratorisch fraaie toespraak, mooi om te lezen, maar verder nutteloze kennis voor de gemiddelde Nederlander.
En de verkiezingen zijn pas over twee maand!
Ik kan niet stemmen voor McCain of Obama en ik kan de keuze van de Amerikanen voor de één of de ander niet beïnvloeden.
Ik en de rest van de wereld kunnen niet anders dan afwachten, wie de Amerikanen straks hun vertrouwen geven. We mogen hopen dat het niet een regering van het Bush-type wordt, maar zelfs die hoop doet niet ter zake.
Vanaf nu kies ik ervoor geen enkele bijdrage over het verkiezingscircus in de VS te lezen of te bekijken. Bel me maar als de stemmen daar geteld zijn en de winnaar bekend is.
Yolanda, York, Yayang, Yoyong, Yoyoy, Yone, Yamba, Yvette, Yasi, Yalo, Yani, Yutu, Yagi.
Dit zijn alleen de namen beginnend met i-grec. En ze komen uit de lijsten die de KNMI’s van de betrokken landen hebben om orkanen, cyclonen, en andere stormwinden aan te duiden.
Op het interweb zijn die lijsten te vinden.
Het schijnt dat een Australische meteoroloog begin 20ste eeuw ermee begonnen is. Hij noemde cyclonen naar politici waar hij een hekel aan had. Zo kon hij in z’n weerpraatjes een politicus beschrijven als ‘causing great distress’ of ‘wandering aimlessly about the Pacific.’.
Tijdens WO2 werden orkanen vernoemd naar vriendinnen of echtgenotes van weerkundigen van de Marine. Wat veel zegt over de relaties die zij hadden met hun geliefden. Vanaf de jaren ’50 werden ook mannennamen gebruikt, maar ook namen van bloemen, vogels, dieren, bomen en vruchten.
Daar zijn dus officiële lijsten van. En als zich een wervelstorm voordoet dan pakken ze die erbij (hoeveel synoniemen voor ‘cycloon’ kan ik bedenken?). Het KNMI van het land dat de orkaan voor ’t eerst signaleert, heeft het ‘eerstgeboorterecht’ en mag de naam aanleveren.
Ik ben benieuwd wanneer dit systeem commerciëel gaat.
Want de miljoenen om de schade te herstellen, moeten toch ergens vandaan komen.
Wat is dan toepasselijker dat verzekeringsmaatschappijen, bouwbedrijven, telefoonbedrijven hun naam verbinden aan een orkaan? En daar grof geld voor betalen?
Dus binnenkort in de krant: “Aegon zaait dood en verderf in de Filippijnen”.
Twee politie-agenten onder een bewakingscamera (want het is geen lantaarnpaal), hier beneden voor mijn woonflat.“Today is the child of yesterday and the parent of tomorrow.”
Bruce Mau heeft dit gezegd.
Een fijne tekst voor al die vrouwen en mannen die zich wanhopig proberen te herinneren wat ze deden in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Om te voorkómen dat de Firma Wilders & Verdonk hen op de brandstapel zet.
M.a.w. wie en wat je nu bent is het product van wat daarvóór in en om je heen gebeurde. En met je doen en denken van nu heb je de mogelijkheid ten goede of ten kwade bij te dragen aan de toekomst.
